Postanowienie TK z 30 kwietnia 2012 r., Ts 310/11

Wydany

30 kwietnia 2012 r.

Sąd

Trybunał Konstytucyjny

Sprawa

w sprawie zgodności: art. 465 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 4, art. 10, art. 30, art. 31 ust. 1, art. 32, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1-3, art. 45 oraz art. 182 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Sentencja

533/6/B/2014

r.

Andrzej Rzepliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej B.K.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 8 listopada 2011 r. skarżący zarzucił art. 465 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) sprzeczność z art. 4, art. 10, art. 30, art. 31 ust. 1, art. 32, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1-3, art. 45 oraz art. 182 Konstytucji w zw. z art. 235, art. 270 § 1 i art. 231 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.).

Prokurator Prokuratury Rejonowej Szczecin-Śródmieście postanowieniem z 7 października 2010 r. (sygn. akt Ds. 265/10) odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie tworzenia przez członków Okręgowej Rady Adwokackiej w Szczecinie fałszywych dowodów w celu skierowania postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu. Po rozpoznaniu zażalenia złożonego na powyższe orzeczenie Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie – Wydział IV Karny postanowieniem z 20 września 2011 r. (sygn. akt IV Kp 692/10) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Skarżący naruszenie wskazanych przepisów Konstytucji upatruje w tym, że nie otrzymał on ochrony prawnej od orzekających w sprawie organów, gdyż „w wyniku korupcyjnej nowelizacji art. 465 § 1 i § 2 k.p.k. dokonanej przez organa władzy publicznej z art. 10 Konstytucji RP, został stworzony mechanizm przestępczy przez organa władzy wykonawczej, ustawodawczej, sądowniczej z tajnej grupy osób tych władz (…)”. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący przedstawia swoje stanowisko na temat samorządu adwokackiego, statusu adwokata, działalności sądów i prokuratur oraz ich powiązania ze „służbami tajnymi i jawnymi własnymi, mniejszości etnicznych i narodowych obcych państw zamieszkałych w Polsce (…)”. W jego ocenie tryb działania zaskarżonych przepisów sprowadza się do tego, że prokurator odmawia wszczęcia postępowania karnego, nie dokonując żadnej czynności procesowej, pouczając, że przysługuje zażalenie z art. 465 § 2 k.p.k., a sąd rejonowy utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie „z zarzutem, że: akta sądu rejonowego składają się z dwóch stron: pisma prokuratora i postanowienie sądu”. Takie postępowanie skarżący traktuje jako „haniebny układ wymierzony przeciwko Narodowi Polskiemu – Suwerenowi z art. 4 Konstytucji, którego podmiotem jest Skarżący”.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, zakwestionować w trybie skargi konstytucyjnej zgodność z Konstytucją przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego prawach lub wolnościach albo obowiązkach określonych w Konstytucji. Zasady, na jakich dopuszczalne jest korzystanie z tego środka ochrony wolności i praw, precyzuje ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W świetle powyższych unormowań konstytucyjnych i ustawowych nie budzi wątpliwości, że warunkiem koniecznym wniesienia skargi konstytucyjnej jest wskazanie przez skarżącego, jakie konstytucyjne prawa lub wolności zostały naruszone oraz określenie sposobu tego naruszenia. Przy czym wymaga podkreślenia, że naruszenie tych praw lub wolności powinno być wynikiem niekonstytucyjnej treści zaskarżonego przepisu, a nie jego niewłaściwego zastosowania przez organ wydający ostateczne rozstrzygnięcie.

Skarżący w wniesionej skardze konstytucyjnej wywodzi, że w jego sprawie doszło do naruszenia wielu praw i wolności, które wynikają ze wskazanych w skardze przepisów Konstytucji. Naruszenie tych praw i wolności stanowi – w jego ocenie – konsekwencję wydania przez właściwe organy orzeczeń dotyczących wszczęcia postępowania przygotowawczego w sprawie tworzenia przez członków Okręgowej Rady Adwokackiej w Szczecinie fałszywych dowodów w celu skierowania postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu. W uzasadnieniu wniesionego pisma skarżący nie wyjaśnił jednak, w jaki sposób treść zaskarżonych przepisów doprowadziła do naruszenia wskazanych w skardze praw i wolności, tylko przedstawił swoje stanowisko na temat władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej oraz samorządu adwokackiego. Polemika z poglądami i ocenami skarżącego – wykraczającymi poza płaszczyznę normatywną – znajduje się poza zakresem kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 oraz art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK.