Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 385 i art. 393 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 45 ust. 1 oraz art. 47 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, zaskarżone przepisy przez swą zbytnią ogólnikowość naruszają jego prawa wyrażone we wskazanych przepisach Konstytucji. Ponadto naruszenie praw skarżącego polega na rozpatrzeniu jego sprawy przez Sąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym. Odnośnie art. 47 Konstytucji skarżący podnosi, że naruszenie wyrażonego w tym przepisie prawa nastąpiło „w wyniku dotychczasowego postępowania organów wymiaru sprawiedliwości”. Wezwany zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego do sprecyzowania zarzutów skargi konstytucyjnej skarżący powtórzył powyższe zarzuty.
Naruszenie swych konstytucyjnych praw skarżący łączy z postanowieniem Sądu Najwyższego z 19 maja 2005 r. (sygn. akt III CK 211/05) o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być akt normatywny będący źródłem naruszenia konstytucyjnych praw skarżącego. Z powyższego wynika konieczność uprawdopodobnienia, naruszenia praw skarżącego przez wskazane w skardze konstytucyjnej przepisy aktu normatywnego. Warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony. W stosunku do art. 393 k.p.c. skarżący formułuje zarzut naruszenia zasady jawności postępowania. Z treści art. 393 k.p.c. wynika jednak, że przepis ten w ogóle nie odnosi się do jawności postępowania, w szczególności nie reguluje kwestii rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Tak sformułowany zarzut, należy więc uznać za oczywiście bezzasadny. Również art. 385 k.p.c. nie reguluje sposobu rozpoznania sprawy przez sąd.
Odnośnie naruszenia art. 47 Konstytucji skarżący wskazuje, że jego naruszenie nastąpiło „w wyniku dotychczasowego postępowania organów wymiaru sprawiedliwości”. Tak sformułowany zarzut, również nie może stanowić podstawy skargi konstytucyjnej. Jest on bowiem skierowany przeciwko sposobowi działania organów wymiaru sprawiedliwości, dotyczy więc płaszczyzny stosowania prawa. Badanie tego rodzaj zarzutów nie mieści się w zakresie właściwości Trybunału Konstytucyjnego.
Mając powyższe na względzie, należy odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.