Uzasadnienie:
Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 24 września 2002 r., skarga konstytucyjna Marii Kościółek i innych (sygn. SK 36 /02) została połączona z wnioskiem grupy posłów (sygn. K 16/02), celem ich łącznego rozpoznania ze względu na tożsamość przedmiotu sprawy objętej skargą konstytucyjną i wnioskiem, pod wspólną sygnaturą K 16/02.
Wyrokiem z 10 czerwca 2003 r., Trybunał Konstytucyjny, nie uwzględnił skargi konstytucyjnej. W części zaś dotyczącej wniosku grupy posłów, postępowanie zostało umorzone, na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), ze względu na nieusprawiedliwioną nieobecność wnioskodawcy.
Z powodu nieuwzględnienia skargi konstytucyjnej, przesłanka wynikająca z art. 24 ust. 2 zd. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, uprawniająca do orzeczenia o zwrocie kosztów na rzecz wnoszących skargę konstytucyjną, nie ma zastosowania. Obowiązek wykazania, iż pomimo nieuwzględnienia skargi konstytucyjnej zachodzi uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 24 ust. 2 zd. 2 ustawy o TK, pozwalający na orzeczenie zwrotu kosztów postępowania, ciąży na skarżących (pełnomocniku skarżących). Pełnomocnik skarżących ograniczył swoje działanie jedynie do zgłoszenia na rozprawie wniosku o zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości po 300 zł dla każdej ze skarżących.
Reasumując, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, iż wobec nie uwzględnienia skargi konstytucyjnej, nie znajduje podstaw do uznania, iż w sprawie zachodzi „uzasadniony przypadek”, o którym mowa w art. 24 ust. 1 zd. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, uprawniający do orzeczenia zwrotu kosztów postępowania przed Trybunałem.
Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie.