Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Jana G., złożonej w Trybunale Konstytucyjnym 26 lutego 1999 r. zarzucono niezgodność art. 51, art. 57, art. 58 oraz art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) z art. 45 oraz art. 78 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego, zakwestionowane przepisy pozbawiają skarżącego prawa dostępu do sądu i prawa do rzetelnego procesu sądowego w postępowaniu administracyjnym.
Skarżący wskazał, iż stosując zakwestionowane przepisy Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 maja 1998 r. (sygn. akt II S.A./Gd 591/98) odrzucił wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II S.A./Gd 749/96, zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 1997 r.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym skarga konstytucyjna powinna zostać złożona w przeciągu dwóch miesięcy od daty doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odnoszące się do konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego.
Jak wynika z oświadczenia skarżącego otrzymał on postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 1998 r. (sygn. akt II S.A./Gd 591/98) najpóźniej 17 września 1998 r. Skarga konstytucyjna złożona zaś została w Trybunale Konstytucyjnym dopiero 26 lutego 1999 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Oceny tej nie zmienia fakt, iż 5 listopada 1998 r. skarżący złożył w Sądzie Rejonowym w S. wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej. Wniosek ten zawiesił bieg dwumiesięcznego terminu złożenia skargi konstytucyjnej, które wszakże ustało wraz z jego rozstrzygnięciem przez Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z 7 grudnia 1998 r. (sygn. akt 1 Co 1106/98). Na podstawie tego postanowienia 19 stycznia 1999 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokata z urzędu celem wniesienia skargi konstytucyjnej.
Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym postanowienie o ustanowieniu adwokata lub radcy prawnego z urzędu nie prowadzi do rozpoczęcia na nowo biegu terminu do złożenia skargi konstytucyjnej, a jedynie do ustania zawieszenia upływu tego terminu, po którym biegnie on w dalszym ciągu.
W tym stanie rzeczy uznając, iż skargę konstytucyjną złożono po upływie terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, należało odmówić nadania jej dalszego biegu.