Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 1 sierpnia 2016 r. Huta Łaziska S.A. w upadłości układowej (dalej: skarżąca, spółka), przy udziale nadzorcy sądowego – radcy prawnego Wojciecha S., wystąpiła o zbadanie zgodności art. 44, art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46 oraz art. 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059; dalej: prawo energetyczne) w związku z art. 9, art. 20, art. 22, art. 32, art. 45 i art. 76 Konstytucji – w zakresie, w jakim przepisy te pozbawiają odbiorcę energii prawa do wzięcia udziału w postępowaniu, w charakterze strony, o zatwierdzenie taryfy przedsiębiorstwa energetycznego – z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 9 Konstytucji w związku z art. 249 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, ze zm.) w związku z art. 37 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz. Urz. UE.
z 14 sierpnia 2009 r. L 211/55 Nr 211, poz. 55; dalej: dyrektywa).
Skarżąca twierdzi, że zakwestionowane w skardze przepisy są niezgodne z Konstytucją, ponieważ pozbawiły ją prawa do wzięcia udziału – w charakterze strony – w postępowaniu o zatwierdzenie taryfy energii elektrycznej. W ten sposób doszło do naruszenia praw skarżącej wskazanych w petitum skargi konstytucyjnej, a także do nieprawidłowej implementacji dyrektywy.
Postanowieniem z 16 grudnia 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdziwszy, że skarżąca wadliwie określiła jej przedmiot. Trybunał zwrócił uwagę na to, że przepisy ustawy zasadniczej – zakwestionowane przez skarżącą w związku z regulacjami prawa energetycznego – nie mogą stanowić przedmiotu kontroli, gdyż Trybunał nie jest uprawniony do badania zgodności aktów prawnych tej samej rangi. Trybunał zauważył także, że zaskarżone przez spółkę przepisy prawa energetycznego nie były podstawą żadnego z orzeczeń wydanych w sprawie skarżącej, a tym samym nie kształtowały jej sytuacji prawnej. Ustalił ponadto, że skarżąca kwestionuje zaniechanie ustawodawcze, a w świetle dotychczasowego orzecznictwa Trybunału zarzut zaniechania nie może być rozpoznawany w trybie hierarchicznej kontroli norm. Skarżąca zasygnalizowała również wątpliwości dotyczące prawidłowości implementacji dyrektywy do krajowego porządku prawnego. W odpowiedzi Trybunał zwrócił uwagę na brak kognicji w zakresie kontroli tak sformułowanego problemu.
W zażaleniu na postanowienie Trybunału skarżąca podniosła, że w innej tożsamej sprawie, toczącej się przed sądami powszechnymi sąd apelacyjny uchylił postanowienie sądu okręgowego i nakazał mu zbadanie, jakie skutki odmowa przyznania statutu strony odbiorcy energii w postępowaniach administracyjnych i sądowych wywrze z punktu widzenia unijnego i polskiego prawa konkurencji (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie, Wydział VI Cywilny z 29 września 2016 r., sygn. […]). Powyższe, zdaniem skarżącej, dowodzi, że art. 47 prawa energetycznego był podstawą rozstrzygnięcia wskazanego w skardze konstytucyjnej jako orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy.
Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy u.o.t.p. TK.
Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznawania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W złożonym środku odwoławczym skarżąca twierdzi, że – wbrew temu co przyjął Trybunał – orzeczenie, w związku z którym wniosła skargę, tj. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie, VI Wydział Cywilny z 5 maja 2016 r. (sygn. […]), zostało wydane nie tylko na podstawie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), lecz także na podstawie art. 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059; dalej: prawo energetyczne).
Trybunał zauważa, że Sąd Apelacyjny w Warszawie, oddalając zażalenie skarżącej na postanowienie odrzucające jej odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w sprawie zatwierdzenia taryfy energetycznej, odwołał się do zakwestionowanego w skardze art. 47 prawa energetycznego. Można zatem przyznać skarżącej rację, że przepis ten był podstawą orzeczenia, w związku z którym wniosła skargę do Trybunału.
Okoliczność ta nie przesądza jednak o tym, że zarzuty sformułowane w zażaleniu prowadzą do jego uwzględnienia, a w związku z tym przekazania skargi do merytorycznej oceny.
Po pierwsze, skarżąca dowodząc tego, że przepisy prawa energetycznego były podstawą rozstrzygnięcia wskazanego w skardze jako orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, odwołuje się do niezakończonego postępowania toczącego się w innej sprawie. Wskazuje na orzeczenie sądu apelacyjnego, które uchyliło postanowienie sądu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Trzeba jednak zauważyć, że pogląd, zgodnie z którym odbiorca paliwa lub energii nie jest stroną postępowania administracyjnego toczącego się w trybie art. 47 prawa energetycznego przed Prezesem URE o zatwierdzenie taryfy, jest już ugruntowany w orzecznictwie sądowym (zob. postanowienie SN z 8 marca 2000 r., sygn. akt I CKN 1217/99).
W związku z tym, nawet jeśli w aktualnie toczącej się sprawie, na którą powołuje się skarżąca, sądy uznałyby, że spółce przysługują prawa strony w takim postępowaniu, to należałoby stwierdzić, iż na tle kwestionowanego przepisu prawa energetycznego w orzecznictwie istnieją rozbieżności.
Powoływanie się w skardze konstytucyjnej na rozbieżności w orzecznictwie sądowym co do zasady prowadzi do uznania przez Trybunał Konstytucyjny, że stawiane zarzuty dotyczą sfery stosowania prawa (zob. wyrok TK z 22 listopada 2016 r., sygn. SK 2/16, OTK ZU A/2016, poz. 92). Trybunał wielokrotnie podkreślał, że ani kontrola prawidłowości ustaleń organów stosujących prawo, ani kontrola sposobu wykładni obowiązujących przepisów nie leżą w kompetencjach Trybunału (zob. np. postanowienie TK z 28 lipca 2015 r., sygn. SK 22/14, OTK ZU nr 7/A/2015, poz. 117). W takich wypadkach merytoryczne rozpoznanie zarzutu byłoby w istocie orzeczeniem w sprawie aktu stosowania prawa, polegającym na rozstrzygnięciu rozbieżności interpretacyjnych w orzecznictwie sądowym przez Trybunał Konstytucyjny, który de lege fundamentali lata nie ma do tego kompetencji, gdyż – co należy szczególnie podkreślić – jest sądem prawa, a nie organem prowadzącym nadzór judykacyjny nad sądami (zob. postanowienie TK z 28 lutego 2017 r., sygn. Ts 200/16, OTK ZU B/2017, poz. 73).
Po drugie, w zakwestionowanym postanowieniu Trybunał stwierdził, że skarżąca nieprawidłowo określiła przedmiot kontroli skargi nie tylko dlatego, iż zakwestionowała regulacje, które nie były podstawą orzekania w jej sprawie, lecz przede wszystkim dlatego, że zażądała od Trybunału porównania norm prawnych tego samego rzędu.
W złożonym środku odwoławczym skarżąca powtórzyła zarzut sformułowany w skardze. Podniosła, że przedmiotem wniesionej do Trybunału skargi są art. 44, art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46 i art. 47 prawa energetycznego, w związku z art. 9, art. 20, art. 22, art. 32, art. 45 i art. 76 Konstytucji. Norma ta narusza „zasadę demokratycznego państwa prawa określoną w art. 2 Konstytucji [i] zasadę równości wobec prawa określoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji”. Skarżąca nie uwzględniła więc tego, że rolą Trybunału, jako sądu nad prawem, jest orzekanie o hierarchicznej zgodności aktów prawnych, a nie badanie zgodności aktów prawnych tej samej rangi. Ponownie należy zatem stwierdzić, że skarżąca, podając w wątpliwość konstytucyjność wskazanych przepisów prawa energetycznego w związku z postanowieniami ustawy zasadniczej, w istocie domaga się treściowego porównania norm prawnych tego samego rzędu.
W tym stanie rzeczy Trybunał nie ma wątpliwości, że jeśli nawet zakwestionowane w skardze przepisy prawa energetycznego były podstawą orzeczenia, w związku z którym została wniesiona skarga konstytucyjna, to i tak jej przedmiot został określony niewłaściwie.
Mając powyższe na względzie, Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – nie uwzględnił zażalenia.
Postanowienie
z dnia 16 grudnia 2016 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Andrzej Rzepliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Huty Łaziska S.A. w upadłości układowej w sprawie zgodności:
art. 44, art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46 oraz art. 47 ustawy z dnia 19 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 2059, ze zm.) w związku z art. 9, art. 20, art. 22, art. 32, art. 45, art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z art. 2, art. 9 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 249 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, ze zm.) w związku z art. 37 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz. Urz. UE L 211 z 14.08.2009 r.),
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej z 1 sierpnia 2016 r. Huta Łaziska S.A. w upadłości układowej (dalej: skarżąca), przy udziale nadzorcy sądowego – radcy prawnego W.S., wystąpiła o zbadanie zgodności art. 44, art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46 oraz art. 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U.2012.1059; dalej: prawo energetyczne) w związku z art. 9, art. 20, art. 22, art. 32, art. 45 i art. 76 Konstytucji – w zakresie, w jakim przepisy te pozbawiają odbiorcę energii prawa do wzięcia udziału w postępowaniu, w charakterze strony, o zatwierdzenie taryfy przedsiębiorstwa energetycznego – z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 9 Konstytucji w związku z art. 249 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/2, ze zm.; dalej:
traktat) w związku z art. 37 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz.Urz.UE.211 z 14.08.2009 r.; dalej: dyrektywa).
2. Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującą sprawą. Decyzją z 16 grudnia 2014 r. (nr DTA-4211-59(8)/2014/2698/VIII/DK/KKU) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: Prezes URE), po rozpatrzeniu wniosku przedsiębiorstwa energetycznego Tauron Dystrybucja S.A. w Krakowie, zatwierdził ustaloną przez to przedsiębiorstwo taryfę energii elektrycznej. Postanowieniem z 12 października 2015 r. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Sąd Okręgowy w Warszawie) odrzucił wniesione przez skarżącą (odbiorcę energii) odwołanie, stwierdziwszy, że skarżąca nie ma statusu strony uprawnionej do jego złożenia, gdyż w postępowaniu administracyjnym nie była zainteresowanym w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267; dalej: kpa). Sąd zauważył także, że legitymacji do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym skarżąca nie może również wywodzić z norm prawa wspólnotowego, a w szczególności z przywołanej w odwołaniu Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z 26 czerwca 2003 r. (nr 2003/54/WE), gdyż wykładnia prounijna jest dopuszczalna jedynie wtedy, gdy dotyczy tych przepisów krajowych, które zostały ustanowione w celu implementacji dyrektywy, a także wtedy, gdy dotyczy przepisów krajowych, które nienależycie implementują przepisy dyrektyw niewywołujących bezpośredniego skutku.
W ocenie sądu skarżąca nie wykazała, że wskazana dyrektywa była implementowana nieprawidłowo. Postanowieniem z 5 maja 2016 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie – VI Wydział Cywilny (dalej: Sąd Apelacyjny w Warszawie) oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie (sprawa VI ACz 222/16). Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w Warszawie, wskazane przez skarżącą jako orzeczenie ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, zostało wraz z uzasadnieniem doręczone skarżącej 12 maja 2016 r. 3
3. Skarżąca twierdzi, że zakwestionowane regulacje prawa energetycznego są niezgodne z Konstytucją, ponieważ pozbawiły ją prawa udziału – w charakterze strony – w postępowaniu o zatwierdzenie taryfy energii elektrycznej. W ten sposób doszło do naruszenia praw skarżącej wskazanych w petitum skargi konstytucyjnej, a także do nieprawidłowej implementacji dyrektywy.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
- 1. Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia warunków wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i z art. 47–50 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.1157; dalej: ustawa o TK). Skargom konstytucyjnym niespełniającym tych warunków oraz skargom oczywiście bezzasadnym Trybunał Konstytucyjny odmawia nadania dalszego biegu.
- 2. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być wyłącznie te unormowania, które były podstawą prawną ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych wolnościach, prawach lub obowiązkach skarżącego, wydanego przez sąd lub organ administracji publicznej. W związku z tym w trybie kontroli inicjowanej wniesieniem skargi Trybunał może badać konstytucyjność tylko tych norm zastosowanych w indywidualnej sprawie, które były podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia sądu lub organu administracji publicznej.
- 3. Skarżąca zakwestionowała przepisy prawa energetycznego w związku z art. 9, art. 20, art. 22, art. 32, art. 45 i art. 76 Konstytucji.
- 3.1. Trybunał zwraca uwagę na to, że kontrola konstytucyjności norm prawnych opiera się na założeniu niesprzeczności zhierarchizowanego systemu prawa, w którym istnieją akty prawne o różnej mocy prawnej, przy czym akty prawne niższego rzędu nie powinny być sprzeczne z aktami wyższego rzędu. Rolą Trybunału jest orzekanie o zgodności przepisów niższej rangi z przepisami wyższej rangi (zob. m.in. orzeczenia TK z: 11 lutego 1992 r., sprawa K 14/91, OTK w 1992 r., cz. I, poz. 7; 16 lutego 1993 r., sprawa K 13/92, OTK w 1993 r., cz. I, poz. 4; a także wyrok TK z 13 marca 2007 r., sprawa K 8/07, OTK ZU nr 3/A/2007, poz. 26). Trybunał nie jest natomiast uprawniony do badania zgodności aktów prawnych tej samej rangi. Skarżąca domaga się zbadania konstytucyjności zakwestionowanego przepisu ustawy w związku ze wskazanymi w petitum skargi postanowieniami Konstytucji. Takie określenie przedmiotu skargi konstytucyjnej wymagałoby treściowego porównania norm prawnych tego samego rzędu. Z tego względu wniosek skarżącej dotyczący stwierdzenia niezgodności przepisów prawa energetycznego w związku z art. 9, art. 20, art. 22, art. 32, art. 45 i art. 76 Konstytucji ze wskazanymi wzorcami kontroli, tj. art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 9 Konstytucji, wykracza poza zakres kognicji Trybunału. Wydanie orzeczenia w tym zakresie jest więc niedopuszczalne (art. 50 w związku z art. 37 ust. 3 ustawy o TK).
- 3.2. Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdza, że nawet gdyby przyjąć, iż przedmiotem skargi są wskazane samodzielnie przepisy prawa energetycznego, a przywołane postanowienia Konstytucji tworzą wzorce kontroli, Trybunał również nie mógłby rozpoznać merytorycznie wniesionego środka prawnego. Zakwestionowane przepisy nie były bowiem podstawą żadnego z orzeczeń wydanych w sprawie skarżącej, a tym samym nie kształtowały jej sytuacji prawnej.
- 3.2.1. Trybunał zwraca uwagę na to, że odwołanie skarżącej od decyzji Prezesa URE zostało odrzucone, a następnie jej zażalenie oddalone, ponieważ sądy stwierdziły, iż nie jest ona stroną postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia bądź zmiany już ustalonej taryfy energii elektrycznej. Podstawą rozstrzygnięć był zatem art. 28 kpa, zastosowany w związku z przepisami prawa energetycznego zapewniającymi skarżącej konkretne korzyści lub nakładającymi na nią obowiązek określonego zachowania się, ale nieprzyznającymi jej przymiotu strony w postępowaniu przed Prezesem URE. Jak wskazał bowiem Sąd Najwyższy w postanowieniu z 8 marca 2000 r. (sprawa I CKN 1217/99), procedura zatwierdzenia taryfy dla przedsiębiorstwa energetycznego dotyczy tylko pośrednio oddziaływania na sferę odbiorcy energii, a ta okoliczność przesądza o braku podstaw do uznania tego podmiotu za stronę postępowania administracyjnego.
- 3.2.2. Wobec powyższego Trybunał stwierdza, że wniesiona skarga nie spełnia podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, jakim jest wymóg, aby kwestionowane w niej przepisy kształtowały sytuację prawną skarżącego (zob. np. postanowienia TK z: 24 stycznia 1999 r., sprawa Ts 124/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 8; 1 października 2001 r., sprawa Ts 84/01, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 70) i dlatego nie może być rozpoznana merytorycznie.
- 3.3. Skardze należałoby odmówić nadania dalszego biegu także wtedy, gdyby skarżąca naruszenie swych praw wywodziła z tego, że zaskarżone regulacje prawa energetycznego nie zawierają odpowiednich – ze względu na interes skarżącej – unormowań. W swoim orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny formułował już pogląd, że „zarzuty nie mogą polegać na wskazywaniu, że przepis nie zawiera konkretnej regulacji, której istnienie zadowalałoby wnioskodawcę” (zob. wyrok TK z 19 listopada 2001 r., sprawa K 3/00, OTK ZU nr 8/2001, poz. 251). Zarzut zaniechania ustawodawczego (luki normatywnej) nie może być przedmiotem badania w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wydanie orzeczenia w tym zakresie należy więc uznać za niedopuszczalne (zob. postanowienia TK z 11 grudnia 2002 r., sprawa SK 17/02, OTK ZU nr 7/A/2002, poz. 98 oraz 22 czerwca 2005 r., sprawa K 42/04, OTK ZU nr 6/A/2005, poz. 74).
- 3.4. Należy również zauważyć, że przepis uznany przez Trybunał za niekonstytucyjny traci swoją moc obowiązującą (art. 190 ust. 3 Konstytucji). Skoro jednak zaskarżony art. 47 prawa energetycznego w ogóle nie odnosi się do odbiorców energii, to jego wyeliminowanie z systemu obowiązującego prawa nie miałoby żadnego wpływu na zamianę sytuacji prawnej skarżącej (zob. postanowienie pełnego składu TK z 13 czerwca 2011 r., sprawa SK 26/09, OTK ZU nr 5/A/2011, poz. 46).
- 4. Wskazane okoliczności są – w myśl art. 50 w związku z art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK – podstawą odmowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
- 5. Trybunał stwierdza, że naruszenie przepisów Konstytucji, traktatu i dyrektywy skarżąca upatruje w nieprawidłowej implementacji dyrektywy do polskiego porządku prawnego. W tym względzie Trybunał przypomina, że podział kompetencji między sądy państw członkowskich a TSUE w zakresie wykładni i stosowania prawa unijnego jest następujący: wykładnia należy do TSUE, a stosowanie prawa – rozumiane jako zastosowanie normy prawa unijnego do ustalonego przez sąd stanu faktycznego – należy do sądu państwa członkowskiego.
Problem rozwiązywania kolizji prawa unijnego z ustawami krajowymi pozostaje więc w zasadzie poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego.
O tym, czy ustawa koliduje z prawem unijnym, rozstrzygać będą bowiem sądy, a o tym, co znaczą normy prawa unijnego, rozstrzygać będzie ostatecznie TSUE, wydając orzeczenia prejudycjalne (zob. postanowienie TK z 19 grudnia 2006 r., sprawa P 37/05, OTK ZU nr 11/A/2006, poz. 177).
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 18
Na podstawie art. 37 ust. 4 w związku z art. 50 ustawy o TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.