Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 sierpnia 2016 r. (data nadania) K.K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 3 § 2 pkt 1-6 oraz art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515; dalej: ustawa o samorządzie) w zakresie, w jakim wyłączają kognicję sądów administracyjnych w sprawach skargi na uchwałę rady gminy uwzględniającą skargę dotyczącą zadań lub działalności burmistrza, uregulowaną w art. 227 w zw. z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ‒ Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), z art. 45 ust. 1 Konstytucji, a także z art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 19 stycznia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał uznał, że zarzuty sformułowane w skardze są oczywiście bezzasadne, gdyż skarżący nie wykazał tego, by jego prawo do sądu zostało naruszone.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podtrzymał swoje stanowisko, zgodnie z którym uznanie skargi przez radę gminy na jego działalność jako burmistrza za zasadną jest jednoznaczne ze stwierdzeniem, że dopuścił się on deliktu urzędniczego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) stosuje się przepisy tej ustawy.
Skoro postępowanie zainicjowane analizowaną skargą nie zostało zakończone do 3 stycznia 2017 r., tzn. dnia wejścia w życie ustawy o TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy ustawy o TK.
Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie.
Trybunał podtrzymuje stanowisko przedstawione w zaskarżonym orzeczeniu, zgodnie z którym zarzuty sformułowane w analizowanej skardze są oczywiście bezzasadne. Trybunał prawidłowo stwierdził, że z zawartej w uchwale Rady Miejskiej w P. „negatywnej oceny” działania burmistrza, która w wypadku skarżącego sprowadzała się do przyjęcia, iż potrakto-wał on obywatela „niewłaściwie”, nie wynikają dla skarżącego żadne konsekwencje prawne. Z tego powodu skarżący w uzasadnieniu analizowanej skargi konstytucyjnej nie wskazał i nie mógł wskazać, ochronie jakiej wolności czy prawa miałoby służyć rozpoznanie przez sąd administracyjny jego zastrzeżeń do uchwały rady gminy, która nie rozstrzyga w sposób władczy o jego prawach lub obowiązkach. Tymczasem art. 45 ust. 1 Konstytucji wymaga zapewnienia prawa do sądu tylko w takich sprawach, w których rozstrzyga się o prawach lub obowiązkach jakiegoś podmiotu, na podstawie norm prawnych wynikających z obowiązujących przepisów prawnych.
Istotą „sprawy”, o której mowa w tym przepisie i w odniesieniu do której prawo do sądu musi być gwarantowane, jest prawna kwalifikacja konkretnego stanu faktycznego, zawarta w wydanej normie konkretnej i indywidualnej, skierowanej do określonego podmiotu, z której to normy wynikają określone skutki prawne, tzn. konkretne uprawnienia lub obowiązki. W innych sprawach, które nie spełniają kryteriów określonych w art. 45 ust. 1 Konstytucji, przyznanie prawa do sądu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem ustawodawcy.
Z uwagi na powyższe nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa do sądu przez art. 3 § 2 pkt 1-6 oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw.
z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie argumentacja skarżącego, zgodnie z którą w niektórego rodzaju sprawach, pomimo braku konsekwencji prawnych wynikających z wydanych w nich orzeczeń organów albo sądów, ich zaskarżalność jest „bezdyskusyjna”.
Po pierwsze, nie można zgodzić się z tezą skarżącego, jakoby wskazane przykładowo decyzje o odmowie wydania zezwolenia, uchwały planistyczne czy też orzeczenia dyscyplinarne (np. udzielenie upomnienia) nie ingerowały w prawa podmiotowe osób, wobec których zostały wydane. Po drugie, do uprawdopodobnienia zarzutu niekonstytucyjności przepisów zakwestionowanych przez skarżącego niezbędne było wykazanie, że brak środka zaskarżenia do sądu administracyjnego w odniesieniu do konkretnego rodzaju aktu, tj. uchwały rady gminy o uznaniu skargi na działalność burmistrza za zasadną, jest nie do pogodzenia ze standardem konstytucyjnym wyznaczonym przez art. 45 ust. 1 Konstytucji.
W konsekwencji Trybunał prawidłowo uznał w zaskarżonym orzeczeniu, że skarżący nie uprawdopodobnił tego, by w przypadku uchwały rady gminy o uznaniu skargi na działalność burmistrza za zasadną występowała sprawa w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, a więc tego, by prawo skarżącego do sądu zostało naruszone.
Trybunał nie podziela również stanowiska skarżącego, zgodnie z którym zarzut niezgodności kwestionowanych przepisów z art. 78 Konstytucji może być analizowany pomimo ustalenia przez Trybunał, że w sprawie skarżącego nie mogło dojść do naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Jak wynika z zarzutów sformułowanych w skardze, skarżący upatruje niekonstytucyjność art. 3 § 2 pkt 1-6 oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie w tym, że wyłączają one kognicję sądów administracyjnych w sprawach skargi na uchwałę rady gminy uwzględniającą skargę obywatela na działalność burmistrza. Zakwestionowane przepisy odnoszą się do skargi do sądu administracyjnego i tejże skargi, a nie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym, dotyczą również zarzuty postawione przez skarżącego. Co za tym idzie, wszystkie przywołane wzorce kontroli, tj. art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, odnoszą się do tego właśnie zagadnienia, czyli skargi do sądu.
Prawo do sądu zostało uregulowane w art. 45 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Natomiast prawo do zaskarżania orzeczeń wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji) i będące jego konsekwencją prawo do dwuinstancyjnego postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji) wyznaczają treść opisanego wyżej prawa podmiotowego do sądu i są z nim ściśle powiązane. W konsekwencji w analizowanej sprawie zarzuty naruszenia prawa do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji oraz prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego mogłyby być rozważane dopiero po uprawdopodobnieniu, że skarżącemu przysługiwało prawo do sądu. Skoro skarżącemu nie przysługiwało prawo do sądu, to tym bardziej nie zostało naruszone jego prawo do zaskarżenia orzeczenia sądowego wydanego w pierwszej instancji i prawo do dwuinstancyjnego postępowania sądowego.
Skarżący nie powiązał natomiast zarzutu naruszenia art. 78 Konstytucji z przepisami postępowania administracyjnego, które ‒ w jego przekonaniu ‒ naruszają jego prawo do zaskarżania decyzji wydanych w pierwszej instancji do wyższej instancji.
Z zażalenia zdaje się wynikać, że skarżący uważa gwarancję określoną w art. 78 Konstytucji jako niezależne od art. 45 ust. 1 Konstytucji źródło prawa do zaskarżenia decyzji (uchwały) do sądu administracyjnego. Tymczasem teza ta nie znajduje potwierdzenia w treści art. 78 Konstytucji, który statuuje prawo podmiotowe do zaskarżenia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji do wyższej instancji. Sądy administracyjne bez wątpienia nie są wyższą instancją w odniesieniu do organów administracji publicznej, a brak możliwości zaskarżenia decyzji organu administracji do sądu administracyjnego należy analizować w kontekście prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał podtrzymuje także stanowisko, zgodnie z którym do rozpatrywania spraw związanych z ochroną dóbr osobistych właściwe są sądy powszechne a nie administracyjne. Jak wynika z art. 184 Konstytucji, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.
Skarżący nie wykazał, by orzekanie w sprawie związanej z naruszeniem dóbr osobistych mieściło się w kognicji sądów administracyjnych.
W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.
Postanowienie
z dnia 19 stycznia 2017 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Stanisław Biernat, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej K.K. w sprawie zgodności:
art. 3 § 2 pkt 1-6 oraz art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015 r. poz. 1515) z:
- 1) art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- 2) art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 sierpnia 2016 r. (data nadania) K.K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 3 § 2 pkt 1-6 oraz art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270, ze zm.; dalej: ppsa) w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2015.1515; dalej: ustawa o samorządzie) w zakresie, w jakim wyłączają kognicję sądów administracyjnych w sprawach skargi na uchwałę rady gminy uwzględniającą skargę dotyczącą zadań lub działalności burmistrza, uregulowaną w art. 227 w zw.
z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ‒ Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267; dalej: kpa), z art. 45 ust. 1 Konstytucji, a także z art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Rada Miejska P., rozpatrzywszy skargę S.D. na działalność Burmistrza P. (skarżącego), podjęła w sierpniu 2015 r. uchwałę, w której uznała tę skargę za zasadną. Rada podzieliła stanowisko Komisji Rewizyjnej, zgodnie z którym S.D. miał prawo oczekiwać odpowiedzi na pytania dotyczące remontu drogi gminnej, a burmistrz potraktował interesanta niewłaściwie.
Skarżący zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., który postanowieniem z grudnia 2015 r. odrzucił jego skargę. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z maja 2016 r. oddalił skargę kasacyjną, którą skarżący wniósł od postanowienia sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchwały organów gminy podjęte w wyniku rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII kpa (tzw. skarga powszechna) nie podlegają kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zdaniem skarżącego kwestionowane przepisy uniemożliwiają poddanie kontroli sądu administracyjnego rozstrzygnięcia, które przypisuje mu popełnienie deliktu, przez co naruszają wynikające z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji prawo do rozpatrzenia jego sprawy (w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji) przez niezależny i bezstronny sąd w procedurze gwarantującej jawność i sprawiedliwość w co najmniej dwóch instancjach.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, tj. do dokładnego określania sposobu naruszenia jego konstytucyjnych praw i wolności, o których ochronę wnosi oraz do doręczenia pięciu kopii uchwały Rady Miejskiej w P. z sierpnia 2015 r. 6
Do pisma procesowego wniesionego do Trybunału 24 października 2016 r. (data nadania), w którym skarżący przedstawił dodatkową argumentację na poparcie swoich zarzutów, załączono brakujące dokumenty.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) stosuje się przepisy tej ustawy.
Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie ustawy o TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy ustawy o TK.
2. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymaganiom, a także czy nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o TK.
W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, zakwestionować zgodność z Konstytucją przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego prawach lub wolnościach albo obowiązkach określonych w Konstytucji.
Przesłanką dopuszczalności złożenia skargi konstytucyjnej nie jest każde naruszenie Konstytucji, ale tylko naruszenie wyrażonych w niej norm regulujących wolności lub prawa człowieka i obywatela. Dlatego zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK skarga konstytucyjna musi zawierać zarówno wskazanie konstytucyjnych wolności lub praw, które zostały naruszone, jak i określenie sposobu ich naruszenia. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie spełnia tego wymogu.
- 3. Skarżący kwestionuje zgodność z Konstytucją art. 3 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. zgodnie z którym „kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
16 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidu-alnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej”.
Ponadto skarżący uważa, że niezgodny z Konstytucją jest § 3 tego przepisu, który stanowi, że: „sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach” w zw. z art. 1 ustawy o samorządzie: „każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego”.
W przekonaniu skarżącego Rada Miejska, wydając uchwałę uwzględniającą skargę obywatela na działalność burmistrza, orzeka w istocie o popełnieniu przez burmistrza deliktu. Burmistrzowi nie zagwarantowano natomiast jakichkolwiek środków prawnych umożliwiających zakwestionowanie takiej uchwały, co – jego zdaniem – narusza art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
4. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów, Trybunał na wstępie wskazuje, że w uchwale z sierpnia 2015 r. Rada Miejska w Pieniężnie stwierdziła, że interesant został przez burmistrza „potraktowany niewłaściwie”, co powoduje, że skarga jest zasadna.
Uchwała Rady Miejskiej, w odniesieniu do której skarżący oczekuje możliwości zaskarżenia jej do sądu administracyjnego, została podjęta na skutek skargi obywatela złożonej stosownie do przepisów Działu VIII kpa, czyli skargi o charakterze actio popullaris (art. 221, art. 227 kpa). Zakres przedmiotowy tej skargi mieści się w art. 227 kpa, a wydanie uchwały jest formą rozpatrzenia i załatwienia skargi obywatela (art. 237 kpa).
Z przywołanych przepisów kpa wynika, że skarga oparta na art. 227 kpa uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną – zawiadomieniem. Uchwała, w której skarga zostanie uwzględniona, nie wywołuje wobec burmistrza jakichkolwiek skutków prawnych, co potwierdza również treść uchwały podjętej w odniesieniu do skarżącego.
Zakres kontroli sądowoadministracyjnej został unormowany wyczerpująco w art. 3 § 2 i 3 ppsa. W tym zakresie nie mieści się kontrola sposobu załatwienia skarg z Działu VIII kpa, także w uchwałach rady gminy. W szczególności, kontrola takich uchwał nie mieści się ani w art. 3 § 2 pkt 4, ani pkt 5 lub 6. Takie stanowisko jest przyjęte w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych.
Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji zakres przedmiotowy prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego został wyznaczony przez konstytucyjne pojęcie sprawy. W wyroku z 27 maja 2008 r., sygn. SK 57/06 (OTK ZU nr4/A/2008, poz. 63) Trybunał Konstytucyjny uznał, że konstytucyjna treść normatywna pojęcia prawnego „rozpatrzenie sprawy”, zamieszczonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji, obejmuje rozstrzyganie o prawach lub obowiązkach jakiegoś podmiotu, na podstawie norm prawnych wynikających z obowiązujących przepisów prawnych. Istotą „rozpatrzenia sprawy” jest prawna kwalifikacja konkretnego stanu faktycznego, zawarta w wydanej normie konkretnej i indywidualnej, skierowanej do określonego podmiotu, z której to normy wynikają określone skutki prawne, tzn. konkretne uprawnienia lub obowiązki. Przyjęcie takich założeń prowadzi do wniosku, że „sprawa” w ujęciu art. 45 ust. 1 Konstytucji to określone zadanie sądu polegające na prawnej kwalifikacji konkretnego stanu faktycznego, służącej rozstrzygnięciu o prawach lub obowiązkach określonego podmiotu (adresata).
W ocenie Trybunału skarżący nie wykazał, by w przypadku uchwały Rady Miejskiej wydanej na skutek skargi powszechnej występowała sprawa w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, gdyż w uchwale tej nie rozstrzyga się ani o prawach, ani o obowiązkach burmistrza.
Z „negatywnej oceny” działania burmistrza, która w wypadku skarżącego sprowadzała się do przyjęcia, że potraktował on obywatela niewłaściwie, nie wynikają dla skarżącego żadne konsekwencje prawne. Z tego powodu skarżący w uzasadnieniu analizowanej skargi konstytucyjnej nie wskazał i nie mógł wskazać, ochronie jakiej wolności czy prawa miałoby służyć rozpoznanie przez sąd administracyjny jego zastrzeżeń do uchwały Rady Miejskiej, która nie rozstrzyga w sposób władczy o jego prawach lub obowiązkach. W przepisach kpa dotyczących skargi powszechnej nie ma potwierdzenia teza skarżącego, zgodnie z którą burmistrz występuje w postępowaniu zainicjowanym skargą w charakterze zbliżonym do oskarżonego, a uznanie skargi za zasadną przesądza o jego winie albo o dopuszczeniu się popełnienia deliktu.
Trybunał podkreśla, że brak prawa skarżącego do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie nie oznacza braku prawa do sądu w ogóle: z art. 177 i art. 184 Konstytucji wynika bowiem domniemanie właściwości na rzecz sądów powszechnych. Z uzasadnienia skargi można wywnioskować, że prawo do sądu miałoby służyć ochronie dóbr osobistych skarżącego. Takiej ochrony można dochodzić przed sądem powszechnym, w procesie cywilnym. Brak dostępu do sądu administracyjnego nie wyklucza prawa dostępu do sądu powszechnego.
5. Mając na uwadze powyższe, Trybunał uznał, że zarzuty sformułowane w skardze są oczywiście bezzasadne, gdyż prawa skarżącego wynikające z przepisów konstytucyjnych przytoczonych jako wzorce nie zostały naruszone.
Okoliczność ta jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 3 ustawy o TK – podstawą odmowy nadania skardze dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.