Uzasadnienie
W sporządzonej przez K.K. i złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 28 czerwca 2017 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej K.K. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 81 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1999, ze zm.; dalej: prawo o adwokaturze) z art. 2, art. 77 oraz art. 78 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.
Okręgowa Rada Adwokacka w K. uchwałą z października 2015 r. stwierdziła trwałą niezdolność do wykonywania zawodu przez skarżącego.
Od powyżej uchwały skarżący złożył odwołanie, po rozpatrzeniu którego Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej uchwałą z lipca 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 4 października 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: po pierwsze, złożenie pisemnego oświadczenia, że skarżący w dniu złożenia skargi posiadał uprawnienie do samodzielnego sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej; po drugie, wskazanie, czy skarżący wyczerpał drogę prawną, a jeżeli tak, doręczenie odpisu oraz 4 kopii ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, doręczenie odpisu oraz 4 kopii orzeczeń potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, udokumentowanie daty doręczenia ostatecznego orzeczenia;
po trzecie, wskazanie, jakie prawa lub wolności skarżącego wynikające z powołanych w sprawie wzorców kontroli, tj. art. 77 oraz art. 78 Konstytucji, zostały naruszone; po czwarte, dokładne wyjaśnienie, w jaki sposób art. 81 ust. 1 pkt 4 prawa o adwokaturze narusza konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego; po piąte, doręczenie odpisu oraz 4 kopii postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z maja 2017 r. 5
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, w piśmie z 12 października 2017 r. (data nadania) skarżący oświadczył, że w dniu złożenia skargi posiadał uprawnienie do jej samodzielnego wniesienia. Skarżący jako ostateczne orzeczenie wskazał uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z lipca 2016 r., dodając jednak, że zaskarżył powyższą uchwałę i „obecnie toczy się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o sygn. akt”, jednak nic mu nie wiadomo o rozstrzygnięciu, dlatego uważa, że wyczerpał drogę prawną. Skarżący podniósł również, że nie jest w stanie przedstawić postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) z maja 2017 r., lecz zaznaczył, że dotyczyło ono udzielenia mu prawa do pomocy prawnej z urzędu.
Skarżący podniósł w skardze konstytucyjnej, że art. 81 ust. 1 pkt 4 prawo o adwokaturze narusza m.in „wolność miru domowego” oraz „wolność od groźby karalnej”, odwołując się przy tym do szeregu zdarzeń, które miały miejsce w jego życiu.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
W myśl art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, a także reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem istnieje obowiązek zastępstwa skarżącego przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych.
Trybunał, działając ex officio oraz na podstawie nadesłanych przez skarżącego dokumentów, ustalił, że uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z października 2015 r. skarżący został uznany za trwale niezdolnego do wykonywania zawodu adwokata. Uchwała ta następnie została podtrzymana uchwałą Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z lipca 2016 r., co oznacza, że – wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w piśmie z 12 października 2017 r. – nie posiadał on uprawnienia do samodzielnego sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej.
Powyższa okoliczność, na podstawie art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK, stanowi samodzielną przesłankę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdza, że skarżący nie uzupełnił żadnych braków formalnych skargi, co, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK, stanowi samodzielną przesłankę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.