Postanowienie SN z 26 kwietnia 2001 r., WZ 15/01

Sąd

Wojskowy sąd okręgowy nadaje klauzulę wykonalności orzeczenia, o której mowa w art. 107 § 1 k.p.k., na posiedzeniu

Sprawa

w sprawie Włodzimierza O. w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności wyrokowi Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 października 2000 r. w zakresie odsetek od zasądzonej kwoty zadośćuczynienia, Okręgowego w W. z dnia 7 marca 2001 r. o odmowie nadania klauzuli wykonalności wymienionemu wyżej wyrokowi tegoż sądu, po odczytaniu pisemnego wniosku prokuratora zaskarżone postanowienie u c h y l i ł i przedmiotową sprawę z w r ó c i ł sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Rozpoznanie

w dniu 26 kwietnia 2001 r. zażalenia pełnomocników Włodzimierza O., na postanowienie Wojskowego Sądu

Skład

trzech sędziów (art. 654 § 5 k.p.k. w zw. z art. 30 § 1 k.p.k.), gdyż w tym wypadku ustawa nie stanowi inaczej.
Przewodniczący: sędzia SN płk E. Matwijów
Sędziowie SN: płk M. Buliński (sprawozdawca), ppłk J. Dołhy
Sąd Najwyższy

Sentencja

POSTANOWIENIE Z DNIA 26 KWIETNIA 2001 R. (WZ 15/01)

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 października 2000 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Włodzimierza O. kwotę 50.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikłą z niesłusznego skazania. Wyrok ten po rozpoznaniu apelacji pełnomocników Włodzimierza O. został utrzymany w mocy orzeczeniem Sądu Najwyższego Izby Wojskowej z dnia 12 stycznia 2001 r. W dniu 12 lutego 2001 r. do Wojskowego Sądu Okręgowego w W. wpłynął wniosek pełnomocników wnioskodawcy o nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi z dnia 26 października 2000 r. odnośnie należnych odsetek od zasądzonego zadośćuczynienia za okres od dnia 27 listopada 2000 r. 2 do dnia 19 stycznia 2001 r. Sąd ten postanowieniem – wydanym jednoosobowo

• z dnia 7 marca 2001 r. odmówił nadania klauzuli wykonalności wyrokowi z dnia 26 października 2000 r. w zakresie proponowanym przez pełnomocników wnioskodawcy. Zażalenie na to postanowienie złożyli pełnomocnicy wnioskodawcy zarzucając temuż orzeczeniu obrazę art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k., art. 425 § 2 k.p.k., art. 558 k.p.k. i na tej podstawie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia bądź o zmianę poprzez uwzględnienie wniosku pełnomocników wnioskodawcy.

Przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej w pisemnym wniosku wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z powodu bezwzględnej przyczyny odwoławczej - nienależytej obsady sądu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

w zw. z art. 107 § 1 k.p.k. w zw. z art. 30 § 1 k.p.k.) – i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (Wojskowy Sąd Okręgowy w W.).

W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie nie może się ostać. Bezspornie występuje bowiem w sprawie bezwzględna przyczyna odwoławcza powodująca, że niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy musi uchylić zaskarżone orzeczenie. Zgodnie z art. 30 § 1 k.p.k. na posiedzeniu tylko sąd rejonowy (odpowiednio: garnizonowy – art. 653 § 3 k.p.k.) orzeka jednoosobowo, pozostałe zaś sądy na posiedzeniach orzekają w składzie trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Art. 107 § 1 k.p.k. dotyczący orzekania co do roszczeń majątkowych i nadawania klauzuli wykonalności orzeczeniu nie zezwala na odstępstwo od reguł określonych w art. 30 § 1 k.p.k.

W przedmiotowej sprawie Wojskowy Sąd Okręgowy w W. orzekał na posiedzeniu jednoosobowo, a zatem był sądem nienależycie obsadzonym (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.). Nie przesądzając przeto o zasadności podniesionych zarzutów, należało postanowienie wydane przez sąd nienależycie obsadzony 3 uchylić i przekazać sprawę Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania, tym razem we właściwym składzie.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.