Postanowienie SN z 7 lutego 2013 r., WZ 2/13

Wydany

7 lutego 2013 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Rozpoznanie

w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 7 lutego 2013 r., zażalenia obrońcy oskarżonego A. O. na postanowienie Wojskowego Sądu

Skład

SSN Edward Matwijów sprawozdawca
SSN Jerzy Steckiewicz
Marcin Szlaga protokolant

Sentencja

r.

SWSO del. do SN płk Krzysztof Mastalerz

Okręgowego w W. z dnia 9 stycznia 2013 r., stwierdzającego sprzeczność interesów oskarżonych A. O. i T. B. p o s t a n o w i ł: zaskarżone postanowienie uchylić.

Uzasadnienie

Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 9 stycznia 2013 r. na podstawie art. 85 § 2 k.p.k. stwierdził sprzeczność interesów oskarżonych chor. A. O. oraz plut. rez. T. B., która uniemożliwia udział w niniejszej sprawie obrońców adw. A. R., adw. M. G. i adw. P. D. W uzasadnieniu swojej decyzji Sąd stwierdził, że w poprzednim procesie (przed uchyleniem orzeczenia), wszyscy trzej obrońcy reprezentowali zarówno oskarżonego A. O. jak i oskarżonego T. B. 2

Występująca w tej sprawie od początku procesu kolizja interesów pomiędzy tymi oskarżonymi polega na tym, że oskarżony plut. rez. T. B. pomawia oskarżonego chor. A. O. o wydanie rozkazu otwarcia ognia z moździerza kal. 60 mm w dniu 16 sierpnia 2007 r. w rejonie miejscowości N. w Afganistanie, czemu oskarżony O. zaprzecza. W ocenie Sądu pierwszej instancji taka sytuacja procesowa uniemożliwia dalszy łączny udział wszystkich trzech obrońców w aktualnie prowadzonym postępowaniu.

Kolizji interesów o której była mowa wyżej nie zmienia fakt, że w toczącym się obecnie postępowaniu, obu oskarżonych nie reprezentują już ci sami obrońcy.

Na to postanowienie zażalenie wniósł adw. P. D., który orzeczeniu temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający wpływ na jego treść a polegający na bezzasadnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, iż istnieje sprzeczność interesów obrony oskarżonego A. O. i T. B., których to oskarżonych obrońca ten reprezentuje. Tymczasem w aktualnej sytuacji procesowej broni on tylko A. O. Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zażalenie obrońcy zasługiwało na uwzględnienie.

Bezspornym jest fakt, że od początku postępowania w tej sprawie, w wyniku wzajemnych pomówień pomiędzy oskarżonymi A. O. i T. B. zachodziła sprzeczność interesów i że byli oni reprezentowani przez tych samych obrońców. Realizowana zatem wobec oskarżonego O. i oskarżonego B. obrona przez tych samych obrońców, w sposób rażący naruszała zakaz wynikający z treści art. 85 § 1 k.p.k.

Wbrew twierdzeniom autora zażalenia, jako obrońca oskarżonego A. O. nie powinien on reprezentować oskarżonego T. B. na podstawie substytucji udzielonej mu przez obrońców tego oskarżonego.

Jak wynika z okoliczności sprawy od czasu uchylenia orzeczenia i przekazania jej do ponownego rozpoznania, nie została podjęta interwencja rozwiązania sprzeczności interesów oskarżonych przez obrońców, ani też przez samych oskarżonych, a także przez Sąd.

Podczas ponownego rozpoznania sprawy, na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. oskarżony T. B. oświadczył, że wypowiedział pełnomocnictwo dotychczasowym obrońcom adw. M. G. i adw. A. R. Jednocześnie wniósł o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu.

Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2012 r. Prezes Wojskowego Sądu

Okręgowego w W. wyznaczył mu adw. W. L., jako obrońcę z urzędu.

W świetle przytoczonych wyżej okoliczności, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi taka sytuacja, iż aktualnie którykolwiek z obrońców pozostaje nadal przy obronie obu oskarżonych, pomiędzy którymi istnieje kolizja interesów, co uzasadniałoby podjęcie decyzji w trybie art. 85 § 2 k.p.k.

W ocenie Sądu Najwyższego brak było podstaw do ingerencji Sądu w trybie art. 85 § 2 k.p.k. również z tego powodu, iż ukształtowana wadliwie w poprzednim procesie obrona oskarżonych może rzutować na obecnie ukształtowaną obronę osk. A. O. i T. B. Z przytoczonych wyżej względów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.