Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 czerwca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej P. i P. B. (dalej: skarżący). Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia Trybunał nie uwzględnił wniosku o zwrot skarżącym kosztów postępowania skargowego. Dnia 7 lipca 2016 r. wpłynęło do Trybunału pismo zatytułowane „Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 czerwca 2016 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej oraz na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 czerwca 2016 r. na odmowę uwzględnienia wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.2016.293; dalej:
ustawa o TK z 2015 r.) 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.).
Ustawodawca w ustawie o TK z 2015 r. zmienił zasady i tryb wstępnego rozpoznania skargi konstytucyjnej. Od 30 sierpnia 2015 r. postępowanie takie kończy się wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny postanowienia o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu albo postanowieniem o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, którego nie można zaskarżyć zażaleniem.
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r., w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. 30 sierpnia 2015 r., w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. 6
Skarga konstytucyjna została wniesiona przez skarżących 29 marca 2016 r., czyli po dniu wejścia w życie ustawy o TK z 2015 r., dlatego zażalenie złożone przez nich na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu tej skardze należało odrzucić.
W odniesieniu zaś do postanowienia o nieuwzględnieniu wniosku o zwrot skarżącym kosztów postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, należy podkreślić, że również na takie postanowienie skarżącym nie przysługuje zażalenie.
Mimo że zgodnie z art. 74 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania przed Trybunałem stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego, to jednak Trybunał Konstytucyjny nie może być uznany za sąd pierwszej lub drugiej instancji, co wyklucza możliwość odpowiedniego stosowania przepisów regulujących zażalenie, a zawartych w rozdziale 2 działu V tytułu VI księgi pierwszej części pierwszej ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: kpc lub kodeks postępowania cywilnego). Stosownych dla Trybunału regulacji należy zatem szukać wśród przepisów odnoszących się do Sądu Najwyższego, w szczególności przepisów dotyczących postępowania kasacyjnego.
Żaden jednak przepis kodeksu postępowania cywilnego nie przewiduje zażaleń na postanowienia wydane przez Sąd Najwyższy, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w jego orzecznictwie (zob. postanowienia SN z 3 marca 2010 r., sprawa III SO 1/10, LEX nr 585841 i 22 listopada 2010 r., sprawa III SO 3/10, LEX nr 694239). Tym samym należy stwierdzić, że również postanowienia Trybunału Konstytucyjnego są niezaskarżalne.
W związku z powyższym złożone zażalenia jako niedopuszczalne podlegają odrzuceniu na podstawie art. 74 ustawy o TK z 2015 r. w zw. z art. 398 21 w zw. z art. 397 § 2 zdanie pierwsze w zw. z art. 370 kpc.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.