Postanowienie TK z 1 czerwca 2011 r., Ts 157/10

Wydany

1 czerwca 2011 r.

Sąd

Trybunał Konstytucyjny

Sentencja

r.

Maria Gintowt-Jankowicz – przewodnicząca

Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz – sprawozdawca

Piotr Tuleja, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Przedsiębiorstwa Komunikacyjno-Spedycyjnego TYCHY Sp. z o.o., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 czerwca 2010 r. skarżąca zarzuciła niezgodność art. 681 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 2 Konstytucji. Skarżąca podniosła, że zwrot „niezmieniających istotnie” narusza zasady prawidłowej legislacji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. Wyrokiem z 8 grudnia 2009 r. (sygn. akt VI GCupr 263/09) Sąd Rejonowy w Tychach zasądził od pozwanej obowiązek zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej na rzecz skarżącej i oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Apelację skarżącej od tego wyroku Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił wyrokiem z 20 maja 2010 r. (sygn. akt XIX Ga 126/10).

Zarządzeniem sędziego Trybunału z 16 listopada 2010 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi konstytucyjnej przez wskazanie, jakie jej prawa lub wolności określone w Konstytucji zostały naruszone wskutek wydania wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z 20 maja 2010 r. (sygn. akt XIX Ga 126/10). W piśmie nadesłanym do Trybunału w wykonaniu tego zarządzenia skarżąca wskazała, że wydanie opisanego wyroku doprowadziło do naruszenia zasady przyzwoitej legislacji oraz zasady przewidywalności prawa i przewidywalności skutków jego stosowania.

Trybunał postanowieniem z 27 stycznia 2011 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Jako podstawę odmowy wskazał niedopuszczalność skargi z uwagi na brak określenia przez skarżącą praw lub wolności wypływających z art. 2 Konstytucji, które zostałyby naruszone przez art. 681 § 1 k.c., na podstawie którego orzekł Sąd Okręgowy wyrokiem z 20 maja 2010 r. (sygn. akt XIX Ga 126/10).

We wniesionym 11 lutego 2011 r. zażaleniu skarżąca domaga się uchylenia postanowienia Trybunału i skierowania skargi do rozpoznania. Ponadto, przedstawia argumenty na poparcie tezy, że zasada przewidywalności prawa i skutków jego stosowania stanowi źródło jej praw podmiotowych.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK). Na etapie rozpatrzenia zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo uznał istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.

W niniejszej sprawie Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie.

Skarżąca podnosi w zażaleniu, że Trybunał odmówił nadania biegu skardze, błędnie przyjmując, iż zasada przewidywalności prawa i skutków jego stosowania nie jest przysługującym jej prawem podmiotowym. Tymczasem skarżąca, przywołując art. 2 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji, stwierdza, że istotą przysługującego jej prawa podmiotowego jest ochrona jej praw majątkowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto, skarżąca uznaje, że prawem podmiotowym chronionym na podstawie art. 2 w zw. z art. 64 Konstytucji ma być prawo do posiadania i dysponowania środkami finansowymi.

Trybunał zwraca uwagę, że skarżąca ani w skardze konstytucyjnej, ani w piśmie procesowym przedłożonym Trybunałowi w celu uzupełnienia braku formalnego skargi nie wskazała prawa podmiotowego, które wynikałoby z art. 2 Konstytucji i które zostałoby naruszone w wyniku zastosowanej przez sąd normy opisanej w art. 681 § 1 k.c. Co więcej, skarżąca nie wykazała w zażaleniu, że w skardze lub w uzupełniającym ją piśmie zostało określone jakiekolwiek konstytucyjne prawo podmiotowe, a jedynie ogólnie przedstawiła koncepcję praw podmiotowych (por. przywołane przez Trybunał w postanowieniu o odmowie nadania dalszego biegu skardze orzecznictwo dotyczące praw i wolności wywodzonych z art. 2 Konstytucji). Jak słusznie Trybunał podkreślił w postanowieniu – zasada przewidywalności prawa i skutków jego zastosowania nie tworzą ani praw, ani wolności po stronie podmiotów prawa, w tym także skarżącej. Ponadto, brak jest w zażaleniu argumentów przemawiających za prawidłowym określeniem w skardze konstytucyjnej zarówno adresata konstytucyjnego prawa podmiotowego, jak i jego sytuacji prawnej, powiązanej z możnością wyboru sposobu zachowania się.

Z kolei argumenty skarżącej odnoszące się do art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji zostały po raz pierwszy podniesione w zażaleniu, a zatem nie mogą być uwzględnione przez Trybunał rozpatrujący zażalenie, gdyż prowadziłoby to do niedopuszczalnego rozszerzenia granic skargi konstytucyjnej (zob. w szczególności postanowienie Trybunału z 25 marca 2009 r., Ts 202/07, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 120).

Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, należało nie uwzględnić zażalenia wniesionego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego.