Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 kwietnia 2020 r. (data nadania) K.R. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez adwokata ustanowionego pełnomocnikiem z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
Postanowieniem Ministra Zdrowia z 9 sierpnia 2019 r. (znak: […]; dalej: postano-wienie Ministra Zdrowia) utrzymano w mocy postanowienie Wojewody z 10 marca 2016 r. (znak: […]) nakładające na skarżącą grzywnę w wysokości 300 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku stawienia się z małoletnim dzieckiem skarżącej na szczepienia ochronne.
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2019 r. (sygn. akt […]; dalej: wyrok NSA), wskazanym w skardze konstytucyjnej jako ostateczne orzeczenie w rozu-mieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, oddalono skargę kasacyjną skarżącej, wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 20 września 2017 r. (sygn. akt […]), oddalającego jej skargę na postanowienie Ministra Zdrowia. W wyroku NSA uznano za bezzasadne zarzuty skargi kasacyjnej oraz wniosek skarżącej o wystąpienie przez NSA do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym.
Zdaniem skarżącej kwestionowane w skardze przepisy, stanowiąc podstawę ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie objętej wniesioną skargą, doprowadziły do naruszenia jej prawa do prywatności i decydowania o swoim życiu osobistym (art. 47 Konstytucji) w związku z naruszeniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji) i dostatecznej określoności przepisów prawa (art. 2 Konstytucji).
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Na etapie wstępnej kontroli Trybunał Konstytucyjny bada, czy skarga spełnia wymogi określone w tej ustawie oraz, czy nie jest oczywiście bezzasadna. Co do zasady, na tym etapie postępowania Trybunał nie bada natomiast skargi pod kątem pozostałych przesłanek niedopuszczalności orzekania.
- 2. Badana skarga konstytucyjna spełnia wymogi formalne określone w ustawie oraz nie jest oczywiście bezzasadna.
Skarga konstytucyjna została złożona przez adwokata, ustanowionego pełnomo-cnikiem z wyboru (art. 44 ust. 1 u.o.t.p.TK).
Skarżąca wyczerpała przysługującą jej drogę prawną, ponieważ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2019 r. (sygn. akt […]) był ostatecznym orzeczeniem wydanym w sprawie objętej wniesioną skargą (art. 79 ust. 1 Konstytucji). Udokumentowana została data doręczenia tego orzeczenia (art. 53 ust. 1 pkt 5 u.o.t.p.TK), od którego – jak oświadczył pełnomocnik skarżącej – nie wniesiono nadzwyczajnego środka zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p.TK).
Skarga przedstawia stan faktyczny sprawy (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p.TK) oraz argumenty uprawdopodobniające zarzut naruszenia – wskutek zastosowania kwestionowa-nych przepisów – konstytucyjnych wolności lub praw skarżącej (art. 53 ust. 1 pkt 1-3 u.o.t.p.TK).
3. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że badana skarga spełnia wymagania przewidziane w ustawie, jak też nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. Dlatego na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK, skardze konstytucyjnej należało nadać dalszy bieg.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.