- Wydany
- 25 marca 2026 r.
Sentencja
- sygn. akt Ts 7/25 Komparycja Tenor postanawia
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Metryka orzeczenia
Rodzaj orzeczenia
Postanowienie o odmowie
Data 25 marca 2026
Miejsce publikacji
OTK ZU B/2026, poz. 86
Skład
Sędzia Funkcja
Bogdan Święczkowski 86/B/2025
z dnia 25 marca 2026 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Bogdan Święczkowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.W. o zbadanie zgodności:
„art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123, ze zm.), stosowan[ego] per analogiam”, z art. 2 w związku z art. 31 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 3 oraz art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej, postanawia:
odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W skardze konstytucyjnej z 3 stycznia 2025 r. (data wniesienia) występująca w imieniu własnym adwokat M.W. (dalej: skarżąca), wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji postanowienia na tle następującego stanu faktycznego.
Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 23 sierpnia 2018 r. zasądził na rzecz skarżącej wynagrodzenie za świadczenie pomocy prawnej z urzędu na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18; dalej: rozporządzenie z 2016 r.). Skarżąca wystąpiła o uzupełnienie tego orzeczenia poprzez przyznanie jej dodatkowego wynagrodzenia ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 lutego 2024 r., sygn. SK 90/22 (OTK ZU A/2024, poz. 30), z którego wynikała niedopuszczalność różnicowania stawek pełnomocników z urzędu i pełnomocników z wyboru.
Sąd Okręgowy w W. Wydział VI Karny-Odwoławczy postanowieniem z 21 października 2024 r. (sygn. akt […]) odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej.
Postanowienie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Sądu Okręgowego w W. Wydział VI Karny-Odwoławczy z 4 grudnia 2024 r. (sygn. akt […]), doręczonym skarżącej 10 grudnia 2024 r. i wskazanym przez nią jako ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 27 stycznia 2025 r. (doręczonym 18 lutego 2025 r.) wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) złożenie jednego odpisu skargi konstytucyjnej; 2) doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem rozstrzygnięć potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej; 3) udokumentowanie daty doręczenia skarżącej ostatecznego orzeczenia oraz 4) poinformowanie, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia.
Pismem z 24 lutego 2025 r. (data nadania) skarżąca wykonała powyższe zarządzenie.
Sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 17 listopada 2025 r. (doręczonym 24 listopada 2025 r.) wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) wyjaśnienie (ze względu na niespójność petitum skargi oraz jej uzasadnienia), czy art. 31 ust. 2 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji mają być wzorcami kontroli i – w razie odpowiedzi twierdzącej – wskazanie sposobu ich naruszenia oraz uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanej regulacji z drugim ze wskazanych wzorców oraz 2) podanie adresu publikacyjnego zaskarżonego przepisu.
W terminie określonym w zarządzeniu skarżąca nie nadesłała do Trybunału Konstytucyjnego żadnego pisma procesowego.
Naruszenia swoich konstytucyjnych wolności i praw skarżąca upatruje przede wszystkim w tym, że nie uzupełniono orzeczenia w sprawie należnego jej wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej z urzędu, pomimo że Trybunał Konstytucyjny uznał za sprzeczną z Konstytucją podstawę prawną tego rozstrzygnięcia (tj. rozporządzenie z 2016 r.). Zdaniem skarżącej sposób zastosowania w jej sprawie zaskarżonego przepisu wprowadza „ de facto ograniczenia zastosowania normy z art. 190 ust. 4 Konstytucji li tylko do orzeczeń wydanych w okresie 3 lat poprzedzających wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który to termin należy postrzegać jako termin sprzeczny z art. 2 Konstytucji[,] skoro wprowadza ograniczenie czasowe nieuzasadnione krótkie, gdy zważy się, iż sprawa o sygn. akt SK 90/22 rozpatrywana była w Trybunale Konstytucyjnym przez okres prawie 3 lat. W/w ograniczenie czasowe stanowi zatem naruszenie art. 31 ust. 2 Konstytucji[,] skoro wprowadza de facto ograniczenie praw w stopniu niedozwolonym w świetle w/w normy [k]onstytucyjnej” (s. 3 skargi).
Skarżąca twierdzi, że zastosowanie zaskarżonego przepisu narusza gwarantowane w art. 64 ust. 3 Konstytucji prawo własności przez uniemożliwienie uzyskania wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej z urzędu na podstawie przepisów niepozbawionych domniemania konstytucyjności.
U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK).
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 16
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.
Created by Łukasz Baranek Internetowy Portal Orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego 1.7.5 [Internet-B:ipo]
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.
Twoja sesja wygasła!
Twoja sesja wygasła musisz odświeżyć stronę klikając na przycisk poniżej
Źródło: portal orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.