Postanowienie o odmowie TK z 25 kwietnia 2023 r., Ts 216/22

Sentencja

Postanowienie z dnia 24 stycznia 2024 r. sygn. akt Ts 216/22 przewodniczący:

Jarosław Wyrembak sprawozdawca:

Zbigniew Jędrzejewski

Komparycja

Tenor postanawia

Uzasadnienie

• część historyczna
• uzasadnienie prawne

Metryka orzeczenia

Rodzaj orzeczenia

Postanowienie na zażalenie

Data 24 stycznia 2024

Miejsce publikacji

OTK ZU B/2024, poz. 129

Skład

Sędzia Funkcja

Jarosław Wyrembak przewodniczący

Zbigniew Jędrzejewski sprawozdawca

Justyn Piskorski 129/B/2024

Postanowienie

z dnia 24 stycznia 2024 r.

*

* Postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu opublikowano w OTK ZU z 2023 r. poz. 329.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Jarosław Wyrembak - przewodniczący

Zbigniew Jędrzejewski - sprawozdawca

Justyn Piskorski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 25 kwietnia 2023 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej T.W., postanawia:

nie uwzględnić zażalenia.

Orzeczenie zapadło jednogłośnie.

Uzasadnienie

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 września 2022 r. (data nadania) T.W. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, zakwestionował zgodność art. 636 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim „obciąża oskarżyciela posiłkowego kosztami postępowania w zakresie wydatków uniewinnionych obwinionych z tytułu ustanowienia w sprawie obrońcy w sytuacji gdy oskarżycielem publicznym, wnoszącym do sądu wniosek o ukaranie obwinionych jest policja lub prokuratura”, z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 10 listopada 2022 r. skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi przez: udokumentowanie daty doręczenia orzeczenia wskazanego w skardze konstytucyjnej jako ostateczne (doręczenie np. poświadczonej za zgodność z oryginałem koperty, w której doręczone zostało to orzeczenie wraz z monitoringiem przesyłki

Poczty Polskiej, poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki lub elektronicznego potwierdzenia odbioru) wraz z czterema kopiami oraz doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem załączników złożonych wraz ze skargą konstytucyjną (z wyjątkiem wydruku śledzenia przesyłki) pod rygorem ujemnych skutków procesowych.

W piśmie procesowym z 6 grudnia 2022 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania, składając odpowiednie dokumenty.

3. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 21 lutego 2023 r. skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi przez: doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem: wyroku Sądu Okręgowego w W. z 8 marca 2022 r. (sygn. akt […]) wraz z uzasadnieniem oraz wniosku skarżącego o przyznanie pomocy prawnej z urzędu zawierającego prezentatę wpływu pisma do sądu; wskazanie, które konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego wyrażone w art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji zostały naruszone przez zakwestionowany w skardze art. 636 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, ze zm.); wyjaśnienie, w jaki sposób zaskarżony przepis, w zakresie określonym w skardze konstytucyjnej, narusza wolności lub prawa, o których mowa w zarządzeniu; uzasadnienie zarzutu niekonstytucyjności zakwestionowanego w skardze przepisu, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie pod rygorem wydania postanowienia o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

W piśmie procesowym z 8 marca 2023 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania. Przedłożył odpowiednie dokumenty oraz wskazał naruszone wolności i prawa, a nadto uzasadnił zarzuty niekonstytucyjności.

4. Postanowieniem z 25 kwietnia 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 22 maja 2023 r.) Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), odmówił nadania dalszego biegu skardze. Trybunał stwierdził, że złożona skarga stanowi polemikę z treścią wydanego w sprawie ostatecznego orzeczenia oraz że skarżący powołał się na niesamodzielne wzorce kontroli konstytucyjnej.
5. W piśmie z 29 maja 2023 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze dalszego biegu, w którym oprócz obszernego opisu stanu faktycznego i powielenia treści skargi stwierdził m.in., że:

• zakwestionowany art. 636 § 1 k.p.k. stanowi podstawę wydania przez sąd wskazanego w skardze ostatecznego orzeczenia, więc skarga „spełnia wszystkie warunki formalnoprawne przewidziane w art. 53 o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem

Konstytucyjnym” (s. 5 zażalenia);

• „niesłuszne staje się obciążanie (…) kosztami oskarżyciela posiłkowego tylko dlatego, że ten (…) wniósł apelację”, w szczególności w sytuacji, w której postępowanie zostało wszczęte i toczyło się z powodu przypisania obwinionym błędnego czynu (s. 7 zażalenia).

Nadto Trybunał zauważył, że wniesione zażalenie stanowi opis stanu faktycznego sprawy oraz kopię pisma z 8 marca 2023 r. Strony nr 5-8 zażalenia (k. 76-77v akt sprawy o sygn. Ts 216/22) od słów „zaskarżony art. 636 § 1 kpk narusza konstytucyjne prawo w postaci” do słów „wydatków obwinionych z tytułu ustanowienia w sprawie obrońcy” stanowią dokładne skopiowanie treści stron nr 3-6 pisma o usunięciu braków formalnych (k. 45-46v akt sprawy o sygn. Ts 216/22).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału

Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.

2. Po rozpoznaniu złożonego zażalenia Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i nie zasługują na uwzględnienie.

W orzecznictwie Trybunału wielokrotnie podkreślano, że zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinno dotyczyć podstaw, na których odmowa ta była oparta, ponieważ przedmiotem postępowania zażaleniowego jest ustalenie ich prawidłowości. W niniejszej sprawie Trybunał odmówił nadania skardze dalszego biegu, wskazując na istnienie ku temu dwóch podstaw: po pierwsze, podniesione w skardze zarzuty stanowiły polemikę z treścią wydanego ostatecznego orzeczenia, a po drugie, skarżący powołał niesamodzielne wzorce kontroli. Formułując zarzuty przedstawione w zażaleniu, skarżący nie zdołał skutecznie podważyć podstaw odmowy, w szczególności dlatego, że odniósł się tylko do jednej z nich. Nadto zażalenie nie wnosi do rozpatrywanej sprawy żadnych nowych merytorycznych argumentów.

3. Zasadniczą podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było to, że skarżący nie wykazał, by doszło do naruszenia wskazanych przez niego praw i wolności konstytucyjnych, ponieważ przedstawiona w skardze argumentacja stanowi w zasadzie polemikę z rozstrzygnięciami podjętymi przez sądy oraz to, że podniesione zarzuty dotyczą w istocie płaszczyzny stosowania prawa.

Skarżący podniósł w złożonym zażaleniu, że został niesłusznie obciążony wydatkami obwinionych, którzy ustanowili sobie w prowadzonym postępowaniu obrońców. Jednocześnie podkreślił, że miał prawo skorzystać z zasady dwuinstancyjności postępowania i złożyć apelację od wyroku sądu I instancji uniewinniającego ich. W ocenie Trybunału przedstawiona argumentacja sprowadza się do kwestionowania treści orzeczenia wydanego w sprawie. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że Trybunał nie jest „sądem faktów” czy „trzecią instancją”, uprawnioną do kontroli ustaleń sądów powszechnych w sprawach indywidualnych.

Zdaniem Trybunału skarżący został obciążony wydatkami obwinionych nie w wyniku błędnych działań oskarżyciela publicznego, ale swoich własnych. W przedmiotowej sprawie bowiem oskarżyciel publiczny, widząc bezzasadność postępowania odwoławczego, odstąpił od wniesienia apelacji, podczas gdy skarżący, który świetnie zdawał sobie sprawę z przyjętej błędnej kwalifikacji prawnej przypisanego obwinionym czynu, podjął decyzję o zaskarżeniu uniewinniającego wyroku sądu rejonowego. Trybunał miał na uwadze, że skarżący korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu, a zatem domniemywa, że został on poinformowany o konsekwencjach nieuwzględnienia środka odwoławczego. Skoro zatem skarżący doprowadził do przeprowadzenia postępowania apelacyjnego i wydania wyroku przez sąd okręgowy, musiał się liczyć z tym, że jeśli jego apelacja nie zostanie uwzględniona, to zostanie obciążony kosztami postępowania, w szczególności w sytuacji, gdy wnosi środek tylko dla samej zasady, mając świadomość przyjęcia błędnej kwalifikacji zarzucanego obwinionym czynu. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie został on obciążony kosztami uniewinnienia obwinionych, tylko kosztami postępowania odwoławczego, które sam wszczął.

W najnowszym orzecznictwie Sąd Najwyższy potwierdził takie zastosowanie art. 636 § 1 k.p.k., stwierdzając, że „zgodnie z tym przepisem koszty [procesu za postępowanie odwoławcze] ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy, który okazał się nieskuteczny” (zob. postanowienie SN z 9 lutego 2021 r., sygn. akt I KO 45/20, Lex nr 3169001).

Nadto Trybunał miał na uwadze, że zażalenie w zakresie kwestionowania tej podstawy odmowy nadania skardze biegu stanowi kopię pisma z 8 marca 2023 r. o usunięciu braków formalnych skargi. Skoro zatem złożone zażalenie nie wykracza poza już przedstawioną argumentację, nie można uznać, że mogłoby ono wzruszyć prawidłowe ustalenia przedstawione w kwestionowanym orzeczeniu.

4. Kolejną przyczyną odmowy nadania skardze dalszego biegu było powołanie się na niesamodzielne wzorce kontroli: art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.

W zażaleniu skarżący w ogóle nie odniósł się do tej podstawy odmowy nadania skardze biegu. W związku z tym Trybunał Konstytucyjny podtrzymał stanowisko zajęte w postanowieniu z 25 kwietnia 2023 r. 23

5. Na zakończenie – dla porządku – skład orzekający zauważył, że w żadnej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Trybunał nie twierdzi, iż kwestionowany przepis nie był podstawą wydanego przez sąd orzeczenia (co sugeruje w zażaleniu skarżący).

Odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wynikała wyłącznie z okoliczności, iż skarżący w treści skargi kwestionował wydane przez sąd orzeczenie oraz powołał wzorce, które nie są samodzielne, ponieważ nie statuują żadnej konkretnej wolności czy prawa.

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

* Postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu opublikowano w OTK ZU z 2023 r. poz. 329.

Rodzaj orzeczenia

Postanowienie o odmowie

Data 25 kwietnia 2023

Miejsce publikacji

OTK ZU B/2023, poz. 329

Skład

Sędzia Funkcja

Krystyna Pawłowicz

Pobierz orzeczenie w formacie doc

Pobierz [68 KB]

Spis treści

Postanowienie z dnia 25 kwietnia 2023 r. sygn. akt Ts 216/22

Komparycja

Tenor postanawia

Uzasadnienie

• część historyczna
• uzasadnienie prawne

Metryka orzeczenia

Rodzaj orzeczenia

Postanowienie o odmowie

Data 25 kwietnia 2023

Miejsce publikacji

OTK ZU B/2023, poz. 329

Skład

Sędzia Funkcja

Krystyna Pawłowicz 329/B/2023

Postanowienie

z dnia 25 kwietnia 2023 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Krystyna Pawłowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej T.W. o zbadanie zgodności:

art. 636 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534, ze zm.) w zakresie, w jakim „obciąża oskarżyciela posiłkowego kosztami postępowania w zakresie wydatków uniewinnionych obwinionych z tytułu ustanowienia w sprawie obrońcy w sytuacji, gdy oskarżycielem publicznym, wnoszącym do sądu wniosek o ukaranie obwinionych jest policja lub prokuratura”, z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawia:

odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 września 2022 r. (data nadania) T.W. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.

Skarżący złożył 24 sierpnia 2019 r. do Prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa m.in. przez Zarząd

Wspólnoty Mieszkaniowej w związku z uniemożliwieniem udostępnienia mu dokumentacji wspólnoty dotyczącej lokalu, którego jest właścicielem. Prokurator Prokuratury Rejonowej W. odmówił wszczęcia śledztwa w części postanowieniem z 25 października 2019 r., przekazując sprawę w pozostałym zakresie do prowadzenia Policji. Następnie Sąd Rejonowy w W. skazał obwinionych wyrokiem nakazowym z 29 listopada 2020 r. Po złożeniu przez obwinionych sprzeciwu, wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z 25 października 2021 r. (sygn. akt […]) zostali oni uniewinnieni. Skarżący złożył apelację od powyższego wyroku. Została ona oddalona wyrokiem

Sądu Okręgowego w W. z 8 marca 2022 r. (sygn. akt […]). Jednocześnie Sąd Okręgowy w punkcie 4 tego wyroku zasądził od skarżącego na rzecz obwinionych koszt ustanowienia przez nich obrońców z wyboru. Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z 12 maja 2022 r. (sygn. akt […], […]) rozpoznał zażalenie skarżącego na rozstrzygnięcie o kosztach procesu i utrzymał w mocy orzeczenie dotyczące punktu 4 wyroku.

Jako orzeczenie ostateczne skarżący wskazał postanowienie Sądu Okręgowego w W. z 12 maja 2022 r. (sygn.. akt […], […]), które zostało mu doręczone 30 maja 2022 r. 4

Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 10 listopada 2022 r. (doręczonym 29 listopada 2022 r.) wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: udokumentowanie daty doręczenia orzeczenia wskazanego w skardze konstytucyjnej jako ostateczne (doręczenie np. poświadczonej za zgodność z oryginałem koperty, w której doręczone zostało to orzeczenie wraz z monitoringiem przesyłki Poczty Polskiej, poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki lub elektronicznego potwierdzenia odbioru) wraz z czterema kopiami oraz doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem załączników złożonych wraz ze skargą konstytucyjną (za wyjątkiem wydruku śledzenia przesyłki) pod rygorem ujemnych skutków procesowych. W piśmie z 6 grudnia 2022 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania.

Sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 21 lutego 2023 r. (doręczonym 1 marca 2023 r.) wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wyroku

Sądu Okręgowego w W. z 8 marca 2022 r. (sygn. akt […]) wraz z uzasadnieniem oraz wniosku skarżącego o przyznanie pomocy prawnej z urzędu zawierającego prezentatę wpływu pisma do sądu; wskazanie, które konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego wyrażone w art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji zostały naruszone przez zakwestionowany w skardze art. 636 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, ze zm.); wyjaśnienie, w jaki sposób zaskarżony przepis, w zakresie określonym w skardze konstytucyjnej, narusza wolności lub prawa, o których mowa w punkcie 2 zarządzenia;

uzasadnienie zarzutu niekonstytucyjności zakwestionowanego w skardze przepisu, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie pod rygorem odmowy nadania skardze biegu. W piśmie z 8 marca 2023 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że obowiązująca regulacja prawna przewiduje możliwość obciążenia oskarżyciela posiłkowego kosztami postępowania apelacyjnego w zakresie wydatków uniewinnionych obwinionych z tytułu ustanowienia w sprawie obrońcy w sytuacji, gdy oskarżycielem publicznym wnoszącym do sądu wniosek o ukaranie obwinionych jest policja lub prokuratura. Skutkuje to obciążeniem obywatela skutkami wadliwych czynności prawnych podjętych przez oskarżyciela publicznego.

Zaistniała sytuacja godzi, zdaniem skarżącego, nie tylko w konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej z uwagi na podjęcie przez oskarżyciela publicznego błędnych działań, ale także w jego prawo do sprawiedliwego procesu karnego, bowiem skarżący ponosi koszty czynności procesowych wynikających z wadliwych czynności oskarżyciela publicznego. Nadto narusza ona zasadę równości, ponieważ przepisy regulujące zasądzanie kosztów w sprawie, w której działa oskarżyciel posiłkowy, w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji przewidują możliwość przejęcia ich na rachunek Skarbu Państwa, podczas gdy w postępowaniu odwoławczym w analogicznej regulacji brak takich unormowań.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi konstytucyjnej jest spełnienie wymogów wynikających z Konstytucji oraz ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK).
2. Trybunał Konstytucyjny, po przeprowadzeniu rozpoznania wstępnego przedmiotowej skargi ustalił, że nie spełnia ona warunków dopuszczenia do rozpoznania merytorycznego. Sformułowane zarzuty dotyczą bowiem sfery stosowania kwestionowanego przepisu, której ocena nie mieści się w zakresie kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

11 2.1. Zarzuty niezgodności kwestionowanego art. 636 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.

U. z 2021 r. poz. 534, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, ze zm.; dalej: k.p.k.) opierają się na wykazaniu, że w wyniku błędnych decyzji podjętych przez oskarżyciela publicznego skarżący został obciążony kosztami postępowania odwoławczego.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd Okręgowy w W. w punkcie 2 wyroku z 8 marca 2022 r. zwolnił skarżącego od obowiązku ponoszenia opłaty oraz pozostałych kosztów postępowania odwoławczego należnych Skarbowi Państwa.

Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem obciążenie strony kosztami zastępstwa prawnego w drugiej instancji nie narusza prawa do sądu, ponieważ „strona wnosząca apelację od wyroku sądu pierwszej instancji powinna z należytą starannością rozważyć kwestię kosztów zastępstwa prawnego strony przeciwnej w aspekcie obiektywnej szansy wygrania sprawy w postępowaniu apelacyjnym.” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I PZ 3/11, LEX nr 1380858. Skoro zatem skarżący, już w postępowaniu przygotowawczym, sygnalizował błędną kwalifikację czynu przyjętą przez oskarżyciela publicznego, to po uniewinnieniu obwinionych przez sąd I instancji mógł on przewidzieć wynik postępowania odwoławczego. W szczególności w sytuacji, w której oskarżyciel publiczny nie złożył apelacji od wyroku Sądu Rejonowego z 25 października 2021 r. 13

Sformułowanie uzasadnienia zarzutów skargowych w taki sposób prowadzi Trybunał do ustalenia, że analizowana skarga stanowi jedynie polemikę skarżącego z treścią wydanego w jego sprawie ostatecznego rozstrzygnięcia. W mniemaniu skarżącego będzie to skutkowało przeniesieniem zakończonego już postępowania przed Trybunał, jako do kolejnej instancji, której orzeczenie może wpłynąć na jego niekorzystną sytuację prawną. W ocenie Trybunału przedstawione w skardze wątpliwości i zarzuty co do treści art. 636 § 1 k.p.k. oraz przekonanie skarżącego o niekonstytucyjności analizowanego przepisu, dotyczą w istocie płaszczyzny stosowania prawa. Z tego względu merytoryczne rozpoznanie skargi konstytucyjnej opartej na takiej podstawie nie mieści się w ramach kompetencji Trybunału określonych w Konstytucji i u.o.t.p.TK.

3. Niezależnie od powyższego należy również zwrócić uwagę, że w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji jednym z warunków złożenia skargi jest naruszenie tych norm konstytucyjnych, które regulują wolności lub prawa człowieka i obywatela. W skardze konstytucyjnej trzeba zatem wskazać zarówno konkretną osobę, której wolności lub prawa naruszono, jak i określone (poręczone, zapewnione, gwarantowane, chronione) w Konstytucji wolności lub prawa, które zostały naruszone, a także określić sposób tego naruszenia (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK).

15 3.1. Skarżący żąda zbadania zgodności zakwestionowanego w skardze przepisu m.in. z: zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 Konstytucji i wynikającą z niej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz zasadą równości wobec prawa zawartą w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Należy jednak przypomnieć, że Trybunał w swoich orzeczeniach wielokrotnie podkreślał, że wskazane zasady każdorazowo wymagają odniesienia reguł z nich wynikających do praw podmiotowych jednostki. W wyroku z 13 stycznia 2004

18. (sygn. SK 10/03) Trybunał stwierdził, że wskazane wzorce kontroli nie mogą stanowić – według utrwalonego orzecznictwa – samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu skargowym. Przepisy te gwarantują bowiem określony standard kreowania przez ustawodawcę wolności i praw, działania organów władzy publicznej oraz ogólny standard korzystania z nich przez podmioty, jednak ani art. 2 ani też art. 32 Konstytucji nie statuują żadnej konkretnej wolności czy prawa (por. OTK ZU nr 1/A/2004 poz. 2).

Mając powyższe na względzie Trybunał stwierdza, że analizowana skarga konstytucyjna nie spełnia także przesłanki określonej w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanej w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, tj. wskazania naruszonych praw i w konsekwencji określenia sposobu ich naruszenia.

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

POUCZENIE 19

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.

Created by Łukasz Baranek Internetowy Portal Orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego 1.7.5 [Internet-A:ipo]

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Twoja sesja wygasła!

Twoja sesja wygasła musisz odświeżyć stronę klikając na przycisk poniżej