Postanowienie TK z 10 grudnia 2010 r., Ts 258/10

Wydany

10 grudnia 2010 r.

Sąd

Trybunał Konstytucyjny

Sprawa

w sprawie zgodności: art. 1262 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Sentencja

171/2/B/2011

r.

Marek Zubik, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Marka J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PKS Tysovia w Tychach

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej z 30 września 2010 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 października 2010 r. (data nadania), Marek J. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą PKS Tysovia w Tychach (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 1262 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 Konstytucji.

Zarządzeniem sędziego TK z 22 października 2010 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 2 listopada 2010 r.) skarżący został wezwany do usunięcia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia tego zarządzenia, braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: (1) doręczenie – w związku z załączeniem do skargi konstytucyjnej pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa Zarządu działającego w imieniu PKS Tychy Sp. z o.o. z siedzibą w Tychach, tj. podmiotu, który nie jest skarżącym w analizowanej sprawie – pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej i reprezentowania skarżącego Marka J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PKS Tysovia w Tychach w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym; (2) wskazanie ostatecznego orzeczenia, z którego wydaniem skarżący wiąże naruszenie jego konstytucyjnych wolności lub praw, wraz z datą doręczenia tego orzeczenia skarżącemu; (3) wskazanie związku pomiędzy zaskarżonym art. 1262 § 1 k.p.c. a orzeczeniem, z którego wydaniem skarżący wiąże naruszenie jego konstytucyjnych wolności lub praw (vide pkt 2 zarządzenia); (4) wskazanie konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego wyrażonych w art. 2 Konstytucji, naruszonych przez zaskarżony art. 1262 § 1 k.p.c. oraz dokładne określenie sposobu ich naruszenia; (5) wskazanie konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego wyrażonych w art. 45 ust. 1 Konstytucji, naruszonych przez zaskarżony art. 1262 § 1 k.p.c. oraz dokładne określenie sposobu ich naruszenia; (6) wskazanie konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego wyrażonych w art. 77 ust. 2 Konstytucji, naruszonych przez zaskarżony art. 1262 § 1 k.p.c. oraz dokładne określenie sposobu ich naruszenia; (7) wskazanie konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego wyrażonych w art. 176 Konstytucji, naruszonych przez zaskarżony art. 1262 § 1 k.p.c. oraz dokładne określenie sposobu ich naruszenia; (8) wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy twierdzeniem skarżącego, że wniósł on zażalenie na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w Rzeszowie – VI Wydział Gospodarczy z 26 lipca 2010 r. (sygn. akt VI GC 91/10) w przedmiocie zwrotu pozwu (s. 3 uzasadnienia skargi konstytucyjnej), a twierdzeniem skarżącego, że nie wniósł on zażalenia na wskazane wyżej zarządzenie sędziego o zwrocie pozwu (s. 4 uzasadnienia skargi konstytucyjnej), oraz załączonym do skargi konstytucyjnej zażaleniem z 16 sierpnia 2010 r. na wskazane wyżej zarządzenie sędziego o zwrocie pozwu; (9) wyjaśnienie, czy powołane na s. 3 uzasadnienia skargi konstytucyjnej art. 16 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88, ze zm.) są również przedmiotem skargi konstytucyjnej w niniejszej sprawie oraz – w razie uczynienia ich przedmiotem kontroli – wskazanie związku tych przepisów z orzeczeniem, z którego wydaniem skarżący wiąże naruszenie jego konstytucyjnych wolności lub praw.

Pomimo upływu wyznaczonego terminu powyższe braki skargi nie zostały usunięte.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Skarga konstytucyjna stanowi środek ochrony konstytucyjnych praw lub wolności, którego rozpatrzenie uwarunkowane zostało spełnieniem szeregu wymogów wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanych w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Z art. 47 ust. 1 ustawy o TK wynika, że skarga poza wymaganiami dotyczącymi pisma procesowego powinna zawierać: dokładne określenie ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją (pkt 1), oraz wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (pkt 2). Z kolei z art. 46 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy o TK wynika po stronie skarżącego obowiązek wskazania orzeczenia, decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie zakwestionowanego przepisu (por. postanowienie TK z 13 października 2010 r., Ts 161/10, niepubl.).

W przypadku, w którym skarga konstytucyjna nie zawiera wskazanych powyżej elementów, Trybunał Konstytucyjny wzywa skarżącego do usunięcia w terminie siedmiu dni braków skargi pod rygorem odmowy nadania jej dalszego biegu (art. 36 ust. 2 i 3 w związku z art. 49 ustawy o TK).

Bezsporne jest, że braki niniejszej skargi konstytucyjnej nie zostały usunięte w terminie określonym w zarządzeniu sędziego TK z 22 października 2010 r. (otrzymanym przez pełnomocnika skarżącego w dniu 2 listopada 2010 r.), czyli do dnia 9 listopada 2010 r. Stanowi to tym samym samodzielną negatywną przesłankę procesową przemawiającą przeciwko merytorycznemu rozpoznaniu skargi.

Mając powyższe na uwadze, należało – na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK – odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.