Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 września 2024 r. (data nadania) K.J. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wystąpiła o stwierdzenie, że: 1) art. 130 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie zwrotu „jeżeli od pisma nie uiszczono należnej opłaty”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji; art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja); art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 303 z 14 grudnia 2007 r., s. 1, ze zm.; dalej: Karta Praw Podstawowych UE); art. 31 ust. 3; art. 32 i art. 2 Konstytucji; 2) art. 101 i art. 102 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: u.k.s.c.), są niezgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji; art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 6 Konwencji; art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych UE; art. 31 ust. 3; art. 32 i art. 2 Konstytucji; 3) art. 394 1a § 1 k.p.c. w zakresie zwrotu „pierwszej instancji”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1; art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji; 4) art. 49 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim „uniemożliwia wniesieni[e] wniosku o wyłączenie [sędziego] wraz ze środkiem zaskarżenia”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 7 Konstytucji; 5) art. 50 § 3 pkt 1 k.p.c. z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżąca twierdzi, że zakwestionowane w skardze art. 101 i art. 102 u.k.s.c. są przepisami blankietowymi niezawierającymi żadnych zasad rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów. W ten sposób naruszają prawo do „rzetelnej, przewidywalnej i jednoznacznej” procedury sądowej. Według skarżącej powyższe prawo narusza także zaskarżony w skardze art. 394 1a k.p.c. Wprowadza on bowiem zasadę dwuetapowego, a nie dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy (wniosku o zwolnienie od kosztów).
W odniesieniu do zakwestionowanych w skardze art. 49 § 1 i art. 50 § 3 k.p.c. skarżąca zarzuciła, że ich rozumienie ukształtowane uchwałą Sądu Najwyższego z 26 lipca 2019 r. (sygn. akt […]) uniemożliwia skuteczne złożenie wniosku o wyłączenie „osoby co do której strona wysnuwa zarzut braku bezstronności”. Wyłączają one bowiem możliwość złożenia go „już w środku procesowym (pozwie, skardze, zażaleniu, apelacji itd.) a jednocześnie nie następuje w toku większości postępowań wpadkowych etap w którym strona powiadamiana jest o składzie [s]ądu przed wydaniem orzeczenia” (s. 12-13 skargi). W ten sposób instytucja wyłączenia sędziego staje się instytucją fasadową.
W skardze konstytucyjnej skarżąca sformułowała wniosek o „zabezpieczenie skargi” przez „złożenie do depozytu Trybunału Konstytucyjnego” samochodu osobowego stanowiącego przedmiot pozwu.
Trybunał Konstytucyjny, postanowieniem z 30 lipca 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 11 sierpnia 2025 r.), na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził, że w zakresie, w jakim przedmiotem skargi są art. 394 1a § 1 k.p.c., art. 101 i art. 102 u.k.s.c., art. 49 § 1 i art. 50 § 3 pkt 1 k.p.c. nie spełnia podstawowego wymogu wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. Zakwestionowane przepisy nie były bowiem podstawą postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. VII Wydział Gospodarczy i Własności Intelektualnej z 27 lutego 2024 r. (sygn. akt […]), tj. orzeczenia wskazanego jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. W zakresie, w jakim przedmiotem skargi jest art. 130 § 1 k.p.c., skarga nie zawiera natomiast właściwego, z punktu widzenia art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK, uzasadnienia.
W odniesieniu do wniosku o zabezpieczenie skargi Trybunał stwierdził, że z uwagi na odmowę nadania skardze dalszego biegu stał się on bezprzedmiotowy.
W zażaleniu złożonym 18 sierpnia 2025 r. (data nadania) skarżąca zażądała skierowania przez skład orzekający „pytania prejudycjalnego” do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 61 ust. 4 (błędnie oznaczonego w petitum jako art. 60 ust. 4) u.o.t.p.TK z art. 190 ust. 5 Konstytucji, a także z art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5 Konstytucji (s. 2 pisma procesowego; w petitum wniosku skarżąca wskazała natomiast przepisy ustawy zasadniczej niemające związku ze sformułowanym żądaniem) oraz zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania wniosku. Według skarżącej zgodnie z art. 190 ust. 5 Konstytucji „wszelkie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zapadają większością głosów. Konstytucja nie przewiduje w tym zakresie wyjątku” (s. 2 zażalenia). Wydanie przez Trybunał orzeczenia (postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze) w składzie jednego sędziego jest więc niezgodne z przywołanymi przepisami ustawy zasadniczej.
W odniesieniu do podstaw odmowy nadania skardze dalszego biegu skarżąca zarzuciła, że Trybunał pobieżnie ocenił „stan formalny” skutkiem czego było bezrefleksyjne rozpoznanie sprawy. Według skarżącej Trybunał nie uwzględnił tego, że stosownie do art. 79 ust. 1 Konstytucji, skargę „można wnieść po zakończeniu postępowania, a nie w jego toku nawet jeśli w toku postępowań wpadkowych związanych ze sprawą zasadniczą zakończono postępowanie. Dopiero bowiem [wynik] ostatecznego orzeczenia wydanego przez [s]ąd II instancji decyduje o fakcie ewentualnego naruszenia praw podmiotowych chronionych Konstytucją” (s. 3-4 zażalenia).
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
- 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
- 2. Odnośnie do żądania skarżącej skierowania przez skład orzekający wniosku („pytania prejudycjalnego”) do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 61 ust. 4 u.o.t.p.TK należy zauważyć, że ani Konstytucja, ani przepisy u.o.t.p.TK nie przewidują takiej formy aktywności procesowej. Nie upoważniają także Trybunału do wszczęcia postępowania ex officio. W obowiązującym stanie prawnym z wnioskiem o zbadanie hierarchicznej zgodności aktów prawnych mogą wystąpić do Trybunału wyłącznie podmioty określone w art. 191 ust. 1 pkt 1-5 ustawy zasadniczej. Każdy natomiast, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo na zasadach określonych w u.o.t.p.TK wystąpić do Trybunału ze skargą konstytucyjną (art. 79 ust. 1 Konstytucji). Mając powyższe na względzie Trybunał stwierdza, że sformułowany przez skarżącą w zażaleniu wniosek nie wywołuje żadnych skutków procesowych (por. postanowienia TK z: 23 października 2023 r., sygn. Ts 6/23, OTK ZU B/2023, poz. 303; 7 marca 2024 r., sygn. Ts 260/22, OTK ZU B/2024, poz. 179 oraz 27 maja 2024 r., sygn. Ts 77/22, OTK ZU B/2024, poz. 200). Jednocześnie należy zauważyć, że z przywołanego przez skarżącą art. 190 ust. 5 Konstytucji nie wynika, iż Trybunał nie może wydawać żadnych orzeczeń w składzie jednoosobowym. Przepis ten wyraża jedynie zasadę podejmowania rozstrzygnięć w sytuacji, w której skład Trybunału jest wieloosobowy. Nie wyklucza jednak, aby przepisy ustawowe (tj. przepisy u.o.t.p.TK), które zgodnie z art. 197 Konstytucji określają między innymi tryb postępowania przed Trybunałem, umożliwiły wydawanie rozstrzygnięć o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu w składzie jednego sędziego (zob. postanowienie TK z 13 marca 2014 r., sygn. Ts 276/13, OTK ZU nr 2/B/2014, poz. 166).
- 3. Trybunał stwierdza, że zarzuty postawione w zażaleniu nie podważają podstawy odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Skarżąca wydaje się nie zauważać tego, że podstawami odmowy przekazania skargi do merytorycznej oceny są, w zależności od jej przedmiotu, zakwestionowanie przepisów, które nie kształtowały sytuacji prawnej skarżącej w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W. z 27 lutego 2024 r. (sygn. akt […]) oraz nieuzasadnienie zarzutów skargi. W zarzutach sformułowanych w zażaleniu skarżąca nie odniosła się do tych podstaw. Ogólnikowe wywody sformułowane w zażaleniu dotyczą jedynie konieczności wyczerpania drogi prawnej.
Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.
4. Nieuwzględnienie zażalenia kończy postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie skargi konstytucyjnej. W związku z tym sformułowany w niej wniosek o „zabezpieczenie skargi” stał się bezprzedmiotowy.
Postanowienie
z dnia 30 lipca 2025 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Bartłomiej Sochański, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej K.J. o zbadanie zgodności:
- 1) art. 130 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, [ze zm.]) w zakresie zwrotu: „jeżeli od pisma nie uiszczono należnej opłaty”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.); art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 303 z 14 grudnia 2007 r., s. 1, ze zm.); art. 31 ust. 3; art. 32 i art. 2 Konstytucji;
- 2) art. 101 i art. 102 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, [ze zm.]), z art. 45 ust. 1 Konstytucji; art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej; art. 31 ust. 3; art. 32 i art. 2 Konstytucji;
- 3) art. 394 1a § 1 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego w zakresie zwrotu: „pierwszej instancji”, z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1; art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji;
- 4) art. 49 § 1 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego w zakresie, w jakim „uniemożliwia wniesieni[e] wniosku o wyłączenie [sędziego] wraz ze środkiem zaskarżenia”, z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 7 Konstytucji;
- 5) art. 50 § 3 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego z art. 45 ust. 1 Konstytucji,
postanawia:
odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 września 2024 r. (data wpływu) K.J. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego.
W pozwie z 21 października 2021 r. przeciwko […] sp. z o.o. skarżąca wniosła o nakazanie wydania samochodu, z możliwością zwolnienia się pozwanej spółki z powyższego obowiązku poprzez zapłatę na jej rzecz 200 000,00 zł. Skarżąca wniosła także o zwolnienie jej z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Do wniosku dołączyła oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania.
Sąd Okręgowy w W. XVI Wydział Gospodarczy (dalej: Sąd Okręgowy) postanowieniem z 2 listopada 2021 r. (sygn. akt […]) oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów, stwierdziwszy, że z dokumentów złożonych przez skarżącą nie wynika, iż nie jest ona w stanie ponieść należnej opłaty sądowej. Zażalenie, które skarżąca wniosła na powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oddalił postanowieniem z 4 lutego 2022 r. (sygn. akt […]), uznawszy, że nie narusza ono art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: u.k.s.).
Skarżąca nie uiściła opłaty sądowej, dlatego zarządzeniem z 11 marca 2022 r. (sygn. akt […]) Przewodniczący XVI Wydziału Gospodarczego w Sądzie Okręgowym w W. zwrócił pozew. Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie wraz z ewentualnym wnioskiem o wyłączenie od jego rozpoznania wskazanych we wniosku sędziów orzekających w Sądzie Apelacyjnym z uwagi na brak uprawnień do orzekania.
Sąd Apelacyjny w W. Wydział VII Gospodarczy i Własności Intelektualnej (dalej: Sąd Apelacyjny) postanowieniem z 12 sierpnia 2022 r. (sygn. akt […]) oddalił wniosek w stosunku do sędziego wyznaczonego losowo do rozpoznania sprawy, natomiast w pozostałym zakresie wniosek odrzucił, stwierdziwszy, że jest on procesowo niedopuszczalny, a zatem bezskuteczny. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła zażalenie.
Sąd Apelacyjny w W. postanowieniem z 27 lutego 2024 r. (sygn. akt […]) oddalił zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego w XVI Wydziale Gospodarczym Sądu Okręgowego w W. z 11 marca 2022 r. o zwrocie pozwu.
Powyższe orzeczenie – wskazane jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – zostało doręczone skarżącej 9 września 2024 r. 7
Skarżąca twierdzi, że zakwestionowane w skardze art. 101 i art. 102 u.k.s. są przepisami blankietowymi niezawierającymi żadnych zasad rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów. W ten sposób naruszają prawo do „rzetelnej, przewidywalnej i jednoznacznej” procedury sądowej. Według skarżącej powyższe prawo narusza także zaskarżony w skardze art. 394 1a ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, ze zm.; dalej: k.p.c.).
Wprowadza on bowiem zasadę dwuetapowego, a nie dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy (wniosku o zwolnienie od kosztów). W odniesieniu do zakwestionowanych w skardze art. 49 § 1 i art. 50 § 3 k.p.c. skarżąca zarzuciła, że ich rozumienie ukształtowane uchwałą Sądu Najwyższego z 26 lipca 2019 r. (sygn. akt […]) uniemożliwia skuteczne złożenie wniosku o wyłączenie „osoby co do której strona wysnuwa zarzut braku bezstronności”. Wyłączają one bowiem możliwość złożenia go „już w środku procesowym (pozwie, skardze, zażaleniu, apelacji itd.) a jednocześnie nie następuje w toku większości postępowań wpadkowych etap w którym strona powiadamiana jest o składzie [s]ądu przed wydaniem orzeczenia” (s. 12-13 skargi). W ten sposób instytucja wyłączenia sędziego staje się instytucją fasadową.
W skardze konstytucyjnej skarżąca sformułowała wniosek o „zabezpieczenie skargi” przez „złożenie do depozytu Trybunału Konstytucyjnego” samochodu osobowego stanowiącego przedmiot pozwu.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.
Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna lub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie.
2. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. W związku z tym art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK zobowiązuje skarżącego do określenia przedmiotu skargi, tj. do wskazania przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego wydano w jego sprawie orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji i w stosunku do którego domaga się stwierdzenia niezgodności z ustawą zasadniczą.
Zakwestionowany przepis musi więc być podstawą ostatecznego orzeczenia, zaś jego normatywna treść źródłem naruszenia wolności lub praw występującego ze skargą konstytucyjną.
Skarżąca zakwestionowała m.in. art. 394 1a § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, ze zm.; dalej:
k.p.c.), ustanawiający katalog postanowień, na które przysługuje zażalenie do innego składu sądu pierwszej instancji (zażalenie poziome), art. 101 i art. 102 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 959, ze zm.; dalej: u.k.s.c.) dotyczące kwestii zwolnienia strony od kosztów sądowych, a także art. 49 § 1 k.p.c. regulujący kwestię wyłączenia sędziego na wniosek i art. 50 § 3 pkt 1 k.p.c. (w skardze błędnie określony jako art. 50 § 3 ust. 1), zezwalający sędziemu, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, na podejmowanie czynności do czasu jego rozstrzygnięcia.
Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że powyższe przepisy nie były podstawą postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. VII Wydział Gospodarczy i Własności Intelektualnej (dalej: Sąd Apelacyjny) z 27 lutego 2024 r. (sygn. akt […]). Rozstrzygnięciem tym Sąd Apelacyjny, orzekając w sprawie jako sąd drugiej instancji, oddalił zażalenie skarżącej na zarządzenie przewodniczącego w XVI Wydziale Gospodarczym Sądu Okręgowego w W. o zwrocie pozwu. Wniosek skarżącej o zwolnienie jej od kosztów sądowych, a także zażalenie na postanowienie o oddaleniu tego wniosku, rozpatrywane były natomiast przez Sąd Okręgowy w W. Postępowanie w sprawie zakończyło się prawomocnym postanowieniem tego sądu z 4 lutego 2022 r. (sygn. akt […]). To zatem w tym postępowaniu (a nie w postępowaniu zakończonym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W. z 27 lutego 2024 r.) zastosowanie miały zakwestionowane w skardze art. 101 i art. 102 u.k.s.c. oraz art. 394 1a k.p.c. Przepisy regulujące kwestię wyłączenia sędziów stosowane były natomiast przez Sąd Apelacyjny w W., które, jak wskazała skarżąca, zakończyło się postanowieniem tego sądu 21 listopada 2023 r. (sygn. akt […]).
Powyższe orzeczenie nie zostało dołączone do skargi konstytucyjnej. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla oceny spełnienia przez skargę wymogów formalnych wynikających z przepisów u.o.t.p.TK. Jeśliby bowiem przyjąć, że jest ono orzeczeniem, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, to skardze należałoby odmówić nadania dalszego biegu z powodu przekroczenia terminu, wskazanego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK.
Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że analizowana skarga konstytucyjna w zakresie, w jakim jej przedmiotem są art. 394 1a § 1 k.p.c., art. 101 i art. 102 u.k.s.c., art. 49 § 1 i art. 50 § 3 pkt 1 k.p.c. nie spełnia podstawowego wymogu wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK.
3. Sytuację prawną skarżącej w postępowaniu zakończonym orzeczeniem, w związku z którym wniesiona została skarga konstytucyjna, kształtował art. 130 § 1 k.p.c. Przepis ten zawiera regulację dotyczącą usuwania braków formalnych pism procesowych wpływających do sądu oraz skutków ich nieusunięcia w terminie tygodniowym.
Zarzut niezgodności tego przepisu z Konstytucją skarżąca łączy z zarzutami niekonstytucyjności art. 101 i art. 102 u.k.s.c., tj. przepisami stanowiącymi „mechanizm” zwolnienia od kosztów sądowych. Skoro jednak w postępowaniu zakończonym postanowieniem z 27 lutego 2024 r. nie miały zastosowania regulacje statuujące mechanizm zwolnienia od kosztów sądowych, to przytoczone przez skarżącą argumenty nie uzasadniają zarzutu niekonstytucyjności art. 130 § 1 k.p.c. Przepis ten nie narusza więc praw skarżącej w taki sposób, w jaki wskazuje ona w skardze (zob. postanowienie TK z 27 czerwca 2023 r., sygn. Ts 6/23, OTK ZU B/2023, poz. 302).
Wziąwszy powyższe pod uwagę Trybunał stwierdza, że analizowana skarga, w zakresie, w jakim jej przedmiotem jest art. 130 § 1 k.p.c., nie zawiera właściwego, z punktu widzenia art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK, uzasadnienia.
4. Trybunał zwraca uwagę także na to, że zgodnie z jednoznacznym brzmieniem art. 79 Konstytucji wzorcem kontroli dla zakwestionowanych w skardze ustaw i innych aktów normatywnych mogą być wyłącznie przepisy ustawy zasadniczej. Z tego względu przywołane w skardze akty prawa międzynarodowego należy uznać za niedopuszczalne wzorce kontroli.
Powyższe okoliczności są – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – podstawami odmowy nadania dalszego biegu rozpatrywanej skardze konstytucyjnej.
- 5. Ze względu na odmowę przekazania skargi do merytorycznej oceny wniosek o „zabezpieczenie skargi” stał się bezprzedmiotowy.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 23
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.