Uzasadnienie
- 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 września 2018 r. (data nadania) L.K. (dalej: skarżący) wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:
Decyzją z 31 sierpnia 2016 r. (DRA […]) Prezydent Miasta K. (dalej: organ pierwszej instancji) odmówił – na podstawie art. 4, 5, 8, 10 oraz art. 18 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195) – przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego za okres 2016/2017 wnioskowanego na córkę Z.K. Organ ustalił, że córka skarżącego jest pierwszym dzieckiem w rodzinie, a dochód rodziny w przeliczeniu na osobę przekracza kwotę 800 zł. W konsekwencji stwierdził, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania mu wnioskowanego świadczenia.
Decyzją z 24 października 2016 r. (SKO […]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 28 czerwca 2017 r. (sygn. akt […]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę skarżącego na decyzję SKO.
Wyrokiem z 24 maja 2018 r. (sygn. akt […]) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego od powyższego orzeczenia.
2. Kwestionowany przepis – zdaniem skarżącego – uniemożliwia osobom posiadającym jedno dziecko uzyskanie świadczenia z uwagi na ustanowienie progu dochodowego, przez co w sposób nieproporcjonalny narusza zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości wobec prawa. Przepis ten przyznaje świadczenie części obywateli, odwołując się do biologicznych kryteriów selekcji.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Jak stanowi art. 79 ust. 1 Konstytucji, skargę konstytucyjną może wnieść „każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone”. Oznacza to, że warunkiem dopuszczalności skargi nie jest każde naruszenie Konstytucji, lecz tylko takie, które dotyczy wyrażonych w niej norm regulujących wolności lub prawa człowieka i obywatela. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), występujący ze skargą zobowiązany jest do wskazania, która jego konstytucyjna wolność lub które konstytucyjne prawo o charakterze podmiotowym i w jaki sposób zostały naruszone.
2. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego w przypadku analizowanej skargi powyższe wymogi nie zostały przez skarżącego spełnione ze względu na nieprawidłowe określenie przez niego podstawy skargi, tj. przepisów Konstytucji, które uczynił wzorcami kontroli kwestionowanego przepisu.
Wskazany w skardze art. 2 Konstytucji nie jest samoistnym źródłem praw podmiotowych jednostki, a przez to nie może być samodzielną podstawą kontroli w sprawach skargowych. W wydanym w pełnym składzie postanowieniu TK z 23 stycznia 2002 r. (sygn. Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zasady wynikające z art. 2 Konstytucji są adresowane przede wszystkim do ustawodawcy i wyznaczają sposób, w jaki powinny być normowane poszczególne dziedziny życia publicznego. Odwołanie się do tych zasad może mieć znaczenie tylko wtedy, gdy skarżący wskaże równocześnie wolność lub prawo podmiotowe, które mają swoje źródło w postanowieniach Konstytucji, a które doznały uszczerbku na skutek naruszenia powyższych zasad (zob. także postanowienia TK z: 19 grudnia 2001 r., sygn. SK 8/01, OTK ZU nr 8/2001, poz. 272 oraz 26 czerwca 2002 r., sygn. SK 1/02, OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 53).
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, również samodzielnie ujęta zasada równości wobec prawa statuowana w art. 32 ust. 1 Konstytucji nie jest dopuszczalnym wzorcem kontroli w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną (zob. np. postanowienie pełnego składu z 24 października 2001 r., sygn. SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225). Odwołanie się do tej zasady – jako podstawy skargi konstytucyjnej – jest możliwe dopiero wówczas, gdy skarżący doprecyzuje, w zakresie jakiego konkretnego prawa podmiotowego – znajdującego umocowanie w przepisach ustawy zasadniczej – doszło do niedozwolonego jej ograniczenia (postanowienie TK z 11 stycznia 2017 r., sygn. Ts 228/16, OTK ZU B/2017, poz. 35). W przypadku analizowanej skargi tego warunku nie spełniono.
Mając na uwadze powyższe, Trybunał stwierdza, że skarżący nie wskazał, które konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, a w konsekwencji nie określił również sposobu ich naruszenia.
Analizowana skarga nie spełnia zatem podstawowego wymogu wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK, co – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – uzasadnia odmowę nadania jej dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie.
POUCZENIE 16
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.