Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej nadanej 28 lutego 2007 r. zarzucono, że art. 4249 w związku z art. 42412 oraz art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącej, użyte w art. 4249 sformułowanie „oczywista bezzasadność” w sytuacji, gdy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu rozpatrywana jest przed Sądem Najwyższym na posiedzeniu niejawnym, a postanowienie o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania nie zawiera uzasadnienia, narusza jej prawo do sądu. Precyzując ten zarzut, skarżąca podnosi, że zaskarżone przepisy nie dają gwarancji, że środki odwoławcze będą rozpoznawane z należytą wnikliwością z poszanowaniem praw strony, w sposób niearbitralny, niepozbawiający strony prawa do rzetelnego procesu.
Skarga została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Skarżąca złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 lutego 2006 r. (sygn. akt I ACa 979/05). Sąd Najwyższy postanowieniem z 25 października 2006 r. (sygn. akt I CNP 65/06) odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Skarżąca nie kwestionuje samego użycia w art. 4249 k.p.c. sformułowania „oczywista bezzasadność”, lecz sposobu stosowania tego sformułowania przez Sąd Najwyższy. Źródła naruszenia swych praw skarżąca upatruje w połączeniu niedookreślonego zwrotu „oczywiście bezzasadna” z takim rozpatrywaniem skargi, który uniemożliwia ustalenie sposobu rozumienia oczywistej bezzasadności przez Sąd Najwyższy. Sposób ten został określony w art. 3989 § 2 k.p.c.
W wyroku z 30 maja 2007 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 3989 § 2 zd. 2 k.p.c. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku z 30 maja 2007 r. (SK 68/06, OTK ZU nr 6/A/2007, poz. 53) Trybunał Konstytucyjny stwierdził między innymi, że „zasadnicze zastrzeżenia budzi nałożenie się na siebie trzech elementów wykluczających informacyjny obowiązek Sądu Najwyższego: niejawność dla stron postępowania, w ramach którego zapada decyzja o nieprzyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania, zwolnienie Sądu Najwyższego z obowiązku sporządzenia uzasadnienia takiej decyzji oraz posłużenie się ocennymi przesłankami, od spełnienia których zależy przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. [...] wskazane argumenty uzasadniają pogląd, że ustawodawca przekroczył granice proporcjonalności przy stanowieniu zredukowanego trybu postępowania służącego rozpoznawaniu skarg kasacyjnych w ramach instytucji przedsądu. [...] Powodem stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności art. 3989 § 2 k.p.c. była kumulacja w instytucji przedsądu kilku nieproporcjonalnych ograniczeń [...]”. W zakresie badania konstytucyjności art. 3989 § 2 k.p.c. mamy więc do czynienia z powagą rzeczy osądzonej.
Zarzuty niniejszej skargi konstytucyjnej skierowane przeciwko art. 4249 i art. 42412 k.p.c. są ściśle związane ze sposobem rozpatrywania skarg określonym w art. 3989 § 2 k.p.c. Uznanie przez Trybunał Konstytucyjny art. 3989 § 2 zd. 2 k.p.c. za niezgodny z Konstytucją czyni zbędnym rozpatrywanie wskazanych wyżej zarzutów.
W myśl art. 39 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49 i art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym res iudicata oraz zbędność orzekania powodują, że na etapie wstępnego rozpoznania skargi konstytucyjnej należy odmówić nadania jej dalszego biegu.
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.