Postanowienie o nadaniu biegu TK z 16 czerwca 2026 r., Ts 169/25

Wydany

16 czerwca 2026 r.

Sentencja

18. sygn. akt Ts 169/25 Komparycja Tenor postanawia

Uzasadnienie

• część historyczna
• uzasadnienie prawne

Metryka orzeczenia

Rodzaj orzeczenia

Postanowienie o nadaniu biegu

Data 16 czerwca 2026

Miejsce publikacji

OTK ZU B/2026, poz. 181

Skład

Sędzia Funkcja

Bogdan Święczkowski 181/B/2026

Postanowienie

z dnia 16 czerwca 2026 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Bogdan Święczkowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej R.P. o zbadanie zgodności:

art. 95 ust. 2 w związku z art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1749) w związku z art. 7 pkt 1 ustawy z dnia grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2025 r. poz. 305) w zakresie, w jakim „wyłącza możliwość jednoczesnego pobierania świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych i z systemu powszechnego (Fundusz Ubezpieczeń Społecznych) przez osoby, które pełniły zawodową służbę wojskową przed 2 stycznia 1999 r. oraz mają ustalone prawo do świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych i pobierają emeryturę wojskową w maksymalnym wymiarze (wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru) bez doliczania okresów składkowych, poprzedzających zawodową służbę wojskową, jak i przypadających po zakończeniu tej służby”, z art. 67 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawia:

nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 sierpnia 2025 r. (data nadania) R.P. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego.

Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową i ma ustalone prawo do emerytury wojskowej od 1 lutego 1997 r. Pobiera ją w maksymalnym wymiarze, bowiem procentowy wymiar jego świadczenia z tytułu prawa do emerytury wojskowej wynosi 75% podstawy wymiaru ustalonej z 80,27% wysługi emerytalnej za 24 lata służby.

Po zakończeniu służby skarżący wykonywał pracę zarobkową i z tego tytułu podlegał powszechnemu ubezpieczeniu społecznemu.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. (dalej: ZUS) przyznał skarżącemu emeryturę w wysokości zaliczkowej od 1 lutego 2021 r. oraz zawiesił wypłatę świadczenia ze względu na kontynuowanie zatrudnienia i zbieg prawa do więcej niż jednego świadczenia.

Decyzją z 30 listopada 2021 r. (znak […]) ZUS ostatecznie ustalił wysokość emerytury skarżącego z powszechnego systemu emerytalnego od 1 sierpnia 2021 r. Nie podjął jednak wypłaty tego świadczenia, ponieważ skarżący pobiera emeryturę wojskową, a tylko jedno świadczenie może być wypłacane.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Sąd Okręgowy w K. oddalił je wyrokiem z 6 października 2022 r. (sygn. akt […]).

Apelacja złożona przez skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia została oddalona przez Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z 10 kwietnia 2025 r. (sygn. akt […]). Orzeczenie to – doręczone pełnomocnikowi skarżącego 9 maja 2025 r. – zostało wskazane w skardze jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Kwestionowanej regulacji skarżący zarzucił, że w sposób nieuzasadniony nierówno traktuje żołnierzy zawodowych, którzy pozostawali w służbie przed 2 stycznia 1999 r. i pobierali emeryturę wojskową wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru bez doliczenia okresów składkowych poprzedzających zawodową służbę wojskową jak i przypadających po zakończeniu tej służby oraz tych żołnierzy zawodowych, którzy zostali powołani do służby po raz pierwszy po 1 stycznia 1999 r. i zostali pominięci w zaskarżonym przepisie ustawy, regulującym wyjątki od zasady pobierania jednego świadczenia, jako podmioty charakteryzujące się wraz z adresatami norm art. 15a i 18e ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2025

18. poz. 305) wspólną cechą prawnie istotną w postaci pozostawania w sytuacji, w której uprawniony do emerytury z powszechnego systemu emerytalnego nie miał i nie ma możliwości doliczenia do emerytury wojskowej żadnych okresów składkowych i nieskładkowych.

Stanowi to, zdaniem skarżącego, naruszenie zasady równości w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego.

Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 24 października 2025 r.) skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, w szczególności:

decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 30 listopada 2021 r. (znak: […]), wyroków: Sądu Okręgowego w K. z 6 października 2022 r. (sygn. akt […]) i Sądu Apelacyjnego w K. z 10 kwietnia 2025 r. (sygn. akt […]) oraz udokumentowanie daty doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia.

W piśmie z 31 października 2025 r. (data nadania) skarżący wykonał powyższe wezwanie.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom.
2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że:

• skarga konstytucyjna została sporządzona przez pełnomocnika – adwokata (art. 44 ust. 1 in fine u.o.t.p.TK), 15 a skarżący:
• dochował terminu, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, gdyż odpis wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z 10 kwietnia 2025

18. (sygn. akt […]) wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 9 maja 2025 r., a skarga została wniesiona do Trybunału 8 sierpnia 2025 r. (data nadania), 17

• wyczerpał przysługującą mu drogę prawną (art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK), gdyż wskazane wyżej orzeczenie jest niezaskarżalne w trybie zwykłych środków odwoławczych, 18
• przedstawił stan faktyczny (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p.TK), 19
• określił przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK), 20
• wskazał, które konstytucyjne prawa i wolności oraz w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK), 21
• przedstawił uzasadnienie sformułowanych przez niego zarzutów (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK).

Trybunał stwierdza także, że analizowana skarga nie jest obarczona nieusuwalnymi brakami formalnymi, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, a postawione w niej zarzuty nie są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

powrót do wyszukiwania

Created by Łukasz Baranek Internetowy Portal Orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego 1.7.5 [Internet-B:ipo]

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Twoja sesja wygasła!

Twoja sesja wygasła musisz odświeżyć stronę klikając na przycisk poniżej