Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 grudnia 2025 r. (data nadania) Z.N. (dalej: skarżący) – reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru – wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia w oparciu o następujący stan faktyczny:
Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z 20 sierpnia 2018 r. (sygn. akt […]) skarżącemu wymierzono karę czterech lat bezwzględnego pozbawienia wolności oraz karę grzywny. Na poczet orzeczonej kary zaliczono okres tymczasowego aresztowania stosowanego w latach 2007-2009.
Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z 26 lutego 2020 r. (sygn. akt […]) oznaczył wysokość kary pozbawienia wolności na 7 lat.
Następnie Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z 3 czerwca 2024 r. (sygn. akt […]) w przedmiocie zaliczenia okresu pozbawienia wolności na poczet orzeczonej kary siedmiu lat pozbawienia wolności zaliczył skarżącemu na poczet kary pozbawienia wolności okres faktycznego pozbawienia wolności w państwie wykonania europejskiego nakazu aresztowania w dniu 24 maja 2021 r. 5
Sąd Apelacyjny w W. postanowieniem z 18 listopada 2024 r. (sygn. akt […]) uchylił postanowienie Sądu Okręgowego w W. z 3 czerwca 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że sąd orzekający w pierwszej instancji poczynił błędy w ustaleniach co do charakteru zastosowanych wobec skarżącego środków zapobiegawczych w Wielkiej Brytanii w latach: 2005-2007 oraz 2021-2024.
Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z 21 stycznia 2025 r. (sygn. akt […]) odmówił zaliczenia skarżącemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu stosowania wobec skarżącego środków zapobiegawczych, natomiast zaliczył na poczet powyższej kary okres faktycznego pozbawienia wolności, tj. 24 maja 2021 r. 7
Skarżący wniósł zażalenie od tej części powyższego orzeczenia, w której odnosi się ono do zagadnienia zaliczenia skarżącemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu stosowania wobec niego środków zapobiegawczych, a Sąd Apelacyjny w W. postanowieniem z 14 sierpnia 2025 r. utrzymał je w mocy (sygn. akt […]). Orzeczenie to wskazano w skardze konstytucyjnej jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
- 2. Zdaniem skarżącego środki przymusu i kara kryminalna posiadają tożsamy element treściowy (konieczność doświadczenia dolegliwości).
W związku z tym prawo powinno dopuszczać odpowiednie zaliczenie okresu stosowania środków przymusu na poczet kary pozbawienia wolności (w przypadku skarżącego). Skarżący stwierdza, że przepisy kreujące odmienny standard naruszają jego prawo do wolności osobistej (wyprowadzone z art. 41 ust. 1 Konstytucji), a także nie wytrzymują testu ochrony porządku prawnego (wywiedzionego z art. 31 w związku z art. 2 Konstytucji), doprowadzają bowiem do powstania „nadwyżki represyjnej”.
- 3. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 11 marca 2026 r. (doręczonym 30 marca 2026 r.), wydanym na podstawie art. 130 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, ze zm.), wezwał skarżącego do:
- 1) doręczenia odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć (wraz z uzasadnieniami) potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej (wraz z czterema kopiami), w szczególności postanowień:
- a) Sądu Okręgowego w W. z 3 czerwca 2024 r. (sygn. akt […]), 12
- b) Sądu Apelacyjnego w W. z 18 listopada 2024 r. (sygn. akt […]), 13
- c) Sądu Okręgowego w W. z 21 stycznia 2025 r. (sygn. akt […]), 14
- d) Sądu Apelacyjnego w W. z 14 sierpnia 2025 r. (sygn. akt […]);
- 2) udokumentowania daty doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia (przesłanie np. poświadczonej za zgodność z oryginałem koperty, w której doręczone zostało to orzeczenie, wraz z monitoringiem przesyłki Poczty Polskiej lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki albo elektronicznego potwierdzenia odbioru) wraz z czterema kopiami.
Pismem z 7 kwietnia 2026 r. (data nadania) skarżący wykonał powyższe zarządzenie.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona określone przez prawo wymagania.
- 2. Po wstępnym rozpoznaniu skargi konstytucyjnej Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że spełnia ona przesłanki nadania jej dalszego biegu (art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK).
Skarga konstytucyjna została sporządzona przez pełnomocnika z wyboru, który przedłożył pełnomocnictwo szczególne (art. 44 ust. 1 oraz art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p.TK).
Skarżący wyczerpał przysługującą mu drogę prawną, ponieważ od postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. z 14 sierpnia 2025 r. (sygn. akt […]) nie przysługuje żaden zwyczajny środek zaskarżenia (art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK).
W sprawie nie złożono także nadzwyczajnego środka zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p.TK).
Dochowany został trzymiesięczny termin wniesienia skargi, zastrzeżony w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. Należy uznać, że postanowienie Sądu Apelacyjnego z 14 sierpnia 2025 r. (sygn. akt […]) zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 4 września 2025 r. (data zwrotu drugiego awizo), natomiast skarga konstytucyjna została wniesiona do Trybunału 2 grudnia 2025 r. (data nadania).
Określony został przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK).
Skarżący wskazał, które jego konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone oraz w jaki sposób (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK).
Przedstawił także uzasadnienie sformułowanych w skardze zarzutów (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK).
Skarga zawiera wymagane informacje o stanie faktycznym sprawy (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p.TK) oraz niezbędne załączniki (art. 53 ust. 1 pkt 5 i art. 53 ust. 2 u.o.t.p.TK).
Z powyższych względów należało postanowić jak na wstępie.