Postanowienie SN z 7 marca 2013 r., WZ 3/13

Wydany

7 marca 2013 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Rozpoznanie

w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 7 marca 2013 r. zażalenia adw. M. Z. i oskarżonego płk. rez. lek. med. G. C. na postanowienie

Skład

SSN Jerzy Steckiewicz przewodniczący
SSN Edward Matwijów sprawozdawca
Marcin Szlaga protokolant

Sentencja

r.

SWSO del. do SN płk Krzysztof Mastalerz

Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 4 grudnia 2012 r., stwierdzającego sprzeczność interesów oskarżonych płk. rez. lek. med. G. C. i płk. rez. lek. med. J. K. p o s t a n o w i ł zaskarżone postanowienie uchylić.

Uzasadnienie

Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r., na podstawie art. 85 § 2 k.p.k. stwierdził sprzeczność interesów między oskarżonymi

G. C. i J. K., których na rozprawie reprezentował adw. M. Z. Jednocześnie Sąd zakreślił oskarżonemu G. C. trzytygodniowy termin do ustanowienia innego obrońcy, a oskarżonego K. zobowiązał do poinformowania swojego obrońcy o niewyznaczaniu adw. M. Z. jako pełnomocnika substytucyjnego.

Na postanowienie to zażalenie złożyli oskarżony G. C. i jego obrońca adw. M. Z. Obaj skarżący podnieśli, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi oczywista kolizja interesów, która mogłaby narazić któregokolwiek z oskarżonych na szkodę, co uzasadniałoby odsunięcie adw. M. Z. od udziału w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje

Oba zażalenia zasługiwały na uwzględnienie.

Nie można podzielić poglądu Sądu pierwszej instancji, że w aktualnym stanie sprawy istnieje nadal przeszkoda procesowa w postaci sprzeczności interesów oskarżonych C. i K., która uzasadniała podjęcie decyzji w trybie art. 85 § 2 k.p.k.

W świetle całokształtu materiału dowodowego, oskarżony G. C. i adw. M. Z. trafnie podnoszą iż nie zachodzą sprzeczności interesów w aktualnym stanie sprawy uzasadniające zwolnienie adw. M. Z. od dalszego udziału w sprawie.

Stwierdzona prawomocnie przez Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 18 stycznia 2010 r. w tej sprawie, sprzeczność interesów pomiędzy oskarżonym G. C. i J. K., a wynikająca z treści zarzutu postawionego w pkt. 4 aktu oskarżenia oskarżonemu C. oraz zarzutu z pkt. 2 aktu oskarżenia postawionego oskarżonemu K. aktualnie już nie istnieje i nie jest przedmiotem toczącego się od nowa postępowania karnego po uchyleniu sprawy do ponownego rozpoznania. Obaj oskarżeni zostali prawomocnie uniewinnieni od popełnienia tych czynów, w odniesieniu, do których można było mówić o kolizji interesów między oskarżonymi. O ile przed uchyleniem sprawy do ponownego rozpoznania jeszcze można było mówić o kolizji interesów, która to teza została sformułowana przez

Sąd pierwszej instancji w oparciu o zarzuty aktu oskarżenia (pkt 4 i 2 aktu oskarżenia), o tyle argumentacja zawarta w uzasadnieniu wyroku Sądu

Najwyższego aprobującego uniewinnienie obu oskarżonych od zarzutu popełnienia przestępstwa podżegania i przekroczenia uprawnień, ponad wszelką wątpliwość uprawnia do twierdzenia, że interesy obu oskarżonych, aktualnie nie pozostają w sprzeczności, co uzasadniałoby postąpienie w myśl art. 85 § 2 k.p.k. w celu wyeliminowania rzekomo zachodzącej kolizji.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.