Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 marca 2018 r. (data nadania), A.J. (dalej: skarżąca), wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:
Wnioskiem z 12 marca 2012 r. Polskie Sieci Elektroenergetyczne Operator S.A. z siedzibą w K. (której następcą prawnym są Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K.; dalej: PSE) wniosła o stwierdzenie, że Skarb Państwa albo przedsiębiorstwo państwowe Zakład Energetyczny W. nabył przez zasiedzenie służebność gruntową na nieruchomości położonej w miejscowości Z., gmina P., stanowiącej działkę nr […], której współwłaścicielami są A.J. i skarżąca, polegającą na przeprowadzeniu przez nieruchomość linii elektroenergetycznej relacji K.P. z obszarem ograniczonego użytkowania – co obejmuje 250 m 2 oraz zapewnieniu każdoczesnemu właścicielowi tej linii prawa przechodu i przejazdu przez działkę w celu konserwacji, naprawy, wymiany słupów linii elektroenergetycznej oraz innych niezbędnych elementów przechodzącej przez nieruchomość linii.
Sąd Rejonowy w P. Wydział I Cywilny postanowieniem z 16 kwietnia 2014 r. (sygn. akt […]) stwierdził, że PSE nabyła z dniem 31 sierpnia 2002 r. służebność gruntową, odpowiadającą treści służebności przesyłu na nieruchomości stanowiącej własność A.J.
i skarżącej, położonej w miejscowości Z., gmina P. Na skutek apelacji wniesionej przez skarżącą, Sąd Okręgowy w W. V Wydział Cywilny Odwoławczy (dalej: Sąd Okręgowy) postanowieniem z 21 maja 2015 r. (sygn. akt […]) zmienił zaskarżone postanowienie i oddalił wniosek o zasiedzenie.
Od powyższego orzeczenia PSE wniosła skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy postanowieniem z 1 czerwca 2017 r. (sygn. akt […]) uchylił postanowienie Sądu Okręgowego z 21 maja 2015 r. i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z 27 października 2017 r. (sygn. akt […]) oddalił apelację. Orzeczenie to zostało doręczone skarżącej 20 grudnia 2017 r. 7
Skarżąca od powyższego postanowienia wniosła skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego.
Postanowieniem z 18 czerwca 2018 r. (sygn. Ts 49/18) Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 78 u.o.t.p. TK – zawiesił postępowanie do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy.
Postanowieniem z 24 maja 2019 r. (sygn. akt […]) Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Okręgowego z 27 października 2017 r. (sygn. akt […]) i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia merytorycznego.
Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub jest oczywiście bezzasadna.
2. Jak wynika z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.
3. Skarżąca jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji wskazała postanowienie Sądu Okręgowego w W. z 27 października 2017 r. (sygn. akt […]). Orzeczenie to zostało jednak uchylone postanowieniem Sądu Najwyższego z 24 maja 2019 r. (sygn. akt […]), a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Oznacza to, że postanowienie z 27 października 2017 r. utraciło walor orzeczenia ostatecznie rozstrzygającego o konstytucyjnych prawach lub wolnościach skarżącej.
Skoro w niniejszej sprawie brak jest ostatecznego orzeczenia, to skarga konstytucyjna nie spełnia podstawowej przesłanki jej wniesienia, określonej w art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK.
Okoliczność ta jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – podstawą odmowy nadania analizowanej skardze dalszego biegu.
Z tych przyczyn Trybunał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie.
POUCZENIE 18
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.