Postanowienie o odmowie TK z 24 maja 2023 r., Ts 145/22

Sentencja

Postanowienie z dnia 26 stycznia 2024 r. sygn. akt Ts 145/22 przewodniczący:

Justyn Piskorski sprawozdawca:

Jarosław Wyrembak

Komparycja

Tenor postanawia

Uzasadnienie

• część historyczna
• uzasadnienie prawne

Metryka orzeczenia

Rodzaj orzeczenia

Postanowienie na zażalenie

Data 26 stycznia 2024

Miejsce publikacji

OTK ZU B/2024, poz. 115

Skład

Sędzia Funkcja

Justyn Piskorski przewodniczący

Jarosław Wyrembak sprawozdawca

Zbigniew Jędrzejewski 115/B/2024

Postanowienie

z dnia 26 stycznia 2024 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Justyn Piskorski - przewodniczący

Zbigniew Jędrzejewski

Jarosław Wyrembak - sprawozdawca, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 24 maja 2023 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej B.S., postanawia:

nie uwzględnić zażalenia.

Orzeczenie zapadło jednogłośnie.

Uzasadnienie

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 czerwca 2022 r. (data nadania) B.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zakwestionował zgodność art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 104 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, ze zm.) w zakresie, w jakim wyłączają „spod kontroli organów administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz Sądów

Administracyjnych w postępowaniu sądowo-administracyjnym możliwość oceny i weryfikacji merytorycznej orzeczenie lekarskie lekarza orzecznika WORD stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w ramach uznania administracyjnego i luzu decyzyjnego, lecz obliguje organ administracji publicznej do wydania decyzji cofającej posiadane przez osobę kierującą uprawnienie do kierowania pojazdem na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 5.01.2011 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 978), która ma charakter decyzji związanej treścią orzeczenia lekarskiego i wyłącza uznanie administracyjne”, z art. 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 30 sierpnia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 19 września 2022 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez: poinformowanie, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia (wraz z czterema kopiami); doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem: wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2021 r. (sygn. akt […]) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 19 września 2018 r. (sygn. akt […]), koperty, w której doręczone zostało orzeczenie NSA z 8 grudnia 2021 r., decyzji (wraz z czterema kopiami) Prezydenta Miasta Z. z 1 marca 2018 r. (znak […]) oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 19 kwietnia 2018 r. (znak […]); doręczenie trzech odpisów skargi konstytucyjnej wraz z załącznikami, pod rygorem ujemnych skutków procesowych.

W piśmie procesowym z 26 września 2022 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania, składając odpowiednie dokumenty.

3. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 19 stycznia 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 8 lutego 2023 r.), na podstawie art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego zawarte w podanych wzorcach kontroli oraz w jaki sposób zostały naruszone, a nadto uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanych przepisów ustawy ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego przez powołanie argumentów lub dowodów na poparcie podniesionych zarzutów pod rygorem wydania postanowienia o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

W piśmie procesowym z 15 lutego 2023 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania, ale go nie wykonał, ponieważ pismo częściowo stanowiło kopię treści skargi konstytucyjnej, a ponadto powołał w nim nowe wzorce kontroli, tj. art. 30 oraz art. 32 Konstytucji.

Następnie w piśmie procesowym z 19 kwietnia 2023 r. (data nadania) skarżący ponownie odwołał się do nowych wzorców kontroli wskazanych w piśmie z 15 lutego 2023 r. oraz złożył do akt sprawy dodatkową dokumentację dotyczącą stanu jego zdrowia.

4. Postanowieniem z 24 maja 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 13 czerwca 2023 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. W uzasadnieniu stwierdził, że: skarżący nie usunął braków formalnych skargi, jedno ze złożonych pism o usunięciu braków formalnych wniesiono po upływie terminu, złożona skarga stanowi polemikę z treścią wydanego w sprawie orzeczenia ostatecznego, jeden z kwestionowanych przepisów nie stanowił podstawy wskazanego w skardze orzeczenia ostatecznego oraz że skarżący powołał nowe wzorce kontroli konstytucyjnej po upływie terminu wniesienia skargi konstytucyjnej.
5. W piśmie z 20 czerwca 2023 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze dalszego biegu, w którym oprócz obszernego opisu przebiegu postępowania nie tylko w przedmiocie odebrania mu uprawnień do kierowania pojazdami, lecz także o ubezwłasnowolnienie oraz powielenia zarzutów co do sporządzonej przez biegłego lekarza opinii stwierdził m.in., że:

• złożona skarga spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK;
• przedstawiona argumentacja nie była powołaniem nowych wzorców kontroli, lecz rozwinięciem podstaw wniesionej skargi konstytucyjnej.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału

Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.

2. Po rozpoznaniu złożonego zażalenia Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i nie zasługują na uwzględnienie.

W orzecznictwie Trybunału wielokrotnie podkreślano, że zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinno dotyczyć podstaw, na których odmowa ta była oparta, ponieważ przedmiotem postępowania zażaleniowego jest ustalenie ich prawidłowości. W niniejszej sprawie Trybunał odmówił nadania skardze dalszego biegu, wskazując na istnienie ku temu szeregu podstaw: po pierwsze, skarżący nie usunął braków formalnych skargi, po drugie, jedno ze złożonych pism w sprawie usunięcia braków wniesiono po upływie terminu, po trzecie, złożona skarga stanowi polemikę z treścią wydanego w sprawie orzeczenia ostatecznego, po czwarte, jeden z kwestionowanych przepisów nie stanowił podstawy wskazanego w skardze orzeczenia ostatecznego oraz po piąte, skarżący powołał nowe wzorce kontroli konstytucyjnej po upływie terminu wniesienia skargi. Formułując zarzuty przedstawione w zażaleniu, skarżący nie zdołał skutecznie podważyć podstaw odmowy, w szczególności dlatego, że nie odniósł się wprost do każdej z nich. Zażalenie nie wnosi też do rozpatrywanej sprawy żadnych nowych merytorycznych argumentów.

3. Zasadniczą podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było to, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi, ponieważ nie wskazał naruszonych konstytucyjnych wolności lub praw zawartych w podanych wzorcach kontroli, sposobu ich naruszenia ani nie uzasadnił podniesionych zarzutów.

Po ponownym przeanalizowaniu akt niniejszej sprawy Trybunał podtrzymuje wnioski zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W treści skargi bowiem skarżący wskazał na niezgodność kwestionowanych przepisów z art. 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji, nie określając, w jaki sposób zostały naruszone jego prawa. W uzasadnieniu skargi opisał jedynie stan faktyczny sprawy i wielokrotnie wskazywał na nieprawidłowości powstałe w procesie wydawania przez biegłego opinii lekarskiej.

W piśmie z 15 lutego 2023 r. skarżący wskazał na naruszenie art. 30, art. 32, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji oraz określił naruszone w tych przepisach prawa, jednak pominął art. 2 Konstytucji. Powołał więc nowe wzorce, których nie podawał w złożonej skardze: art. 30 oraz art. 32 Konstytucji. Nie wykonał przy tym obowiązku wskazania sposobu naruszenia przysługujących mu praw podmiotowych ani uzasadnienia przedstawionych zarzutów, ponieważ przedstawiona w skardze oraz w piśmie usuwającym jej braki argumentacja stanowi w zasadzie polemikę z wydaną opinią biegłego lekarza i rozstrzygnięciami podjętymi przez sądy oraz dotyczy w istocie płaszczyzny stosowania prawa.

Na marginesie należy wskazać, że dla wykazania naruszenia zasady równości konieczne jest wskazanie grupy podmiotów, wykazujących tę samą cechę relewantną, w obrębie której dochodzi do dyskryminacji lub uprzywilejowania. Tego skarżący nie uczynił.

Niezrozumiałe jest wreszcie – w świetle treści złożonych pism – twierdzenie skarżącego, że pismo o usunięciu braków stanowi rozwinięcie podstaw wniesionej skargi konstytucyjnej, skoro w większości jest ono kopią jej treści.

Z tych względów wniesiona skarga nie spełniła wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK, ponieważ mimo wezwania skarżący nie usunął jej braków formalnych, wniesione zaś zażalenie nie podważyło tego ustalenia.

4. Kolejnymi powodami odmowy nadania skardze dalszego biegu były: wniesienie jednego z pism o usunięciu braków formalnych skargi po upływie terminu oraz ustalenie, że jeden z kwestionowanych przepisów nie stanowił podstawy wskazanego w skardze orzeczenia ostatecznego.

W zażaleniu skarżący w ogóle nie odniósł się do podstaw odmowy nadania skardze dalszego biegu. W związku z tym Trybunał Konstytucyjny podtrzymał stanowisko zajęte w postanowieniu z 24 maja 2023 r. 24

5. Uzasadniając odmowę nadania skardze dalszego biegu, Trybunał wskazał następnie na to, że złożona skarga stanowi polemikę z treścią wydanego w sprawie orzeczenia ostatecznego.

Skarżący podniósł w złożonym zażaleniu, że niesłusznie odebrano mu prawo jazdy, mimo że nie spowodował żadnego wypadku, jedynie w oparciu o treść nieprawidłowej opinii biegłego lekarza. Jednocześnie cały czas pomija fakt, że w jego sprawie wydano dwie opinie, a wskazywana przez niego niekorzystna opinia została zweryfikowana merytorycznie przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia

Środowiskowego.

W ocenie Trybunału przedstawiona w zażaleniu argumentacja nadal sprowadza się do kwestionowania treści opinii biegłego oraz orzeczenia wydanego w sprawie. Przypomnieć w tym miejscu należy, że Trybunał nie jest „sądem faktów” czy „trzecią instancją”, uprawnioną do kontroli ustaleń faktycznych sądów powszechnych w sprawach indywidualnych.

6. Na koniec Trybunał wskazał, że skarżący powołał nowe wzorce kontroli konstytucyjnej po upływie terminu wniesienia skargi.

Wbrew temu co twierdzi skarżący, w treści skargi powołuje się on tylko na niezgodność kwestionowanych przepisów z art. 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji. Dopiero w piśmie z 15 lutego 2023 r. wskazuje na naruszenie art. 30, art. 32, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji, pomijając przy tym art. 2 Konstytucji. Nadto Trybunał zauważył niekonsekwencję skarżącego, ponieważ w dalszej części wskazanego pisma ponownie domaga się on stwierdzenia niezgodności kwestionowanych przepisów z art. 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 78, nie uwzględniając wzorców wynikających z art. 30 i art. 32 Konstytucji.

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

Rodzaj orzeczenia

Postanowienie o odmowie

Data 24 maja 2023

Miejsce publikacji

OTK ZU B/2024, poz. 114

Skład

Sędzia Funkcja

Andrzej Zielonacki

Pobierz orzeczenie w formacie doc

Pobierz [106 KB]

Spis treści

Postanowienie z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt Ts 145/22

Komparycja

Tenor postanawia

Uzasadnienie

• część historyczna
• uzasadnienie prawne

Metryka orzeczenia

Rodzaj orzeczenia

Postanowienie o odmowie

Data 24 maja 2023

Miejsce publikacji

OTK ZU B/2024, poz. 114

Skład

Sędzia Funkcja

Andrzej Zielonacki 114/B/2024

Postanowienie

z dnia 24 maja 2023 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Andrzej Zielonacki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej B.S. o zbadanie zgodności:

art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 104 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, ze zm.) w zakresie, w jakim „wyłącza spod kontroli organów administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz Sądów

Administracyjnych w postępowaniu sądowo-administracyjnym możliwość oceny i weryfikacji merytorycznej orzeczenie lekarskie lekarza orzecznika WORD stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w ramach uznania administracyjnego i luzu decyzyjnego, lecz obliguje organ administracji publicznej do wydania decyzji cofającej posiadane przez osobę kierującą uprawnienie do kierowania pojazdem na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 5.01.2011 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 978), która ma charakter decyzji związanej treścią orzeczenia lekarskiego i wyłącza uznanie administracyjne”, z art. 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawia:

odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Uzasadnienie

1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 czerwca 2022 r. (data nadania), B.S. (dalej: skarżący)

• reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru – wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia w oparciu o następujący stan faktyczny:

Prezydent Miasta Z., decyzją z 1 marca 2018 r. (nr […]), orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii „B” w związku z orzeczeniem lekarskim stwierdzającym u niego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że posiada prawo jazdy od ponad 20 lat i nigdy nie spowodował wypadku.

Decyzją z 19 kwietnia 2018 r. (nr […]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Skarżący złożył na powyższą decyzję skargę, która została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 19 września 2018 r. (sygn. akt […]).

Złożona przez skarżącego skarga kasacyjna na powyższe orzeczenie została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2021 r. (sygn. akt […]).

7 8

2. Zdaniem skarżącego art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 104 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, ze zm.) prowadzą do nieuprawnionego pozbawienia go możliwości weryfikacji merytorycznej orzeczenia lekarskiego wydanego przez lekarza orzecznika Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Taka sytuacja godzi w jego prawo do sądu, w tym prawo do rzetelnego procesu.
3. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 30 sierpnia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 19 września 2022 r.), na podstawie art. 130 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.) w związku z art. 36 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem

Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; u.o.t.p.TK), skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez:

1. poinformowanie, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia (wraz z czterema kopiami);
2. doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem:

1. wyroków:

• Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2021 r. (sygn. akt […]), 14
• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 19 września 2018 r. (sygn. akt […]), 15

2. koperty, w której doręczone zostało orzeczenie NSA z 8 grudnia 2021 r., 16
3. decyzji (wraz z czterema kopiami):

• Prezydenta Miasta Z. z 1 marca 2018 r. (znak […]), 18
• Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 19 kwietnia 2018 r. (znak […]);

3. doręczenie trzech odpisów skargi konstytucyjnej wraz z załącznikami.

Pismem z 26 września 2022 r. (data nadania) pełnomocnik wykonał powyższe zarządzenie.

4. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 19 stycznia 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 8 lutego 2023 r.), na podstawie art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez:

1. wskazanie – zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK – która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego zawarte w podanych wzorcach kontroli oraz w jaki sposób zostały naruszone;
2. uzasadnienie – stosownie do art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK – zarzutu niezgodności kwestionowanych przepisów ustawy ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego przez powołanie argumentów lub dowodów na poparcie podniesionych zarzutów.

W piśmie z 15 lutego 2023 r. (data nadania) skarżący odpowiedział na powyższe zarządzenie, które jednak nie zostało wykonane.

Zaprezentował w nim natomiast nowe wzorce kontroli, tj. art. 30 oraz art. 32 Konstytucji.

Z kolei w piśmie procesowym z 19 kwietnia 2023 r. (data nadania) skarżący ponownie odwołał się do nowych wzorców kontroli wskazanych w piśmie z 15 lutego 2023 r. oraz złożył do akt niniejszej sprawy dodatkową dokumentację dotyczącą stanu jego zdrowia.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom.
2. Artykuł 79 ust. 1 Konstytucji stanowi, że skargę może wnieść „każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone”.

W związku z tym, zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK, skarga konstytucyjna musi zawierać nie tylko wskazanie, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone, ale także uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie.

W odniesieniu do powyższego Trybunał stwierdza, że chociaż skarżący w odpowiedzi na zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 19 stycznia 2023 r. oświadczył, iż wskazał które konstytucyjne wolności i prawa zostały naruszone oraz uzasadnił powołane zarzuty, to tak naprawdę nie wykonał nałożonych na niego obowiązków.

Zarówno we wniesionej skardze, jak i w piśmie usuwającym jej braki formalne, skarżący szeroko opisuje stan faktyczny sprawy oraz formułuje ogólne twierdzenia dotyczące w szczególności wydania niekorzystnej dla siebie opinii lekarskiej. Nie precyzuje przy tym w ogóle tego, w jaki sposób kwestionowane przepisy ingerują w jego konstytucyjnie chronione wolności i prawa. Lakonicznie stwierdza jedynie, że „wzorce kontroli konstytucyjnej zawarte w wymienionych przepisach Konstytucji RP zostały naruszone w sposób opisany w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej” (k. 59 akt sprawy o sygn. Ts 145/22).

Podkreślić również należy, że strona 3 i 4 pisma z 15 lutego 2023 r. (k. 60 i 60v akt sprawy o sygn. Ts 145/22) od słów „wiarygodność badawczą opinii” do słów „w życiu zawodowym i prywatnym Pana Bartłomieja Sawickiego” oraz od słów „Cofnięcie dożywotnio uprawnień” do słów „w sprawowaniu opieki” stanowią skopiowanie treści skargi konstytucyjnej. Skoro zatem pismo skarżącego nie wykracza poza treść skargi w zakresie uzasadnienia zarzutów, nie można uznać, że prawidłowo wykonał on zarządzenie sędziego Trybunału.

Analizowana skarga nie spełnia więc warunków, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK, co – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK – uzasadnia odmowę nadania jej dalszego biegu.

3. W tym miejscu podkreślić należy, że jedno z pism dotyczących usunięcia braków formalnych skargi zostało wniesione po terminie określonym w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z informacją pochodzącą z systemu Poczty Polskiej S.A.

zarządzenie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego 8 lutego 2023 r. Ostateczny termin jego wykonania upływał więc 15 lutego 2023 r. W odpowiedzi na zarządzenie sędziego TK skarżący wniósł dwa pisma: jedno w ostatnim dniu terminu oraz drugie, które zostało nadane w placówce operatora pocztowego 19 kwietnia 2023 r., co oznacza, że nastąpiło to z ponad dwumiesięcznym przekroczeniem przepisanego terminu.

4. Trybunał zwraca jednocześnie uwagę na to, że zarzuty skargi powinny być powiązane z treścią przepisu, a nie stanowić polemikę czy krytykę wydanych w jego sprawie rozstrzygnięć indywidualnych. W niniejszej sprawie skarżący wielokrotnie podkreślał, że wydane w jego sprawie orzeczenie lekarskie zostało sporządzone w sposób nieprawidłowy. Przypomnieć przy tym należy, że Trybunał

Konstytucyjny jest sądem prawa, a zatem nie pełni funkcji kolejnej instancji sądowej. Tym bardziej nie jest więc uprawniony do dokonania kontroli sposobu wydania opinii przez uprawnioną do tego instytucję.

W tym miejscu podkreślić należy, że skarżący w swoich wywodach zupełnie pomija fakt, że w jego sprawie sporządzono dwie niezależne od siebie opinie lekarskie. Pierwsza z nich została wydana 26 lipca 2017 r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Z. (nr […]), druga zaś 20 grudnia 2017 r. przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (nr […]). Nie jest zatem prawdą, że skarżącemu odebrano możliwość merytorycznej weryfikacji niekorzystnego orzeczenia lekarskiego. Dodatkowo wskazać należy, że kwestionowanie ustalonych przez sądy administracyjne okoliczności faktycznych powoduje, że zarzuty skargi nie mogą podlegać rozpoznaniu przez Trybunał.

5. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK skarżący zobowiązany jest do określenia kwestionowanych przepisów, na podstawie których zapadło ostateczne orzeczenie o jego wolnościach lub prawach. W niniejszej sprawie jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji skarżący wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2021 r. (sygn. akt […]). W uzasadnieniu wyroku jako normę zastosowaną przez sąd wskazano art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, ze zm.).

Podstawy wskazanego wyroku nie stanowił natomiast art. 104 ustawy o kierujących pojazdami, a zatem skarga nie spełniła wymagania określonego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. W odniesieniu do powołanego przepisu stanowi to samoistną podstawę odmowy nadania skardze dalszego biegu (art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK).

6. Niezależnie od powyższych okoliczności Trybunał na marginesie wyjaśnia, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem modyfikacja skargi, czyli powoływanie nowych wzorców kontroli lub stawianie nowych zarzutów po upływie 3 miesięcy od daty doręczenia skarżącemu ostatecznego rozstrzygnięcia, jest niedopuszczalna (zob. wyrok TK z 7 marca 2006 r., sygn. SK 11/05, OTK ZU nr 3/A/2006, poz. 27 oraz postanowienia TK z: 12 listopada 2001 r., sygn. Ts 139/01, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 106, 14 maja 2003 r., sygn. Ts 29/03, OTK ZU nr 1/B/2004, poz. 28 oraz 17 listopada 1999 r., sygn. SK 17/99, OTK ZU nr 7/1999, poz. 168). Z tego powodu wskazanie nowych wzorców kontroli w pismach usuwającym braki formalne skargi należy uznać za bezskuteczne.

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

POUCZENIE 41

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie w terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia.

Created by Łukasz Baranek Internetowy Portal Orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego 1.7.5 [Internet-B:ipo]

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Twoja sesja wygasła!

Twoja sesja wygasła musisz odświeżyć stronę klikając na przycisk poniżej