- Wydany
- 9 lipca 2001 r.
- Sąd
- Trybunał Konstytucyjny
- Rozpoznanie
- na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 16 maja 2001 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Janusza G. p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
- Skład
- Janusz Niemcewicz
Sentencja
r.
Sygn. Ts 46/01
Teresa Dębowska-Romanowska – przewodniczący
Jerzy Stępień – sprawozdawca
W skardze konstytucyjnej Janusza G. wniesionej do Trybunału 13 kwietnia 2001 r. zarzucono, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 listopada 2000 r. (sygn. akt II SA/Gd 323/00) narusza wskazane w skardze konstytucyjnej przepisy ustawy o pomocy społecznej i Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z 16 maja 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu, stwierdzając brak spełnienia przez nią przesłanek umożliwiających jej merytoryczne rozstrzygnięcie. W szczególności Trybunał wskazał na ograniczony treścią art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiot zaskarżenia, zgodnie z którym nie jest możliwe badanie w trybie skargi konstytucyjnej zgodności z prawem orzeczeń sądowych, lecz jedynie podstaw normatywnych na których zostały oparte.
Na postanowienie to pełnomocnik skarżącego wniósł 28 maja 2001 r. zażalenie, w którym ograniczając się do jednego zdania, stwierdził iż “w skardze nie tylko wskazano ustawę na podstawie której sąd orzekł o prawach skarżącego, ale również spełniono wszelkie przesłanki określone w art. 47 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, bowiem powołany został art. 67 Konstytucji”.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje
Zażalenie pełnomocnika skarżącego nie może zostać uwzględnione z uwagi na to, iż nie odnosi się ono w ogóle do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Wbrew treści skargi, w zażaleniu pełnomocnik skarżącego twierdzi, iż skarga spełnia wszelkie przesłanki dopuszczalności jej merytorycznego rozstrzygnięcia. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego twierdzenie takie nie jest uzasadnione, co więcej pełnomocnik skarżącego zdaje się nie dostrzegać, iż przedmiotem skargi konstytucyjnej zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest sprzeczność generalnego aktu normatywnego z Konstytucją. Zarówno w skardze konstytucyjnej, jak i w złożonym zażaleniu, pełnomocnik skarżącego, nie formułując zarzutu sprzeczności ustawy lub innego aktu normatywnego z Konstytucją, czyni przedmiotem skargi konstytucyjnej niezgodne z prawem orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W związku z powyższym odmowę tę należało uznać za zasadną i nie uwzględniać zażalenia pełnomocnika skarżącego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 16 maja 2001 roku.