Postanowienie SN z 15 stycznia 1999 r., WZ 3/99

Sprawa

w sprawie Radosława M., podejrzanego o popełnienie przestępstw określonych w art. 291 § 1 w zb. z art. 270 § 1, art. 286 § 1 w zb. z art. 270 § 1, art. 258 § 2 k.k. i inne, Okręgowego w W. z dnia 14 grudnia 1998 r. o przedłużeniu tymczasowego aresztowania do dnia 18 lutego 1999 r., u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Rozpoznanie

w dniu 15 stycznia 1999 r. zażalenia obrońcy na postanowienie Wojskowego Sądu

Skład

Przewodniczący: sędzia SN mjr J. Dołhy (sprawozdawca)
Sędziowie SN: płk W. Maciak, płk Z. Stefaniak

Sentencja

POSTANOWIENIE Z DNIA 15 STYCZNIA 1999 R. (WZ 3/99)

Do przedłużenia tymczasowego aresztowania na wniosek prokuratora na podstawie art. 263 § 2 k.p.k. nie wystarcza zwykłe stwierdzenie, że zachodzi potrzeba zbierania kolejnych dowodów w kierunku wyjaśnienia wszystkich oko- liczności sprawy, lecz konieczne jest wskazanie „szczególnych okoliczności ”, ze względu na które nie można było ukończyć postępowania przygotowawczego w terminie określonym w art. 263 § 1 k.p.k., tj. w ciągu 3 miesięcy.

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk M. Zawadzki

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojskowy Sąd Okręgowy w W., w uwzględnieniu wniosku prokuratora, przedłużył tymczasowe aresztowanie podejrzanego Radosława M. – do dnia 18 lutego 1999 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie obrońca podejrzanego zakwestionował przyjęcie przez sąd, iż w sprawie zachodzi obawa matactwa, nadto podniósł brak uprawdopodobnienia zarzutu z art. 258 § 2 k.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Przepis art. 263 § 2 k.p.k. jednoznacznie wskazuje, że podstawę przedłużenia tymczasowego aresztowania przez sąd na wniosek prokuratora, stanowi zaistnienie szczególnych okoliczności sprawy, ze względu na które nie można było ukończyć postępowania przygotowawczego w terminie 3 miesięcy (art. 263 § 1 k.p.k.).

We wniosku prokuratora z dnia 9 grudnia 1998 r. nie wskazano na żadne szczególne okoliczności sprawy, które uniemożliwiały zakończenie postępowania przygotowawczego w podstawowym terminie. Sąd pierwszej instancji przedłużając tymczasowe aresztowanie bezkrytycznie ocenił zasadność wniosku prokuratora. Nie można uznać za uzasadnienie tej decyzji argumentu, że „ w czasie kolejnych miesięcy przedłużonego śledztwa będą zbierane kolejne dowody w kierunku wyjaśnienia wszystkich okoliczności... ” (cytat z uzasad- nienia postanowienia).

W tym stanie rzeczy, uznając że w sprawie nie wykazano zaistnienia przesłanki określonej w art. 263 § 2 k.p.k. należało zaskarżone postanowienie uchylić.