Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Stanisławy N. sporządzonej 18 listopada 1999 r., zarzucono, iż postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w C. z dnia 22 października 1998 r. zostało wydane z naruszeniem szeregu przepisów proceduralnych oraz oparte na błędnych ustaleniach faktycznych.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych.
Wyłącznym przedmiotem skargi konstytucyjnej Stanisławy N. uczyniono natomiast postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w C. z 22 października 1998 r., nie formułując równocześnie jakichkolwiek zarzutów w stosunku do podstawy normatywnej tego postanowienia. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.