Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 4 listopada 2011 r. Jerry W. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 4 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279; dalej: dekret warszawski) z art. 92 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7, a także z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Postanowieniem z 4 października 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawę odmowy stanowiło ustalenie, że pełnomocnik skarżącego nie usunął w ustawowym terminie braków formalnych skargi konstytucyjnej, wskazanych w zarządzeniu z 23 kwietnia 2012 r., ani nie wniósł o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia. Niezależnie od powyższego, podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było stwierdzenie, że ostateczne orzeczenie w sprawie nie zostało wydane na podstawie zakwestionowanego przepisu.
Postanowienie Trybunału zostało zaskarżone zażaleniem z 22 października 2012 r., w którym skarżący zarzucił, że „wniosek o prolongowanie terminu do uzupełnienia żądanych przez Trybunał Konstytucyjny dokumentów był jednoczesnym wnioskiem o przywrócenie terminu, pomimo że nie zawierał takiej nazwy, ale z formy tego pisma wynikało to w sposób oczywisty bądź dorozumiany”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest jedynie prawidłowość dokonanego w tym postanowieniu rozstrzygnięcia.
Trybunał Konstytucyjny ustalił, że w zażaleniu skarżący nie podważył wskazanych w zakwestionowanym postanowieniu podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Termin do uzupełnienia braków formalnych mógłby podlegać przywróceniu, gdyby pełnomocnik skarżącego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), stosowanymi odpowiednio na mocy ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), złożył pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi, równocześnie dokonując czynności procesowej, której nie dopełnił w terminie (art. 169 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 20 ustawy o TK). Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, przywrócenie terminu jest możliwe jedynie na jej wniosek (art. 168 § 1 k.p.c. w zw. z art. 20 ustawy o TK).
Pismo z 28 kwietnia 2012 r. zawiera wniosek o „prolongowanie terminu do 30 maja 2012 r. na złożenie żądanych dokumentów”. Tymczasem termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, a nie sądowym, a zatem nie podlega przedłużeniu (art. 166 k.p.c. w zw. z art. 20 ustawy o TK). Pełnomocnik skarżącego w pismach z 8 i 14 maja 2012 r., do których załączył dokumenty wskazane w zarządzeniu sędziego Trybunału z 23 kwietnia 2012 r. wzywającym do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, nie sformułował wniosku o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia.
W zażaleniu z 22 października 2012 r. skarżący nie odniósł się do drugiej podstawy odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, tj. stwierdzenia, że ostateczne orzeczenie nie zostało wydane w oparciu o zakwestionowany art. 4 dekretu warszawskiego. Ustalenia Trybunału Konstytucyjnego dokonane w postanowieniu z 4 października 2012 r. pozostały zatem niezakwestionowane. Zwalnia to Trybunał z kontroli w tym zakresie postanowienia o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK, Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.