Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 lutego 2017 r. (data nadania), R.M. wystąpił o stwierdzenie, że § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. Nr 152, poz. 1493; dalej: rozporządzenie) jest niezgodny z art. 45 i art. 77 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 oraz art. 49 w związku z art. 2 Konstytucji. Skarżący zakwestionował powyższy przepis w zakresie, w jakim ogranicza on prawo osadzonych, posiadających na własnym koncie środki pieniężne, do bezpłatnego wysyłania korespondencji o charakterze wyłącznie urzędowym przez zobligowanie ich do ponoszenia w tym zakresie opłat pocztowych, w sytuacji gdy przepis ten nie doprecyzowuje pojęcia,,przesyłki listowe” (czy chodzi o przesyłki zarówno prywatne, jak i urzędowe czy tylko prywatne lub tylko urzędowe).
Przepis ten został także zaskarżony w zakresie, w jakim ogranicza prawo osadzonych, nieposiadających na własnym koncie środków pieniężnych, do otrzymania od administracji zakładu karnego więcej niż dwóch znaczków pocztowych w ciągu miesiąca, w celu wysłania korespondencji o charakterze wyłącznie urzędowym, uzależniając tę decyzję od niejasnej przesłanki ,,zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku”, przy jednoczesnym niedoprecyzowaniu pojęcia,,przesyłki listowe”.
Postanowieniem z 20 września 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał ustalił, że adwokat występujący w sprawie nie legitymował się odpowiednim pełnomocnictwem, co na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072) stanowiło samodzielną przesłankę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał zwrócił również uwagę na to, że zakwestionowany § 18 rozporządzenia nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie, a skarga konstytucyjna w tym zakresie ma charakter actionis popularis. Jednocześnie podkreślił, że skarżący nie wykazał, aby w jego sprawie doszło do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotowych.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym odniósł się do podstaw odmowy oraz wniósł o nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Zdaniem skarżącego, ustanowiony z urzędu pełnomocnik miał mandat do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej w jego imieniu. Uzasadniając swoje twierdzenie, skarżący wskazał, że w treści wniosku o ustanowienie pełnomocnika do wniesienia skargi konstytucyjnej wystarczające jest poprzestanie na określeniu, że chodzi o skargę konstytucyjną,,bez specyfikacji konkretnego prawa lub zaskarżonego przepisu”.
Skarżący podniósł także, że wbrew twierdzeniom Trybunału § 18 rozporządzenia był podstawą wydania postanowienia Sądu Okręgowego w K. (dalej: Sąd Okręgowy) z 3 października 2016 r. (sygn. akt […]).
Odnosząc się do ustaleń dotyczących naruszenia praw podmiotowych, skarżący stwierdził, że podnoszone w skardze konstytucyjnej naruszenia miały charakter faktyczny. W sytuacji, gdy posiada on na koncie własne środki pieniężne, nadawana korespondencja jest mu zwracana przez administrację zakładu karnego w celu zakupienia znaczków pocztowych, co wydłuża procedurę wysyłki i powoduje problem dochowania terminów procesowych. Skarżący twierdzi również, że odmowa bezpłatnego wysyłania korespondencji urzędowej naraziła go na nieuzasadnione straty finansowe. Za sprzeczne z zasadą dostępności do sądu uważa on ustanowienie obowiązku ponoszenia kosztów wysyłki wszystkich przesyłek, w tym także zawierających tzw. pisma procesowe, w sytuacji posiadania przez niego na jego koncie do własnej dyspozycji środków pieniężnych. Zdaniem skarżącego, działanie Sądu Okręgowego spowodowało, że orzeczenie naruszyło zasadę sprawiedliwości społecznej wywodzoną z zasady państwa prawnego przez niesprawiedliwe zróżnicowanie sytuacji obywateli w ten sposób, że osoby przebywające na wolności mają nieograniczoną możliwość nieodpłatnego składania pism urzędowych za pośrednictwem biur podawczych w siedzibie adresata, do którego pismo jest kierowane.
Skarżący podnosi również, że treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. poz. 2231) w żaden sposób nie czyni zadość żądaniom skarżącego, ponieważ – w razie posiadania środków – nadal musi ponosić koszty wysyłania korespondencji urzędowej, którą osoby przebywające na wolności mogą w sposób nieograniczony i nieodpłatny składać do właściwych organów, np. za pośrednictwem biur podawczych.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.
- 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
- 2. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
- 3. W zaskarżonym postanowieniu Trybunał słusznie podniósł, że skarżący – jako orzeczenie naruszające jego prawa – wskazał postanowienie z 3 października 2016 r. (sygn. akt […]) Sądu Okręgowego w K. (dalej: Sąd Okręgowy). Analizowana skarga konstytucyjna została natomiast sporządzona i wniesiona przez pełnomocnika, wyznaczonego na podstawie wniosku złożonego przez skarżącego, już 1 sierpnia 2015 r., a więc ponad rok przed wydaniem tego orzeczenia. W związku z powyższym Trybunał trafnie uznał, że skarżący dopiero po doręczeniu mu postanowienia Sądu Okręgowego powinien był wystąpić do właściwego sądu rejonowego w celu ustanowienia pełnomocnika do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej w tej konkretnej sprawie. Nie można bowiem przyjąć, że pełnomocnik wyznaczony rok wcześniej ma nieograniczoną legitymację do występowania w sprawach skarżącego. Postanowienie o wyznaczeniu pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej dotyczy konkretnego przypadku, z którym skarżący wiąże naruszenie swoich konstytucyjnych praw i wolności. Dotyczy to zawsze konkretnej sprawy, a wyznaczenie pełnomocnika ma charakter następczy względem orzeczenia, które doprowadziło do naruszenia praw lub wolności konstytucyjnych. Rację ma natomiast skarżący, że wystarczające jest poprzestanie na określeniu w treści wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, że chodzi o skargę konstytucyjną bez specyfikacji konkretnego prawa lub zaskarżonego przepisu. Niemniej jednak, każdy taki wniosek musi pozostawać w związku z konkretną sprawą, w ramach której – zdaniem skarżącego – doszło do naruszenia określonych praw lub wolności konstytucyjnych.
Trafnie zatem Trybunał stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, z uwagi na wcześniejsze złożenie abstrakcyjnego wniosku o wyznaczenie pełnomocnika, adwokat występujący w sprawie nie legitymował się odpowiednim pełnomocnictwem.
Powyższa okoliczność, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, stanowiła samodzielną przesłankę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
4. Skarżący nie podważył także ustaleń Trybunału dotyczących niespełnienia przez skarżącego przesłanki wykazania, że doszło w jego sprawie do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotowych. Przedstawione w zażaleniu argumenty nie uprawdopodobniają, aby w sprawie skarżącego odmowa wysłania korespondencji bez uiszczenia opłaty faktycznie doprowadziła do naruszenia przysługującego mu prawa do sądu. Skarżący skupia się jedynie na przedstawieniu potencjalnych (możliwych) naruszeń prawa do sądu, nie wskazując jednocześnie żadnego naruszenia, które faktycznie miało miejsce w jego sprawie (np. niemożność złożenia w terminie środka odwoławczego). Dopóki skarżący nie wykaże, że przysługujące mu prawo lub wolność konstytucyjna zostały naruszone konkretnie, jego zarzuty niezgodności ustawy lub innego aktu normatywnego z Konstytucją nie mogą być merytorycznie rozpoznane. Taki wymóg stanowi konsekwencję przyjętego przez ustrojodawcę modelu skargi konstytucyjnej, którego istotą jest konkretna, a nie abstrakcyjna kontrola konstytucyjności prawa.
5. Jedną z podstaw odmowy nadania skardze dalszego biegu stanowiło zakwestionowanie przez skarżącego przepisu, który nie był podstawą rozstrzygnięcia wskazanego przez niego jako ostateczne. Zdaniem skarżącego, § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. Nr 152, poz. 1493) był jednak podstawą wydania postanowienia Sądu Okręgowego i nie ma w tym aspekcie znaczenia posiadanie przez skarżącego środków pieniężnych. Skarżący podkreślił, że w jego sprawie zaskarżony przepis stał się bowiem a contrario podstawą wydania decyzji negatywnej, co wprost wynika z uzasadnienia postanowienia.
Skarżący w zażaleniu stwierdził również, że treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. poz. 2231) w żaden sposób nie czyni zadość jego żądaniom, ponieważ – w razie posiadania środków – nadal musi ponosić koszty wysyłania korespondencji urzędowej, którą osoby przebywające na wolności mogą w sposób nieograniczony i nieodpłatny składać do właściwych organów np. za pośrednictwem biur podawczych.
W zakresie dwóch powyższych zarzutów Trybunał zgadza się z argumentacją skarżącego, mając jednak na uwadze wskazane wcześniej podstawy odmowy, stwierdza, że zasadność tych zarzutów nie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonym postanowieniu.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego zgodnie z art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK postanawia jak w sentencji.
Postanowienie
z dnia 20 września 2017 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Małgorzata Pyziak-Szafnicka, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej R.M. w sprawie zgodności:
§ 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. Nr 152, poz. 1493) z art. 45 i art. 77 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 oraz art. 49 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 lutego 2017 r. (data nadania) R.M. wystąpił o stwierdzenie, że § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. Nr 152, poz. 1493; dalej: rozporządzenie) w zakresie, w jakim przepis ten ogranicza prawo: „1) osadzonych posiadających na własnym koncie środki pieniężne do bezpłatnego wysyłania korespondencji o charakterze wyłącznie urzędowym poprzez zobligowanie ich do ponoszenia w tym zakresie opłat pocztowych, przy jednoczesnym niedoprecyzowaniu, czy pojęcie »przesyłki listowe« należy interpretować rozszerzająco jako przesyłki każdego rodzaju, zarówno urzędowe, jak i prywatne, czy też pojęcie to odnosi się tylko do przesyłek jednego rodzaju, tj. tylko prywatnych lub tylko urzędowych; 2) osadzonych nieposiadających na własnym koncie środków pieniężnych do otrzymania od administracji zakładu karnego więcej niż dwóch znaczków pocztowych w ciągu miesiąca niezbędnych do wysłania korespondencji o charakterze wyłącznie urzędowym, uzależniając tę decyzję od zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku jednocześnie nie doprecyzowując, co przez to należy rozumieć, pozostawiając tym samym tę kwestię jako wyłącznie uznaniową, przy jednoczesnym niedoprecyzowaniu, czy pojęcie »przesyłki listowe« należy interpretować rozszerzająco jako przesyłki każdego rodzaju, zarówno urzędowe, jak i prywatne, czy też pojęcie to odnosi się tylko do przesyłek jednego rodzaju, tj. tylko prywatnych, lub tylko urzędowych”, jest niezgodny z art. 45 i art. 77 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 oraz art. 49 w zw. z art. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.
3 4 sierpnia 2016 r. skarżący złożył do Dyrektora Aresztu Śledczego w B. wniosek o umożliwienie mu wysyłania korespondencji urzędowej bez uiszczania opłaty z tytułu zakupu znaczków pocztowych, tj. bez ponoszenia kosztów przesyłki w przypadku posiadania przez niego na koncie, do własnej dyspozycji, środków pieniężnych. Decyzją z 8 sierpnia 2016 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w B. załatwił wniosek skarżącego odmownie. Na skutek wniesionej skargi Sąd Okręgowy w K. Wydział Penitencjarny postanowieniem z 3 października 2016 r. (sygn. akt […]) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z 8 sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wysyłania korespondencji urzędowej bez ponoszenia kosztów przesyłki.
Niezależnie od powyższego skarżący już 1 sierpnia 2015 r. złożył wniosek o „ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem przygotowania skargi konstytucyjnej”. Postanowieniem z 21 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy w B. (sygn. akt […]) ustanowi dla niego adwokata z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej.
Zdaniem skarżącego ustanowienie obowiązku ponoszenia przez osadzonych kosztów wysyłki wszystkich przesyłek, w tym także zawierających tzw. pisma procesowe, jest sprzeczne z zasadą dostępności do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji). Ponadto, w jego ocenie, limitowanie ilości otrzymanych znaczków niezbędnych do wysłania listów urzędowych przez osadzonych jest sprzeczne z zasadą wolności komunikowania się (art. 49 w zw. z art. 2 Konstytucji).
Zarządzeniami sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2017 r. oraz 16 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej. Pismami z 31 marca 2017 r. oraz 9 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącego odniósł się do zarządzeń sędziego Trybunału Konstytucyjnego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.
Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2-4 u.o.t.p. TK.
Trybunał Konstytucyjny przypomina, że skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności lub praw. Skarga – jako pismo procesowe – objęta została tzw. przymusem adwokackoradcowskim, który oznacza konieczność sporządzenia skargi konstytucyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK). Skarżący może korzystać z pełnomocnika z wyboru albo, w razie niemożności poniesienia kosztów pomocy prawnej, może on zwrócić się do sądu rejonowego swego miejsca zamieszkania o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (art. 44 ust. 2 u.o.t.p. TK). Pełnomocnictwo to ma charakter szczególny i uprawnia pełnomocnika do podjęcia działań tylko w ściśle określonym zakresie.
W analizowanej sprawie skarżący wystąpił o stwierdzenie niezgodności § 18 rozporządzenia z art. 45 i art. 77 ust. 2 w zw.
z art. 31 ust. 3, art. 32 oraz art. 49 w zw. z art. 2 Konstytucji, wskazując, że do naruszenia tych praw i wolności doszło w związku z wydaniem przez Sąd Okręgowy w K. postanowienia z 3 października 2016 r. (sygn. akt […]). Po wydaniu powyższego postanowienia skarżący nie wystąpił o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej.
Takie wystąpienie miało miejsce wcześniej, bo już 1 sierpnia 2015 r., kiedy to skarżący w sposób bardzo ogólny zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu „celem przygotowania skargi konstytucyjnej”, który notabene został mu wyznaczony postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 sierpnia 2015 r. (sygn. akt […]). Nie wiadomo, w związku z jaką sprawą skarżący złożył przedmiotowy wniosek, jednakże nie ulega wątpliwości, że pełnomocnik ustanowiony na podstawie tego postanowienia sądu nie jest uprawniony do działania w przedmiocie skargi konstytucyjnej wniesionej w związku z wydanym postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z 3 października 2016 r., a więc ponad rok od ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Oczywiste jest, że z uwagi na zwrócenie się skarżącego z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej przed wydaniem orzeczenia, z którym wiąże on naruszenia swoich konstytucyjnych praw i wolności, ustanowiony w ten sposób pełnomocnik nie ma mandatu do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, której przedmiotem będzie orzeczenie wydane po jego ustanowieniu.
Skarżący po doręczeniu mu postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 3 października 2016 r. powinien był wystąpić do właściwego sądu rejonowego w celu ustanowienia pełnomocnika do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej w tej konkretnej sprawie.
Nieuczynienie tego w stosownym terminie oznacza, że adwokat występujący w sprawie nie legitymuje się odpowiednim pełnomocnictwem, co na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, stanowi samodzielną przesłankę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Przechodząc do analizy zarzutów podniesionych w skardze, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zgodnie z zaskarżonym § 18 rozporządzenia skazany nieposiadający środków pieniężnych otrzymuje od administracji zakładu karnego papier, koperty oraz znaczki pocztowe na dwie przesyłki listowe ekonomiczne w miesiącu, o masie do 20 g, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach może otrzymać także na dalszą korespondencję.
Przepis ten nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia odmawiającego wysłania korespondencji bez ponoszenia kosztów przesyłki z tego powodu, że skarżący – co wynika z uzasadnienia dołączonych do skargi rozstrzygnięć – posiadał środki pieniężne. W tym zakresie wniesiona skarga konstytucyjna ma zatem charakter actio popularis, niedopuszczalnej na gruncie polskiego porządku prawnego. Czynienie przedmiotem zarzutu przepisu, który nie stanowił podstawy wskazanego w skardze jako ostateczne rozstrzygnięcia nie spełnia przesłanek skargi konstytucyjnej i stanowi samoistną podstawę odmowy skardze nadania dalszego biegu.
Niezależnie od powyższego wskazać należy na niespełnienie innych przesłanek skargi, wynikających zarówno z przepisów Konstytucji, jak i z ustawy u.o.t.p. Przede wszystkim skarżący nie wykazał, że w jego sprawie doszło do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotowych. Trybunał przypomina, że naruszenie musi mieć charakter konkretny, a nie potencjalny. Tymczasem z uzasadnienia wniesionej skargi nie wynika, aby odmowa wysłania korespondencji bez uiszczenia odpłaty faktycznie doprowadziła do naruszenia przysługującego skarżącemu prawa do sądu (np. skutkowała niemożnością terminowego złożenia środka odwoławczego). Analiza wysuniętych w skardze zarzutów uzasadnia twierdzenie, że naruszenie miało jedynie charakter potencjalny.
Dodatkowo, niejako na marginesie, Trybunał Konstytucyjny zauważa, że akt prawny, w którym znajdował się zaskarżony przepis, został zastąpiony przez rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. poz. 2231; dalej: rozporządzenie z 2016 r.). Rozporządzenie z 2016 r. odmiennie od poprzedniego reguluje kwestię wysyłania korespondencji urzędowej i wydawania znaczków pocztowych osadzonym. W myśl § 22 rozporządzenia z 2016 r. „Koszty przesłania wniosków, skarg i próśb adresowanych do organów, o których mowa w art. 8a § 3 Kodeksu, ponosi skazany, a jeżeli nie posiada środków pieniężnych, otrzymuje od administracji zakładu karnego papier, koperty i znaczki pocztowe poza limitem określonym w § 18”. Oznacza to, że obowiązujący stan prawny czyni zadość żądaniom skarżącego przedstawionym w skardze konstytucyjnej, co z kolei sprawia, że wydanie orzeczenia w analizowanej sprawie w żaden sposób nie zmieniłoby jego sytuacji prawnej.
Wskazane wyżej okoliczności, zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK, są podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy Trybunał postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 20
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.