Uzasadnienie
- 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 października 2020 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zarzucił niezgodność:
- 1) art. 425 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim „uznaje on iż orzeczeniem sądu I instancji jest postanowienie oskarżyciela publicznego”; 2) art. 426 § 1 ustawy wymienionej w punkcie pierwszym w zakresie, w jakim „sąd rozpoznający po raz pierwszy środek odwoławczy od orzeczenia oskarżyciela publicznego jest sądem odwoławczym II instancji”, z art. 10 ust. 2; art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 2; art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2; art. 176 ust. 1 w związku z art. 2; art. 176 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2; art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżącego zarówno postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, jak i Sądu Okręgowego są – w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji – rozstrzygnięciami w jego „sprawie”. Jak bowiem stwierdził, ochrona wolności i bezpieczeństwa osobistego obywateli należy do jednego z podstawowych zadań państwa prawa, a niezapewnienie takiej ochrony stanowi „sprawę”, która powinna być rozpoznana w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym.
Naruszenie swoich konstytucyjnych wolności oraz praw skarżący wiąże zatem z tym, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa uznawane jest za orzeczenie sądu pierwszej instancji w rozumieniu art. 425 § 1 k.p.k. W ocenie skarżącego narusza to jego prawo do rozpoznania sprawy na każdym jej etapie przez bezstronny i niezawisły sąd, co jest również niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa. Podniósł również, że zakwestionowane przepisy pozbawiły go prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego w sprawie.
2. Postanowieniem z 15 kwietnia 2021 r. (doręczonym 23 kwietnia 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK).
Trybunał wskazał, że nie można uznać, by Sąd Okręgowy rozstrzygał o prawach lub wolnościach skarżącego. Sąd dokonał bowiem kontroli postanowienia asesora prokuratury o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie, w której skarżący uważa się za pokrzywdzonego.
Zgodnie zaś z orzecznictwem Trybunału zacytowanym w zaskarżonym postanowieniu, takie strefy interesu skarżącego jak satysfakcja z ukarania sprawcy lub też ułatwienie dochodzenia przez skarżącego „własnej sprawy” w postępowaniu sądowym – nie świadczą o tym, że jest to właściwa „sprawa” skarżącego. Zdaniem TK należy z powyższego wnioskować, że prawo skarżącego do sądu, na tle konkretnej sprawy, gdzie występuje w swoim przekonaniu jako pokrzywdzony – nie obejmuje sobą prawa do dwuinstancyjności.
Jest to podstawą do odmowy nadania biegu sprawie w zakresie zarzutów dotyczących niezgodności z Konstytucją art. 426 § 1 k.p.k., z powodu oczywistej bezpodstawności stawianych zarzutów.
W drugiej kolejności Trybunał podkreślił, że nawet jeśliby uznać, że postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa oraz postanowienie kontrolne Sądu Okręgowego stanowią rozstrzygnięcie w „sprawie” skarżącego, to należy stwierdzić, że skarżący zrealizował swoje prawo odwołania się do sądu. Trybunał odwołał się do literatury przedmiotu, zgodnie z którą zastosowanie art. 425 § 1 k.p.k.
jako podstawy zażalenia postanowienia prokuratora do sądu realizuje konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania. Tym samym należało uznać, że również zarzuty w zakresie art. 426 § 1 k.p.k. są oczywiście bezpodstawne.
Trybunał podniósł również, że w zakresie, w jakim skarga dotyczy naruszenia art. 10 ust. 2 oraz art. 2 Konstytucji – nie spełnia ona wymagań dopuszczalności nadania jej dalszego biegu.
3. W sporządzonym przez pełnomocnika piśmie procesowym, wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego 30 kwietnia 2021 r. (data nadania), skarżący złożył zażalenie na postanowienie Trybunału z 15 kwietnia 2021 r., wnosząc o jego uchylenie, a tym samym o nadanie biegu skardze konstytucyjnej. Zarzucił w nim Trybunałowi, że „odmówił nadania biegu skardze konstytucyjnej wskazując, że w toku postępowania w sprawie z udziałem skarżącego przedmiotem postępowania nie była kwestia odpowiedzialności karnej skarżącego, co pozwala na wysunięcie wniosku iż nie była to «sprawa» w rozumieniu Art. 45 ust. 1 Konstytucji. Ponadto wskazano w zaskarżonym postanowieniu, że nawet gdyby przyjąć: iż «sprawa» skarżącego jest sprawą w świetle Art. 45 ust. 1 Konstytucji w jakimś pośrednim znaczeniu to w ocenie Trybunału nie wynika z tego uprawnienie do ochrony prawnej w drodze dwuinstancyjnego postępowania”.
Skarżący wystąpił także o zwrot kosztów postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, z uwzględnieniem złożonego zażalenia.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, a kwestionowane przez skarżącego postanowienie jest prawidłowe.
Należy przypomnieć, że w swoim orzecznictwie TK wielokrotnie odnosił się już do zarzutów niezgodności zaskarżonych przepisów z art. 45 i art. 176 Konstytucji. Zakres art. 45 ust. 1 Konstytucji od strony przedmiotowej, jak podkreśla Trybunał, jest wyznaczony szerokim pojęciem „sprawy”, który to termin na tle ustawy zasadniczej ma charakter autonomiczny. Obejmuje więc wszelkie sytuacje, w których pojawia się konieczność rozstrzygania o prawach danego podmiotu.
Skarżący, inicjując postępowanie karne jako pokrzywdzony, realizuje prawo do ochrony przed arbitralnością władzy w postępowaniu przygotowawczym. Brak wykrycia sprawcy przestępstwa godzi oczywiście w interesy pokrzywdzonego, ale nie ogranicza jego własnego prawa do sądu, stwarzając przeszkody faktyczne (nie prawne) w zakresie jego realizacji (zob. wyrok z 23 maja 2003 r., sygn. SK 38/02, OTK ZU nr 5/A/2003, poz. 38).
W związku z powyższym należy uznać, że zarzut skarżącego o naruszeniu przysługującego mu na mocy zaskarżonego przepisu prawa do zaskarżania postanowień sądu rozpoznającego zażalenie na umorzenie postępowania przygotowawczego – jest bezpodstawny (por. wyrok TK z 2 kwietnia 2001 r. sygn. SK 10/00, OTK ZU nr 3/2001, poz. 52), zaś argumenty skarżącego podniesione w zażaleniu – nie podważyły twierdzenia o bezzasadności zarzutów zawartych w skardze.
3. Trybunał Konstytucyjny zważył w punkcie 3 zaskarżonego postanowienia, że zarzuty względem art. 425 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.; dalej: k.p.k.) są oczywiście bezzasadne z uwagi na to, iż można uznać, że skarżący zrealizował już swoje prawo odwołania się do sądu. Skarżący nie odniósł się zresztą do powyższego w złożonym zażaleniu. Tym samym nie podważył zasadności odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej w tym zakresie.
Tytułem komentarza Trybunał dodaje, że zgodnie z literaturą przedmiotu, zastosowanie art. 425 § 1 k.p.k., jako podstawy zażalenia postanowienia prokuratora do sądu, realizuje konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania. Należy nadmienić, że w orzecznictwie TK podkreślano, że zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji, prawo do sądu rozumiane jest w dwóch aspektach, po pierwsze, jako prawo do jawnego rozpoznania przez sąd sprawy oraz po drugie, jako prawo do sądowej kontroli poprawności rozstrzygnięć organów niesądowych.
W sprawie skarżącego ujawnia się drugi aspekt prawa do sądu, w którym zostało mu ono zapewnione. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia asesora prokuratury o umorzeniu śledztwa sąd uznał prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia (por. wyrok z 6 września 2004 r., sygn. SK 10/04, OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 80. 20 W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
Postanowienie
z dnia 15 kwietnia 2021 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Piotr Pszczółkowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.J. w sprawie zgodności:
- 1) art. 425 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.) w zakresie, w jakim „uznaje on iż orzeczeniem sądu I instancji jest postanowienie oskarżyciela publicznego”,
- 2) art. 426 § 1 ustawy wymienionej w punkcie pierwszym w zakresie, w jakim „sąd rozpoznający po raz pierwszy środek odwoławczy od orzeczenia oskarżyciela publicznego jest sądem odwoławczym II instancji”, z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 października 2020 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego.
Skarżący wystąpił do Prokuratury Rejonowej w J. o wszczęcie śledztwa w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstw przez Komendanta Miejskiego Policji. Asesor Prokuratury Rejonowej w J. odmówił wszczęcia śledztwa w tej sprawie postanowieniem z 26 maja 2020 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa). Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł zażalenie.
Postanowieniem z 17 sierpnia 2020 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie Sądu Okręgowego) Sąd Okręgowy w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Skarżący od tego orzeczenia również wniósł zażalenie. Pismem z 27 sierpnia 2020 r. (sygn. akt jw.) Sąd Okręgowy poinformował skarżącego, że jego zażalenie pozostawiono w aktach bez dalszego biegu. W uzasadnieniu wskazano, że „sąd rozpoznający zażalenie na postanowienie wydane w postępowaniu przygotowawczym i kończące to postępowanie działa jako sąd odwoławczy”. Wyjaśniono, że ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.) nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie.
W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z 6 września 2020 r. wniósł o przekazanie zażalenia w trybie procesowym do sądu drugiej instancji lub „odrzucenie zażalenia w trybie procesowym celem zaskarżenia tego postanowienia”.
Skarżący nie poinformował, czy w sprawie tej zapadły jeszcze jakieś inne rozstrzygnięcia.
- 2. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 6 listopada 2020 r. (doręczonym 18 listopada 2020 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez:
- a) jednoznaczne wskazanie ostatecznego orzeczenia, w rozumieniu art. 79 Konstytucji, w związku z którym wniesiona została skarga konstytucyjna, 8
- b) podanie i udokumentowanie daty doręczenia orzeczenia wskazanego jako ostateczne, zgodnie z literą a, 9
- c) doręczenie poświadczonych za zgodność z oryginałem postanowień o odmowie wszczęcia śledztwa oraz Sądu Okręgowego, 10
- d) podanie, czy od wskazanego ostatecznego orzeczenia, zgodnie z literą a, został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia.
W piśmie z 24 listopada 2020 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania. Wyjaśnił, że w jego sprawie nie wniesiono nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Wskazał, że ostatecznym rozstrzygnięciem w jego sprawie jest postanowienie Sądu Okręgowego, które zostało mu doręczone 24 sierpnia 2020 r. Załączył ponadto poświadczone za zgodność z oryginałem odpisy postanowień, do dołączenia których został wezwany oraz kopertę listu poleconego, w której przesłano mu ostateczne rozstrzygnięcie.
3. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 20 stycznia 2021 r. (doręczonym 25 stycznia 2021 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej przez wskazanie konstytucyjnych praw lub wolności, wynikających z wszystkich wskazanych w petitum skargi konstytucyjnej przepisów Konstytucji, a także sposobu ich naruszenia, wraz z uzasadnieniem zarzutów.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący ponownie przywołał te same przepisy Konstytucji co w skardze (ujęte związkowo lub samodzielnie), nie przyporządkowując jednak wszystkim ze wskazanych przez siebie wzorców kontroli konkretnych podmiotowych praw konstytucyjnych. Jedynie doprecyzował opis sposobu naruszenia prawa do rozpoznania sprawy przez właściwy, bezstronny i niezawisły sąd oraz prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego.
4. Skarżący uznał, że postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa oraz postanowienie Sądu Okręgowego są rozstrzygnięciami w jego „sprawie” w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji. Jak bowiem stwierdził, ochrona wolności i bezpieczeństwa osobistego obywateli należy do jednego z podstawowych zadań państwa prawa, a niezapewnienie takiej ochrony stanowi „sprawę”, która powinna być rozpoznana w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym.
Skarżący wiąże zatem naruszenie swoich konstytucyjnych wolności oraz praw z tym, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa uznawane jest za orzeczenie sądu pierwszej instancji w rozumieniu art. 425 § 1 k.p.k. W ocenie skarżącego narusza to jego prawo do rozpoznania sprawy na każdym jej etapie przez bezstronny i niezawisły sąd, co jest również niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa. Skarżący podniósł również, że zakwestionowane przepisy pozbawiły go prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego w sprawie.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
- 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom.
- 2. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie uczyniono:
- a) art. 425 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.; dalej: k.p.k.) o treści:
20 „Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przysługuje środek odwoławczy stronom oraz innym osobom wskazanym w przepisach ustawy”, 21
- b) art. 426 § 1 k.p.k. w brzmieniu:
22 „Od orzeczeń sądu odwoławczego oraz od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej”.
Skarżący zakwestionował zgodność tych przepisów z wieloma wzorcami kontroli (zob. tenor postanowienia), jednak z analizy treści przedstawionych pism procesowych wynika, że postawił on przede wszystkim zarzut, iż przepisy te są niezgodne z prawem do właściwego sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz prawem do dwuinstancyjnej procedury sądowej (art. 176 ust. 1 Konstytucji).
3. Skarżący wniósł swą skargę w związku ze sprawą karną, w której zawiadomił o popełnieniu przestępstwa na jego szkodę. Asesor prokuratury odmówił wszczęcia śledztwa, a Sąd Okręgowy utrzymał w mocy to postanowienie. Zarzuty skarżącego odnoszą się więc do kontroli przez sąd postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie, w której skarżący uważa się za pokrzywdzonego.
Nie odnoszą się natomiast do postępowania dotyczącego przypisania skarżącemu odpowiedzialności karnej. W tych okolicznościach nie można uznać, że Sąd Okręgowy rozstrzygał o prawach lub wolnościach skarżącego.
Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 maja 2003 r. (sygn. SK 38/02, OTK ZU nr 5/A/2003, poz. 38): „nie podobna oczywiście negować (prawa) interesu skarżące[go] do doprowadzenia sprawy karnej do merytorycznego rozstrzygnięcia (satysfakcja z ukarania sprawcy). Skarżąc[y] ma także interes prawny w doprowadzeniu do tego rozstrzygnięcia – ponieważ w razie skazania sprawcy, ewentualne dochodzenie przez [niego] już »własnej sprawy« (np. ochrony praw majątkowych) w postępowaniu sądowym – byłoby łatwiejsze. Jednakże wskazane wyżej obie sfery interesu [skarżącego], pojawiające się na tle niniejszej sprawy, nie są tożsame z [jego] konstytucyjnym prawem do wymiaru sprawiedliwości, w ramach którego konieczne jest zachowanie dwuinstancyjności.
W odniesieniu do sytuacji zachodzącej na tle niniejszej skargi postępowanie sądowe jest bowiem postępowaniem »w sprawie« karnej dotyczącej sprawcy przestępstwa na szkodę [skarżącego] i tylko refleksowo sprawa ta może być uznana za »sprawę« [skarżącego] w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji. Dlatego prawo [skarżącego] do sądu – na tle konkretnej sprawy karnej, gdzie występuje [w swoim przekonaniu] jako pokrzywdzon[y] – nie obejmuje sobą prawa do dwuinstancyjności postępowania”.
Między innymi z tych powodów w przywołanym wyroku o sygn. SK 38/02 – po rozpoznaniu skargi konstytucyjnej wniesionej w związku z postanowieniem prokuratora zatwierdzającym umorzenie postępowania w sprawie zarzutu popełnienie przestępstwa na szkodę skarżącej
- – Trybunał orzekł, że art. 426 § 1 k.p.k. jest zgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji i nie jest niezgodny art. 176 ust. 1 Konstytucji.
- 4. Jak podkreślono w literaturze przedmiotu, zastosowanie art. 425 § 1 k.p.k. jako podstawy zażalenia postanowienia prokuratora do sądu realizuje, konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania. Statuuje bowiem procesową zasadę kontroli instancyjnej.
Co więcej, dotyczy on nie tylko orzeczeń sądowych, lecz także wszelkich orzeczeń wydanych w pierwszej instancji, w tym także przez prokuratora lub organ dochodzeniowy (za: J.M. Szewczyk, Zakaz »reformationis in peius« w polskim procesie karnym, LEX 2015).
Toteż nawet gdyby przyjąć zatem, że postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa oraz postanowienie kontrolne Sądu Okręgowego, stanowią rozstrzygnięcia w „sprawie” skarżącego, to i tak skarżący zrealizował swe prawo odwołania się do sądu.
5. W świetle powyższego Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że sformułowane przez skarżącego zarzuty niezgodności art. 425 § 1 i art. 426 § 1 k.p.k. z art. 45 ust. 1 i z art. 176 ust. 1 Konstytucji są oczywiście bezpodstawne. Stanowi to podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK.
Podobne stanowisko zajął już Trybunał w sprawie o sygn. Ts 163/18 (zob. postanowienie z 4 lutego 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, OTK ZU B/2020, poz. 310, a także postanowienie z 16 lipca 2020 r. nieuwzględniające zażalenia na postanowienie z 4 lutego 2020 r., OTK ZU B/2020, poz. 311).
6. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w zakresie innych niż art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji wzorców kontroli (przywołanych przez skarżącego związkowo lub samodzielnie), tj. art. 10 ust. 2 oraz art. 2 Konstytucji, nie spełniono wymagań dopuszczalności skargi konstytucyjnej.
Jeżeli chodzi o art. 10 ust. 2 Konstytucji, to przepis ten ma charakter stricte ustrojowy i nie stanowi źródła praw lub wolności jednostki w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Jeżeli chodzi z kolei o art. 2 Konstytucji, skarżący nie określił, jaka konstytucyjna wolność lub prawo wywiedzione z tego przepisu doznały – jego zdaniem – naruszenia. Art. 2 Konstytucji został wskazany przez skarżącego jedynie jako przepis związkowy wobec art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji. Poza ogólnym powołaniem się na zasadę demokratycznego państwa prawnego, skarżący nie przytoczył żadnych odrębnych i samodzielnych argumentów na rzecz niezgodności kwestionowanej regulacji także z tym przepisem Konstytucji.
Z tych względów – we wskazanym w tym punkcie zakresie – Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK.
POUCZENIE 36
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.