Uzasadnienie
- 1. 15 października 2018 r. (data nadania) do Trybunału Konstytucyjnego została wniesiona skarga konstytucyjna W.Ł. (dalej:
skarżący). Skarga została wniesiona „w związku z naruszeniem konstytucyjnych wolności i praw przez niezastosowanie art. 6.
- 1. pkt 6 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe Dz. U Nr 140 poz. 939”.
- 2. Postanowieniem z 4 lipca 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdzając, że skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2-6 i ust. 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK).
- 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił Trybunałowi naruszenie art. 87 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w związku z art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie dołączył do skargi pełnomocnictwa szczególnego, podczas gdy zwracał się on o udzielenie informacji o możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
2. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie.
3. Jedynym zarzutem podniesionym przez skarżącego w zażaleniu jest naruszenie przez Trybunał art. 87 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w związku z art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK „poprzez błędną wykładnie polegająca na przyjęciu, że skarżący nie dołączył do skargi pełnomocnictwa szczególnego […], podczas gdy skarżący zwracał się o udzielenie informacji o możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu”.
Odnosząc się do tak postanowionego zarzutu, Trybunał stwierdza, że jest on bezzasadny.
Trybunał zauważa, że skarga konstytucyjna została podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika adwokat K.S. Do skargi nie dołączono jednak pełnomocnictwa szczególnego, co w myśl art. 53 ust. 3 pkt 3 u.o.t.p. TK, stanowi jej wymóg formalny. Zwrócenie się przez skarżącego do Trybunału o udzielenie informacji w sprawie możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie wpływa na obowiązek spełnienia powyższego wymogu. Tym samym Trybunał zasadnie uznał, że do skargi nie dołączono pełnomocnictwa szczególnego.
Mając powyższe na uwadze, a także to, że skarżący nie zakwestionował innych podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK nie uwzględnił zażalenia.
Postanowienie
z dnia 4 lipca 2019 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Andrzej Zielonacki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej W.Ł.,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
1 15 października 2018 r. do Trybunału Konstytucyjnego została wniesiona skarga konstytucyjna W.Ł. (dalej: skarżący). Skarga została wniesiona „w związku z naruszeniem konstytucyjnych wolności i praw przez nie zastosowanie art. 6. 1. pkt 6 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe Dz. U Nr 140 poz. 939”. 2
Skarżący wskazuje, że „poniósł znaczne straty związane z brakiem wyznaczonego doradcy bankowego, nieodpowiednich warunków lokalowych nieadekwatnych do wieku i stanu zdrowia skarżącego”.
Skarżący zobowiązał się w skardze, że w przeciągu 7 dni uzupełni jej braki bez konieczności wzywania go do tego.
Na dzień wydania niniejszego postanowienia, do Trybunału nie wpłynęło żadne dodatkowe pismo procesowe skarżącego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Służy ono wyeliminowaniu już w początkowej fazie postępowania spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.
Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub jest oczywiście bezzasadna.
- 2. Trybunał stwierdza, że skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2-6 i ust. 2 u.o.t.p. TK.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżący nie wskazał, która jego konstytucyjna wolność lub prawo, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK). W konsekwencji nie sformułował również zarzutu niekonstytucyjności normy prawnej (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p. TK).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem modyfikacja skargi, w tym powoływanie nowych wzorców kontroli lub stawianie nowych zarzutów (w niniejszej sprawie po raz pierwszy), po upływie przepisanego terminu do jej wniesienia jest niedopuszczalna (zob. wyrok TK z 7 marca 2006 r., sygn. SK 11/05, OTK ZU nr 3/A/2006, poz. 27 oraz postanowienia TK z: 12 listopada 2001 r., sygn. Ts 139/01, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 106, 14 maja 2003 r., sygn. Ts 29/03, OTK ZU nr 1/B/2004, poz. 28 oraz 17 listopada 1999 r., sygn. SK 17/99, OTK ZU nr 7/1999, poz. 168). Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia skargi, termin do jej wniesienia upłynął 15 października 2018 r., co oznacza, że uzupełnienie jej o powyższe elementy jest już niedopuszczalne.
Skarżący nie wskazał również, jak też nie dołączył do skargi ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie kwestionowanego przepisu (art. 53 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p. TK) i w konsekwencji:
- 1) nie udokumentował daty jego doręczenia (art. 53 ust. 1 pkt 5 u.o.t.p. TK);
- 2) nie wskazał czy został wniesiony od niego nadzwyczajny środek zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p. TK);
- 3) nie dołączył orzeczeń, które świadczyłyby o wyczerpaniu drogi prawnej (art. 53 ust. 2 pkt 2 u.o.t.p. TK).
Ponadto, skarżący nie przedstawił stanu faktycznego (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p. TK) oraz nie dołączył do skargi pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia tego środka prawnego, a także do reprezentowania go w postępowaniu przed Trybunałem (art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK).
Powyższe okoliczności, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, stanowią podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
3. Na marginesie Trybunał zwraca uwagę, że skarżący jako zaskarżony przepis wskazał „art. 6. 1. pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe Dz. U Nr 140 poz. 939”. Taki zapis zaskarżonego przepisu nie pozwala na precyzyjne określenie zakwestionowanego przepisu, Trybunał zaś nie może domniemywać, który przepis kwestionuje skarżący.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 19
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.