Postanowienie o odmowie Trybunału Konstytucyjnegoz 21 maja 2025 r., sygn. akt Ts 311/21

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 grudnia 2021 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o zbadanie zgodności art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 2, art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 21 maja 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 3 czerwca 2025 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi na jej oczywistą bezzasadność oraz nieusunięcie – pomimo wezwania – braków formalnych skargi, polegających na konieczności uzasadnienia zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie, wskazaniu, czy od ostatecznego rozstrzygnięcia wniesiono nadzwyczajny środek zaskarżenia oraz dołączeniu do akt niniejszego postępowania uzasadnienia orzeczenia, które wskazał jako ostateczne (skarżący realizując zarządzenie wzywające go do usunięcia braków przesłał jedynie poświadczoną za zgodność kopię jego sentencji).

Skarżący 10 czerwca 2025 r. (data nadania) wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia oraz skierowania skargi do rozpoznania. Stwierdził, że analizowana skarga konstytucyjna pozbawiona była braków formalnych, zatem ich nieusunięcie w terminie nie może być podstawą odmowy nadania jej dalszego biegu (s. 4 zażalenia). Skarżący zakwestionował również argumentację Trybunału w zakresie jej oczywistej bezzasadności. Wskazał, że „w postępowaniu pod [s]ygn. [a]kt SK 136/20 strona nie uzyskała żadnego rozstrzygnięcia w przedmiocie skutecznie wniesionej skargi konstytucyjnej, albowiem w postępowaniu tym uznano, że nie wykształciła się jeszcze jednolita linia orzecznictwa zaskarżonego przepisu” (s. 3 zażalenia). Podkreślił ponadto, że – wbrew temu, co stwierdził Trybunał w zaskarżonym postanowieniu – „strona nie upatruje podstaw wniesienia skargi w braku korzystnego dla siebie orzeczenia w przedmiocie skargi konstytucyjnej. Strona upatruje natomiast naruszenia prawa podmiotowego strony do skutecznego złożenia skargi konstytucyjnej w tym, iż w ogóle nie zapadł wyrok w przedmiocie zaskarżonych przepisów.

Z tego puntu widzenia istot[ą] skargi jest to, że w ogóle nie zapadło jakiekolwiek orzeczenie skutkujące zbadaniem z Konstytucją zaskarżonych przepisów” (tamże).

Skarżący wniósł także o skierowanie przez skład orzekający „pytania prejudycjalnego do Trybunału Konstytucyjnego” o zbadanie zgodności art. 60 ust. 4 u.o.t.p.TK z art. 190 ust. 5 Konstytucji oraz o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania tego wniosku.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
2. 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń zawartych w tym orzeczeniu.
3. 2.1. Trybunał w niniejszym składzie w pełni podziela argumentację wskazaną w zaskarżonym postanowieniu. Przypomnieć należy, że warunkiem odpuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest naruszenie praw lub wolności skarżącego zagwarantowanych w Konstytucji przez ostateczne rozstrzygnięcie zapadłe w jego indywidualnej sprawie, na podstawie stanowiącego przedmiot skargi aktu normatywnego lub jego redakcyjnej części (art. 79 ust. 1 Konstytucji). W niniejszym przypadku skarżący jako ostateczne rozstrzygnięcie o jego prawach lub wolnościach wskazał postanowienie Trybunału z 26 października 2021 r., sygn. SK 136/20 (OTK ZU A/2021, poz. 61). Tymczasem, co wynika z dorobku nauki prawa konstytucyjnego i orzecznictwa Trybunału, ostateczność rozstrzygnięć rozumieć należy jako niemożność ich podważenia, uchylenia czy modyfikacji. Jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, „merytoryczne postępowanie przed TK jest jednoinstancyjne, a co za tym idzie TK nie ma kompetencji do rozpoznawania środków zaskarżenia wnoszonych na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów postępowania cywilnego”. Choć Trybunał dopuścił wyjątkowo stosowanie do toczących się przed nim postępowań w ramach wstępnej kontroli skarg i wniosków standardów wynikających z art. 45 ust. 1 Konstytucji, nie można tego odnosić do judykatów wydawanych na etapie kontroli merytorycznej, nawet jeżeli przyczyną nieuwzględnienia żądań skarżącego w konkretnym postępowaniu były braki formalne skargi konstytucyjnej.

Ponadto zauważyć należy, że skarżący odnosząc się do argumentów podniesionych w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, iż „nie upatruje podstaw wniesienia skargi w braku korzystnego dla siebie orzeczenia w przedmiocie skargi konstytucyjnej. Strona upatruje natomiast naruszenia prawa podmiotowego strony do skutecznego złożenia skargi konstytucyjnej w tym[,] iż w ogóle nie zapadł wyrok w przedmiocie zaskarżonych przepisów. Z tego puntu widzenia istot[ą] skargi jest to, że w ogóle nie zapadło jakiekolwiek orzeczenie skutkujące zbadaniem z Konstytucją zaskarżonych przepisów” (s. 3 zażalenia).

Trybunał przypomina, że prawo do wniesienia skargi konstytucyjnej zagwarantowane w art. 79 ust. 1 Konstytucji nie może być rozumiane jako gwarancja uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia. Konstytucja w art. 79 ust. 1 oraz ustawodawca przesądzili, że ocena zgodności kwestionowanych przepisów ze wskazanymi wzorcami kontroli jest możliwa tylko po spełnieniu szeregu formalnych warunków.

W związku z powyższym Trybunał w niniejszym składzie podtrzymuje pogląd, iż analizowana skarga konstytucyjna jest oczywiście bezzasadna, a przedstawione przez skarżącego argumenty nie uzasadniają uwzględnienia zażalenia.

2.2. Skarżący, odnosząc się do argumentacji Trybunału w zakresie nieusunięcia braków formalnych analizowanej skargi wskazał, że w jego ocenie „pozbawiona była [ona] braków formalnych”. Analiza akt postępowania w niniejszej sprawie przekonuje, że Trybunał wydając 15 lipca 2025 r. zaskarżone postanowienie słusznie wskazał, iż skarżący nie odniósł się w prawidłowy sposób do zastrzeżeń wskazanych w dwóch kolejnych zarządzeniach sędziego Trybunału z 16 września 2022 r. oraz z 28 listopada 2023 r. W szczególności skarżący nie dokonał dokładnego uzasadnienia zarzutu niezgodności zakwestionowanego przepisu z prawami lub wolnościami konstytucyjnymi, które przywołał w charakterze wzorców kontroli, nie wskazał jakie prawa lub wolności konstytucyjne zostały naruszone przez zaskarżony przepis, nie odniósł się również odpowiednio precyzyjnie do tego, w jaki sposób zakwestionowany przepis narusza jego konstytucyjne prawa lub wolności, których ochrony dochodzi przez złożenie skargi konstytucyjnej. Dodatkowo wskazać należy, że nie dostarczył odpisu lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem uzasadnienia orzeczenia, które wskazał jako ostateczne.

W świetle powyższego Trybunał w niniejszym składzie podtrzymuje pogląd, iż skarżący nie usunął braków formalnych skargi konstytucyjnej wskazanych w kolejnych zarządzeniach Trybunału, a przedstawione argumenty nie uzasadniają uwzględnienia zażalenia.

3. Odnośnie do żądania skarżącego w zakresie skierowania przez skład orzekający wniosku („pytania prejudycjalnego”) do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 61 ust. 4 u.o.t.p.TK należy pokreślić, że ani Konstytucja, ani przepisy u.o.t.p.TK nie przewidują takiej formy aktywności procesowej. Sformułowany przez skarżącego w zażaleniu wniosek nie wywołuje więc żadnych skutków procesowych (por. postanowienia TK z: 23 października 2023 r., sygn. Ts 6/23, OTK ZU B/2023, poz. 303; 7 marca 2024 r., sygn. Ts 260/22, OTK ZU B/2024, poz. 179 oraz 27 maja 2024 r., sygn. Ts 77/22, OTK ZU B/2024, poz. 200).

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

Postanowienie

z dnia 21 maja 2025 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Bartłomiej Sochański, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.J. o zbadanie zgodności:

art. 59 ust. 1 z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.) z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 2, art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

postanawia:

odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 grudnia 2021 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującej sprawy.

Skarżący wniósł 7 lipca 2020 r. (data nadania) skargę konstytucyjną, w której zakwestionował zgodność: art. 424 1 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), w zakresie zwrotu: „a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe”, z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 1 grudnia 2020 r. w sprawie o sygn. Ts 109/20 Trybunał nadał dalszy bieg skardze konstytucyjnej.

Następnie postanowieniem z 26 października 2021 r. w sprawie o sygn. […] Trybunał jednogłośnie umorzył postępowanie w sprawie.

Postanowienie to zostało wskazane przez skarżącego jako ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Doręczono je skarżącemu 10 listopada 2021 r. 6

Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 16 września 2022 r. (doręczonym 3 października 2022 r.) wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) dokładne określenie, który z przepisów zawartych w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393), stanowiący podstawę ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, narusza, zdaniem skarżącego, jego konstytucyjne wolności lub prawa; 2) wskazanie, które wolności lub prawa skarżącego, wyrażone w: art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji, art. 77 ust. 1 Konstytucji, art. 77 ust. 2 Konstytucji, zostały naruszone przez zakwestionowany w petitum skargi przepis; 3) precyzyjne wyjaśnienie, w jaki sposób zakwestionowany w skardze przepis narusza wolności lub prawa skarżącego wynikające z powołanych jako wzorce kontroli: art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji, art. 77 ust. 1 Konstytucji, art. 77 ust. 2 Konstytucji; 4) dokładne uzasadnienie zarzutu niezgodności zakwestionowanego przepisu z prawami lub wolnościami konstytucyjnymi wynikającymi z wzorców kontroli, o których mowa w punkcie 3 niniejszego zarządzenia, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie pod rygorem odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

W piśmie z 7 października 2022 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do zarządzenia.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2023 r. (doręczonym 18 grudnia 2023 r.) wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) doręczenie odpisu lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem sentencji i uzasadnienia orzeczenia wskazanego w skardze jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji (do skargi konstytucyjnej dołączono jedynie niepoświadczone kopie sentencji tego orzeczenia) – wraz z czterema kopiami; 2) udokumentowanie daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącego orzeczenia, o którym mowa w punkcie 1 niniejszego zarządzenia (doręczenie np. poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii koperty, w której doręczone zostało to orzeczenie wraz z monitoringiem przesyłki Poczty Polskiej, poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki lub elektronicznego potwierdzenia odbioru; skarga konstytucyjna zawiera jedynie wyciąg z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej z błędnym numerem przesyłki, nie dołączono do niej kopii koperty) – wraz z czterema kopiami; 3) poinformowanie, czy od wskazanego w skardze ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia – wraz z czterema kopiami pod rygorem odmowy nadania skardze dalszego biegu.

W piśmie z 27 grudnia 2023 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania wskazując m.in., że od orzeczenia Trybunału nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, bowiem orzeczenia Trybunału są ostateczne oraz załączył poświadczoną za zgodność kopię koperty oraz sentencję postanowienia Trybunału z 26 października 2012 r. (SK 136/20).

W ocenie skarżącego Trybunał w sprawie o sygn. SK 136/20 niezasadnie uznał, że nie jest właściwy do zbadania przepisów regulujących postępowanie przed Sądem Najwyższym albo skutków jego orzecznictwa. W efekcie doszło do naruszenia prawa skarżącego do sądu przez zamknięcie drogi do uzyskania wyroku sądu konstytucyjnego i w konsekwencji odebranie mu możliwości do uzyskania naprawienia szkody wyrządzonej niezgodnym z prawem działaniem organów władzy publicznej.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.o.t.p.TK Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, jeżeli skarga nie spełnia wymogów określonych w ustawie i usunięcie jej braków nie jest możliwe, gdy braki te nie zostały usunięte w terminie albo gdy skarga jest oczywiście bezzasadna.

2. W ramach spełnienia wymogów formalnych, wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i art. 53 ust. 1 pkt 1-4 u.o.t.p.TK, skarżący winien poprzeć zarzuty niekonstytucyjności stosownymi argumentami. Warunku tego nie wyczerpują rozważania przedstawione w uzasadnieniu przedmiotowej skargi oraz w piśmie z 7 października 2022 r. 14

W przekazanych Trybunałowi pismach skarżący wyraził przekonanie, dotyczące rzekomej odmowy Trybunału zbadania przepisów regulujących postępowanie przed Sądem Najwyższym albo skutków jego orzecznictwa. Jego zdaniem przyjęcie, że przedmiotem badania Trybunału nie jest przepis, tylko sposób jego subsumpcji, uniemożliwia wnoszenie skarg konstytucyjnych na jakikolwiek przepis, którego wykładnia byłaby inna niż jego literalna treść. W konkluzji natomiast wskazał, że umorzenie postępowania przed Trybunałem bez wydania merytorycznego wyroku stanowi naruszenie prawa skarżącego do sądu oraz uniemożliwia mu uzyskanie naprawienia szkody za szkodę wyrządzoną niezgodnym z prawem działaniem organów władzy publicznej.

Trybunał w tym miejscu wskazuje, że tak sformułowane zarzuty są bezzasadne, ponieważ prawo do sądu, rozumiane jako prawo uruchomienia procedury przed sądem, nie oznacza uzyskania przez stronę orzeczenia o konkretnej, korzystnej dla strony treści.

Nadto w swoim orzecznictwie Trybunał wielokrotnie wskazywał, że „rzeczywista treść wielu przepisów prawnych formułuje się dopiero w procesie ich stosowania. Niezależnie od intencji twórców ustawy, organy stosujące mogą wydobywać z niej treści nie do pogodzenia z normami, zasadami lub wartościami, których poszanowania wymaga Konstytucja” (por. postanowienie Trybunału z 18 kwietnia 2012 r., sygn. Ts 116/10, OTK ZU nr 4/B/2012, poz. 334). Natomiast, wbrew twierdzeniom skarżącego, Trybunał ustalił, że w sprawie o sygn. SK 136/20 skarżący podniósł zarzuty nie co do treści zakwestionowanych przepisów procedury cywilnej, ale przeciwko przyjętemu w sprawie skarżącego przez Sąd Najwyższy sposobowi wykładni i stosowania tych przepisów.

Natomiast w postanowieniu wskazanym jako ostateczne, Trybunał umorzył postępowanie z uwagi na niewykształcenie trwałego i jednolitego sposobu wykładni i stosowania przesłanki niemożności wzruszenia ostatecznego orzeczenia sądowego w drodze przysługujących stronie innych środków prawnych. Skoro skarżący nie sprostał spoczywającemu na nim obowiązkowi wykazania, że utrwalona wykładnia przepisu jest sprzeczna z konstytucyjnym prawem lub wolnością, jak również udowodnienia, na czym ta niezgodność polega, to Trybunał zasadnie umorzył postępowanie w sprawie o sygn. SK 136/20.

1. 3. Trybunał dostrzegł również fakt, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi.
2. 3.1. Artykuł 79 ust. 1 Konstytucji stanowi, że skargę może wnieść „każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone”.

W związku z tym, zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK, skarga konstytucyjna musi zawierać nie tylko wskazanie, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone, ale także uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie.

Trybunał zwraca uwagę, że uzasadnienie skargi nie wskazuje jednak, jakie konstytucyjne wolności lub prawa oraz w jaki sposób zostały naruszone przez oparcie na zakwestionowanych przepisach treści orzeczenia wydanego w sprawie objętej wniesioną skargą konstytucyjną. Okoliczność ta stanowi ujemną przesłankę procesową w postępowaniu w trybie skargi konstytucyjnej (zob. wyrok TK z 19 lipca 2022 r., sygn. SK 20/19, OTK ZU A/2022, poz. 52 oraz postanowienie TK z 6 czerwca 2018 r., sygn. SK 44/15, OTK ZU A/2018, poz. 37). Z tego względu skarżący został wezwany zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 września 2022 r. do usunięcia tych braków skargi.

W odniesieniu do powyższego Trybunał stwierdza, że chociaż skarżący w odpowiedzi na zarządzenie sędziego Trybunału z 16 września 2022 r. wskazał, które konstytucyjne wolności i prawa zostały naruszone oraz uzasadnił powołane zarzuty, to tak naprawdę nie wykonał nałożonych na niego obowiązków, gdyż w złożonym piśmie ograniczył się do stwierdzenia, że prawo do skargi konstytucyjnej jest pozorne, ponieważ Trybunał odmówił zbadania przepisów regulujących postępowanie przed Sądem Najwyższym albo skutków jego orzecznictwa.

3.2. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna zawiera informację, czy od wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 77 ust. 1, został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia, jest to zatem obligatoryjny element skargi konstytucyjnej. Z tego względu zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2023 r. wezwano skarżącego do udzielenia tej informacji.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału „warunkiem skutecznego wniesienia skargi konstytucyjnej jest rzeczywiste zastosowanie wobec skarżącego przepisu, który następnie może stać się przedmiotem skargi” (por. postanowienie TK z 10 marca 2015 r., sygn. SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35). Innymi słowy w celu zaskarżenia przepisów uniemożliwiających wniesienie środka zaskarżenia, należy właśnie taki środek wnieść. Z tego względu samo stwierdzenie, że od danego orzeczenia nie przysługują środki zaskarżenia nie jest wystarczające, ponieważ nie wynika z niego czy skarżący taki środek wniósł czy tego zaniechał. W związku z powyższym w ocenie Trybunału, również w tym zakresie skarżący nie usunął braku skargi.

1. 3.3. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2023 r. wezwano skarżącego do doręczenia odpisu lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem sentencji i uzasadnienia orzeczenia wskazanego w skardze jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. W odpowiedzi na przedmiotowe zarządzenie skarżący załączył jedynie poświadczoną za zgodność kopię sentencji postanowienia z 26 października 2021 r., a zatem pomimo pouczenia, że w razie nieusunięcia braków skargi zostanie wydane postanowienie o odmowie nadania skardze biegu zaniechał załączenia uzasadnienia orzeczenia wskazanego w skardze jako ostateczne.

1. 3.4. Analizowana skarga nie spełnia więc warunków, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK, co – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK – uzasadnia odmowę nadania jej dalszego biegu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

POUCZENIE 27

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.