Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 stycznia 2022 r. (data nadania) F.P. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego.
Orzeczeniem z 9 lipca 2021 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K.,,wymierzył skarżącemu upomnienie oraz obciążył go obowiązkiem poniesienia kosztów postępowania dyscyplinarnego w kwocie 500 zł”. W uzasadnieniu wskazał że skarżący, będący aplikantem adwokackim, nie dokonał w terminie, tj. do 31 stycznia 2020 r., opłaty za szkolenie za I rok aplikacji oraz bez wymaganej zgody Dziekana ORA w K. prowadzi działalność gospodarczą. Podkreślił również, że skarżący finalnie uiścił opłatę za szkolenie oraz złożył pisemny wniosek do Dziekana ORA w K. o wyrażenie zgody na prowadzenie działalności gospodarczej. Wskazując na brak uporczywego i rażącego naruszenia obowiązujących regulacji stwierdził, że nie ma potrzeby wyciągania wobec skarżącego dalej idących konsekwencji dyscyplinarnych i uznał za wystarczające udzielenie mu upomnienia dziekańskiego.
Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł odwołanie, które Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w K. postanowieniem z 17 listopada 2021 r. (sygn. akt […]) pozostawił bez rozpoznania. Zostało ono bowiem złożone po upływie 7-dniowego terminu, jaki wynika z art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16 poz. 124, ze zm.).
Zdaniem skarżącego w jego sprawie doszło do naruszenia prawa do sądowej kontroli (kontroli sądu państwowego) orzeczenia dyscyplinarnego organu pozasądowego, prawa do obrony przed sądem państwowym przed naruszeniem prawa ze strony organów adwokatury, a także naruszenia wolności (swobody) prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług prawnych przez aplikanta adwokackiego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.
Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona wymagania przewidziane w ustawie oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK.
- 2. W ocenie Trybunału skarga spełnia przesłanki przekazania jej do kontroli merytorycznej.
- 2.1. Skarga została sporządzona przez radcę prawnego, który przedłożył stosowne pełnomocnictwo.
9 10
- 2.2. Przysługująca skarżącemu droga prawna została wyczerpana, ponieważ od postanowienia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w K. z 17 listopada 2021 r. (sygn. akt […]) nie przysługuje żaden zwyczajny środek zaskarżenia.
- 2.3. Skarżący dochował trzymiesięcznego terminu wniesienia skargi konstytucyjnej zastrzeżonego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, gdyż wskazane powyżej rozstrzygnięcie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w K. wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu 5 stycznia 2022 r., natomiast skarga została wniesiona do Trybunału 19 stycznia 2022 r. (data nadania).
- 2.4. Określony został przedmiot kontroli, tj. art. 85 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124, ze zm.) oraz § 13 ust. 1 i 3 uchwały nr 55/2011 Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 19 listopada 2011 r.
- – Regulamin odbywania aplikacji adwokackiej.
13 14
2.5. Zdaniem skarżącego, w obszarze zawodowej odpowiedzialności dyscyplinarnej został on całkowicie pozbawiony prawa do obrony przed sądem państwowym oraz sądowych środków ochrony przed bezprawnymi działaniami organów adwokatury, ingerującymi w reputację zawodową prawnika oraz wolność prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wskazał również, że wymóg uzyskania zgody patrona i dziekana właściwej okręgowej rady adwokackiej, w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej przez aplikanta adwokackiego w charakterze doradcy prawnego, stanowi niekonstytucyjne ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Zostało ono bowiem wprowadzone nie w drodze ustawy, ale uchwałą organu samorządu zawodowego, co stanowi naruszenie warunków ograniczenia wolności gospodarczej określonych w art. 22 Konstytucji.
3. W związku z powyższym i zważywszy na to, że sformułowane przez skarżącego zarzuty nie są oczywiście bezzasadne, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK – postanowił nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.