Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 lipca 2018 r. (data nadania), M.A. i M.A. (dalej: skarżący), reprezentowani przez radcę prawnego ustanowionego z wyboru, wystąpili z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego:
Wyrokiem Sądu Okręgowego w P. Wydział I Cywilny z 12 stycznia 2017 r. (sygn. akt […]) oddalono powództwo skarżących o zapłatę przeciwko Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Szefa Wojskowego Zarządu Infrastruktury w P. oraz Dowódcę Jednostki Wojskowej w P. i orzeczono o kosztach postępowania. Powództwo obejmowało spadek wartości nieruchomości skarżących, spowodowany ustanowieniem tzw. obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego P..
Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w P. I Wydział Cywilny z 6 marca 2018 r. (sygn. akt […]), na skutek apelacji skarżących, zmieniono zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w punkcie 2 tiret 1 oraz oddalono apelację w pozostałym zakresie, orzekając o kosztach postępowania apelacyjnego.
Przedmiotem zarzutu skargi jest naruszenie – wskutek zastosowania kwestionowanych w skardze przepisów stanowiących podstawę ostatecznego orzeczenia – konstytucyjnych wolności lub praw skarżących, poprzez oddalenie powództwa skarżących z powodu obowiązywania „obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Poznań-Krzesiny” w sprawie dotyczącej przekształcenia budynku na mieszkalny po upływie terminu określonego w kwestionowanych przepisach.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 2 września 2019 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braku formalnego skargi, który pismem z 13 września 2019 r. usunięty został w przepisanym terminie.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Na etapie wstępnej kontroli Trybunał Konstytucyjny bada, czy skarga spełnia przesłanki, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w przepisach u.o.t.p. TK.
- 2. W ocenie Trybunału, badana skarga konstytucyjna spełnia wymogi formalne wynikające z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz z przepisów u.o.t.p. TK.
Skargę konstytucyjną złożył w imieniu skarżących radca prawny, który załączył stosowne pełnomocnictwo szczególne (art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK).
Skarżący wyczerpali przysługującą im drogę prawną, ponieważ wyrok Sądu Apelacyjnego w P. I Wydział Cywilny z 6 marca 2018 r. (sygn. akt […]) był ostatecznym orzeczeniem w sprawie objętej wniesioną skargą (art. 79 ust. 1 Konstytucji). Trzymiesięczny termin wniesienia skargi konstytucyjnej również został dochowany (art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK).
Skarżący udokumentowali datę doręczenia wyroku Sądu Apelacyjnego (art. 53 ust. 1 pkt 5 u.o.t.p. TK). Poinformowali, że nie wnieśli od niego nadzwyczajnego środka zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p. TK).
Skarga przedstawia stan faktyczny sprawy (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p. TK). Adekwatnie zarówno do treści orzeczenia wydanego w sprawie, jak i do zarzutów sformułowanych w skardze, określony został przedmiot zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.
TK). Skarżący przedstawili także argumenty uprawdopodobniające zarzut naruszenia – wskutek zastosowania kwestionowanych przepisów – przysługujących im konstytucyjnych praw i wolności (art. 53 ust. 1 pkt 2-3 u.o.t.p. TK). Skarga nie jest też oczywiście bezzasadna (art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK).
3. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że badana skarga spełnia wymagania przewidziane w ustawie, jak też nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK. Dlatego na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p. TK, nadał skardze dalszy bieg.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.