Postanowienie Trybunału Konstytucyjnegoz 25 lutego 2004 r., sygn. akt Ts 14/04

Metryka

Wydany

25 lutego 2004 r.

Sąd

Trybunał Konstytucyjny

Skład

Marian Grzybowski

Rozpoznanie

po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Gminy Kołobrzeg p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 27 stycznia 2004 r. zarzucono postanowieniu Sądu Najwyższego z 7 sierpnia 2003 r. (sygn. akt IV CZ 90/03), oddalającemu zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 24 lutego 2003 r. (sygn. akt I ACa 1256/01), odrzucające kasację od wyroku tego sądu z 22 maja 2002 r., naruszenie art. 163 i 165 Konstytucji oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.), poprzez to, iż budowa sieci wodociągowej realizowana bezpośrednio przez gminę w ramach zadań własnych z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym uznana w nim została za czynność o charakterze gospodarczym, a gmina za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4792 k.p.c. W konsekwencji została ona obciążona kosztami sądowymi, co naruszyło jej prawo do nieuiszczania opłat sądowych wynikające z art. 8 ust. 2 ustawy z 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, a także doprowadziło do odrzucenia kasacji na podstawie art. 3921 k.p.c., ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekraczającą przewidzianej dla spraw gospodarczych granicy 20 tys. zł. Biorąc powyższe pod uwagę skarżąca Gmina wniosła o stwierdzenie naruszenia przez orzeczenie Sądu Najwyższego prawa Gminy Kołobrzeg do nieponoszenia kosztów sądowych w sporze cywilnym, a także prawa do skorzystania z przysługujących jej środków kontroli orzeczeń sądowych przez wyższe instancje. Trybunał Konstytucyjne zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych. W skardze konstytucyjnej stanowiącej przedmiot wstępnej kontroli zaskarżono wydane

Sprawa

w sprawie rozstrzygnięcia, a przede wszystkim postanowienie Sądu Najwyższego z 7 sierpnia 2003 r. (sygn. akt IV CZ 90/03), zarzucając im naruszenie praw wynikających ze wskazanych w skardze przepisów ustawy, a także art. 163 i 165 Konstytucji, nie formułując przy tym żadnych zarzutów odnośnie podstawy normatywnej wymienionych w skardze rozstrzygnięć. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego, wynikający z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji.