Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Jadwigi Lewczuk z 16 czerwca 2004 r. zarzucono, iż postanowienie Sądu Najwyższego z 24 marca 2004 r. (sygn. akt IV CK 706/03) narusza art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie akt normatywny, który stanowił podstawę wydania przez sąd lub organ administracji publicznej ostatecznego orzeczenia o prawach lub wolnościach konstytucyjnych skarżącego.
Z wyraźnego brzmienia Konstytucji wynika w sposób jednoznaczny, że niedopuszczalne jest rozpoznanie skargi konstytucyjnej, której przedmiotem uczyniono wyłącznie orzeczenie sądowe. Skarga konstytucyjna nie stanowi bowiem kolejnego środka zaskarżenia, którego celem byłaby weryfikacja poprawności orzeczeń wydawanych w indywidualnych sprawach przez sądy i inne organy władzy publicznej. Orzeczenie takie, o ile ma charakter ostateczny, stanowi wyłącznie przesłankę dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej, której przedmiotem jest wszakże akt normatywny stanowiący podstawę indywidualnego rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy należało uznać, iż skarga konstytucyjna na postanowienie Sądu Najwyższego jest niedopuszczalna, i orzec jak w sentencji.