Postanowienie o odmowie Trybunału Konstytucyjnegoz 14 grudnia 2022 r., sygn. akt Ts 75/22

Uzasadnienie

1. 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 marca 2022 r. (data nadania) A.I. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zakwestionował zgodność art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.) w związku z art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155, ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541) oraz art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim:
2. – „pozbawi[a] prawa do sądu przy jednoczesnej konstrukcji modelu jednoosobowego wymiaru sprawiedliwości stosowania sankcji prawno-karnej przez władzę inną niż sądowa oraz pozbawi[a] prawa do obrony i wyklucz[a] stosowani[e] zasady domniemania niewinności, a także pozbawi[a] możliwości następczej kontroli przez sąd bezprawności zatrzymania prawa jazdy, nawet w sytuacjach oczywistych, gdzie mimo wykazania, że w miejscu przekroczenia prędkości nie mógł być legalnie posadowiony znak terenu zabudowanego, sądy administracyjne są «związane informacją z policji» nawet jeśli informacja nie uwzględnia błędu pomiarowego oraz dotyczy miejsca, które zgodnie z prawem nie może być oznakowane znakiem teren zabudowany”, z art. 42 ust. 2 i 3 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji;
3. – „pozbawia się czasowo uprawnień do kierowania pojazdami, które mają oczywisty element majątkowy bez dostatecznych podstaw do czasowego pozbawienia prawa majątkowego, więc ze złamaniem klauzuli limitacyjnej dopuszczającej ograniczenie praw majątkowych, a argumentację w tym zakresie Sądy Administracyjne przemilczały”, z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji w związku z art. 1 ust. 1 zdanie 1 oraz art. 1 zdanie 2 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. oraz Protokołu nr 4 sporządzonego w Strasburgu dnia 16 września 1963 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175/1);
4. – „dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie”, z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz. U. z 2003 r. Nr 42, poz. 364) w związku z art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) oraz art. 31 i art. 32 Konstytucji.

Dodatkowo skarżący wskazuje na niezgodność wymienionych powyżej zaskarżonych przepisów z art. 42 ust. 2 i 3 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 w związku z art. 31 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji w związku z art. 1 ust. 1 zdanie 1 oraz art. 1 zdanie 2 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 2 oraz w związku z art. 31 w związku z art. 32 oraz z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, jak też z art. 2, art. 31 i art. 32 Konstytucji.

1. 2. Postanowieniem z 14 grudnia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 31 grudnia 2022 r.) Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 u.o.t.p.TK, odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej. Trybunał stwierdził, że skarżący, mimo prawidłowego wezwania, nie usunął braków formalnych skargi.
2. 3. W piśmie z 9 stycznia 2023 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia:
3. – „art. 53 ust. 2 pkt 1 otk w zw. z art. 126 § 3 k.p.c. oraz w zw. z art. 140 § 1 i 2 kpc w zw. z art.36 otk, w zw. z art.45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji w zw. z art. 6 ust. 1 EKPCz gdzie ustawa otk mówi o wyroku, a nie odpisie wyroku, więc nie ma obowiązku go poświadczać – strona otrzymuje odpis i jego może poświadczać, a art. 140 § 2 kpc wprost przewiduje, że nie ma odpisów orzeczeń zawartych w systemach informatycznych, a orzeczenia te są w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych i możliwa jest weryfikacja istnienia i treści orzeczenia w tym systemie, więc nie ma poświadczeń tego typu dokumentów, a Trybunał nie ma żadnej wątpliwości co do treści całego wyroku WSA i NSA, bowiem ich treść jest w bazie i wynika ze złożonego dokumentu do skargi;

9 – art. 53 ust. 2 pkt 1 otk w zw. z art. 129 § 2 kpc oraz art. 129 § 3 kpc w zw. z art. 36 otk w zw. z art.45 ust. 1 w zw.

z art. 2 Konstytucji, w zw. z art. 6 EKPCz, bowiem art. 129 § 2 kpc nie wymaga poświadczenia na odpisie dokumentu, więc można wykreować odpis dokumentu poprzez oświadczenie woli «poświadczam» złożone w innym dokumencie, a art. 129 § 3 kpc określa wyłącznie dodatkowy skutek, że złożenie takiego oświadczenia na danym dokumencie tworzy z niego dokument urzędowy, a taki nie jest wymagany przez, otk, wystarczy zwykłe poświadczenie (zwłaszcza wobec orzeczeń będących w bazie, co stanowi całkowitą zbędność, żeby poświadczać Wyroki dostępne w publicznej bazie);

10 – art 130 § 1i 3 kpc w zw. z art.36 otk w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji w zw. z art. 6 ust. 1 EKPCz poprzez przyjęcie, iż: a) niepowtórzone żądanie uzupełnienia braku jest wiążące, w sytuacji gdy strona uzupełniła brak tak jak go zrozumiała, tzn. w zakresie gdzie TK wniósł o uzupełnienie argumentacji ze s. 6 skargi z odnosząc się do 3 akapitu pkt. I na tej stronie, w sytuacji gdy dopiero w Postanowieniu można odczytać, że Trybunałowi chodziło o akapit 1 pkt I, więc zgodnie z art. 130 § 1 i 3 kpc Trybunał powinien ponownie wnieść o uzupełnienie braków zwłaszcza, że strona wyraźnie wskazała, że nie rozumie wezwania do uzupełnienia braku i starała się zrozumieć i uzupełnić brak zgodnie z wolą Trybunału i uzupełniła brak zgodnie z akapitem 3 pkt. I skargi, zwłaszcza, że strona wniosła o połączenie dwóch spraw ze skargi przed TK, gdzie dotyczą one tożsamego problemu normatywnego «50+», gdzie pełnomocnikiem jest ten sam adwokat, b) dopiero w Postanowieniu TK wskazał normy z jakich wyinterpretowuje błędnie konieczność poświadczenia za zgodność orzeczenia, więc mimo wskazań strony o wskazanie podstawy prawnej poświadczenia za zgodność, podstawa pojawiła się dopiero w Postanowieniu, choć przy takiej prośbie strony niearbitralna władza sądowa trybunalska, czy jakakolwiek inna wskazuje normę, aby można było zająć w tym przedmiocie stanowisko”.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
2. 2. Zasadniczą podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było nieusunięcie jej braków formalnych.
3. 2.1. Za niezasadny należy uznać postawiony w zażaleniu zarzut, jakoby skarżący nie miał obowiązku usuwania braku formalnego skargi poprzez złożenie odpisów lub poświadczonych za zgodność kopii zapadłych w sprawie wyroków. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.c.) ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, zaś art. 129 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.) stanowi, że strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest na żądanie przeciwnika złożyć oryginał dokumentu w sądzie jeszcze przed rozprawą. Mając na uwadze sformalizowany charakter postępowania przed Trybunałem przyjąć należy, że skarżący ma obowiązek złożyć oryginał dokumentu, jego odpis lub prawidłowo poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię na wezwanie Trybunału. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem tylko taka kopia ma charakter dokumentu urzędowego, mającego moc dowodową (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2009 r., sygn. akt II CSK 71/09, LEX nr 584201).

Szczegółowy opis prawidłowego sporządzania poświadczonych za zgodność kopii dokumentów znajduje się w ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1799), z której można wywieść obowiązek poświadczenia dokumentów na każdej stronie, stosując analogię z wymogami dotyczącymi wypisów wielostronicowych aktów notarialnych. W orzecznictwie przyjmuje się, że „gdy radca prawny poświadcza odpis dokumentu mający więcej niż jedną stronę, powinien dokonać poświadczenia na każdej stronie, umieszczając na każdej klauzulę legalizacyjną, albo złączyć i ponumerować wszystkie strony tak by stanowiły jedną całość i dokonać uwierzytelnienia całości, po uprzednim parafowaniu każdej ze stron” (por. wyrok Sądu Rejonowego w Opolu z 20 września 2018 r., sygn. akt IX C 1149/18, LEX nr 2716813). W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z § 14 ust. 3 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów oraz innych działów administracji w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (Dz. Urz. MS z 2021 r. poz. 170) taki sam rygor obejmuje pracowników sekretariatów.

W złożonych pismach skarżący zawarł jednozdaniowe oświadczenie, że nadesłane skany wyroków I i II instancji są tożsame z otrzymanymi przez stronę oryginałami. Zatem nie dość, że umieszczał on „poświadczenia” w treści skargi zamiast w przesłanych kopiach, to jeszcze jednym oświadczeniem „poświadczał” kilka dokumentów. Taka interpretacja obowiązujących przepisów stoi w sprzeczności z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, zgodnie z którym „klauzula legalizacyjna musi znajdować się na dokumencie, którego dotyczy. Zamieszczenie jej na jednym ze składanych dokumentów z adnotacją, że uwierzytelnienie dotyczy pozostałych z nich, nie może (…) zostać uznane za prawidłowe. Istotą poświadczenia jest przecież potwierdzenie przez radcę prawnego, że istnieje dokument o treści identycznej z odpisem, a dowodem tego jest wyłącznie klauzula legalizacyjna umieszczona na uwierzytelnianym odpisie. Umieszczenie jej na odpisie innego dokumentu takiej funkcji nie mogłoby spełnić” (zob. postanowienie Sądu Okręgowego w Toruniu z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt VIII Cz 73/13, LEX nr 1894245; wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 6 maja 2011 r., sygn. akt KIO 869/11, LEX nr 821641). Tylko poświadczenie na danej kopii daje pewność, że jest ona tożsama z oryginałem, a co równie ważne – jednym oświadczeniem można poświadczyć za zgodność jeden dokument.

Skarżący podniósł ponadto, że złożone orzeczenia znajdują się w systemie teleinformatycznym, więc Trybunał nie powinien mieć wątpliwości co do treści wydanych w jego sprawie wyroków. Trybunał Konstytucyjny nie posiada jednak dostępu do baz informatycznych sądów znajdujących się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, ponadto uzyskanie kopii z takiego systemu nie spełnia warunków formalnych skargi wskazanych w art. 53 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p.TK, zatem poświadczenie składanych przez stronę kopii zapadłych orzeczeń jest konieczne.

Podkreślić należy, że skarżący, mimo dwukrotnego wezwania do poświadczenia za zgodność nadesłanych kopii orzeczeń – zarówno zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 2 czerwca 2022 r. (doręczonym 19 czerwca 2022 r.), jak i zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 22 września 2022 r. (doręczonym 11 października 2022 r.), w których został pouczony o konsekwencjach ich niewykonania – odmówił zrealizowania ciążących na nim obowiązków. Mając to na uwadze za prawidłowe należy uznać zawarte w zaskarżonym postanowieniu ustalenie Trybunału, że skarżący nie usunął braku formalnego skargi konstytucyjnej w zakresie poświadczenia za zgodność z oryginałem kopii zapadłych w sprawie wyroków.

2.2. Odnośnie do drugiej kwestii, dotyczącej wskazania wszystkich argumentów na poparcie podniesionych zarzutów, Trybunał zaznacza, że zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna ma zawierać uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem. Trybunał może nadać dalszy bieg skardze dopiero po ustaleniu, że spełnia ona wszystkie wymagania przewidziane w ustawie.

Jeśli po przeprowadzonej wstępnej kontroli skargi Trybunał uzna, że nadaje jej dalszy bieg, może połączyć sprawy do łącznego rozpoznania.

Na marginesie wskazać należy, że nawet przy uznaniu, że skarżący wykonał wezwanie sędziego Trybunału w taki sposób, w jaki je zrozumiał działając w dobrej wierze, to w żaden sposób nie wpłynie to na wzruszenie zaskarżonego postanowienia, ponieważ świadomie odmówił wykonania wezwania Trybunału do usunięcia braków formalnych skargi w pozostałej części, a zatem nie dostarczył argumentów podważających wszystkie przesłanki odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny podtrzymał stanowisko zawarte w postanowieniu z 14 grudnia 2022 r. 22

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

Postanowienie

z dnia 14 grudnia 2022 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Rafał Wojciechowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.I. o zbadanie zgodności:

1. 1) art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.) w związku z art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155, ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541) oraz art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim:
2. a) „pozbawi[a] prawa do sądu przy jednoczesnej konstrukcji modelu jednoosobowego wymiaru sprawiedliwości stosowania sankcji prawno-karnej przez władzę inną niż sądowa oraz pozbawi[a] prawa do obrony i wyklucz[a] stosowani[e] zasady domniemania niewinności, a także pozbawi[a] możliwości następczej kontroli przez sąd bezprawności zatrzymania prawa jazdy, nawet w sytuacjach oczywistych, gdzie mimo wykazania, że w miejscu przekroczenia prędkości nie mógł być legalnie posadowiony znak terenu zabudowanego, sądy administracyjne są «związane informacją z policji» nawet jeśli informacja nie uwzględnia błędu pomiarowego oraz dotyczy miejsca, które zgodnie z prawem nie może być oznakowane znakiem teren zabudowany”, z art. 42 ust. 2 i 3 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
3. b) „pozbawia się czasowo uprawnień do kierowania pojazdami, które mają oczywisty element majątkowy bez dostatecznych podstaw do czasowego pozbawienia prawa majątkowego, więc ze złamaniem klauzuli limitacyjnej dopuszczającej ograniczenie praw majątkowych, a argumentację w tym zakresie Sądy Administracyjne przemilczały”, z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji w związku z art. 1 ust. 1 zdanie 1 oraz art. 1 zdanie 2 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. oraz Protokołu nr 4 sporządzonego w Strasburgu dnia 16 września 1963 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175/1),
4. c) „dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie”, z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz. U. z 2003 r. Nr 42, poz. 364) w związku z art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) oraz art. 31 i 32 Konstytucji,
5. 2) przepisów wymienionych w punkcie pierwszym niniejszego postanowienia z: art. 42 ust. 2 i 3 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 w związku z art. 31 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji w związku z art. 1 ust. 1 zdanie 1 oraz art. 1 zdanie 2 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 2 oraz w związku z art. 31 w związku z art. 32 oraz z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, jak też z art. 2, art. 31 i art. 32 Konstytucji,

postanawia:

odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 marca 2022 r. (data nadania) A.I. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego.

Skarżący przekroczył w obszarze zabudowanym prędkość dopuszczalną o więcej niż 50 km/h, dlatego policjant dokonujący kontroli zatrzymał jego prawo jazdy za pokwitowaniem.

Decyzją z 2 czerwca 2020 r. (znak […]) Prezydent W. zatrzymał prawo jazdy skarżącego na okres 3 miesięcy, licząc od 27 kwietnia do 27 lipca 2020 r. i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący odwołał się, ale decyzją z 24 lipca 2020 r. (znak […]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wobec tego skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który oddalił ją wyrokiem z 11 lutego 2021 r. (sygn. akt […]). Następnie skarżący złożył w Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem z 28 października 2021 r. (sygn. […]).

Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 2 czerwca 2022 r. (doręczonym 19 czerwca 2022 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) poinformowanie, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia (wraz z czterema kopiami); 2) doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem: a) wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 2021 r. (sygn. akt […]) i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 11 lutego 2021 r. (sygn. akt […]); b) decyzji: Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 24 lipca 2020 r. (znak […]) wraz z czterema kopiami i Prezydenta W. z 2 czerwca 2020 r. (znak […]) wraz z czterema kopiami pod rygorem ujemnych skutków procesowych.

Skarżący pismami z 27 i 28 czerwca 2022 r. (daty nadania) usunął wskazane zarządzeniem braki formalne w części, doręczając m.in. oryginały decyzji administracyjnych wydanych w jego sprawie.

Sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 22 września 2022 r. (doręczonym 11 października 2022 r.) wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wyroków:

Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 2021 r. (sygn. akt […]) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 11 lutego 2021 r. (sygn. akt […]); 2) sprecyzowanie przedmiotu skargi konstytucyjnej przez wyjaśnienie, czy skarżący kwestionuje art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541) w całości (tj. ust. 1, 2 i 3), czy tylko ust. 1 pkt 2; 3) wyjaśnienie, w jaki sposób, wskazany jako podstawa orzeczenia ostatecznego, art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.), narusza wolności lub prawa skarżącego; 4) doprecyzowanie uzasadnienia złożonej skargi przez powołanie wszystkich argumentów lub dowodów (o których mowa na stronie 6 skargi) na poparcie podniesionych w petitum skargi zarzutów, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pod rygorem wydania postanowienia o odmowie nadania skardze biegu.

Pismem z 18 października 2022 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do zarządzenia w ten sposób, że odmówił poświadczenia za zgodność z oryginałem przesłanych kopii wyroków twierdząc, że nie ma takiego obowiązku. Następnie wskazał, że przedmiotem kontroli jest art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541) oraz wyjaśnił, w jaki sposób art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.) narusza jego prawa lub wolności. W odniesieniu do punktu 4 zarządzenia stwierdził, że jest on niezrozumiały i zamiast podać wszystkie argumenty lub dowody na poparcie podniesionych w petitum skargi zarzutów, rozwinął temat pomyłek sądu podczas sprawowania wymiaru sprawiedliwości.

Zgodnie z wniesioną skargą zakwestionowana regulacja narusza prawo skarżącego do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) przy jednoczesnym naruszeniu zasady równości (art. 32 Konstytucji). Odebranie uprawnień do kierowania pojazdami, z uwagi na ich oczywisty charakter majątkowy, powoduje ponadto nieuzasadnione ograniczenie praw majątkowych jednostki (art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji w związku z art. 1 ust. 1 zdanie 1 i art. 1 zdanie 2 Protokołu nr 1 i nr 4 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności).

Dodatkowo skarżący wskazał na nieuzasadnioną „podwójną karalność” popełnionego czynu (art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych). W konkluzji podniósł, że zaistniała sytuacja godzi w zasadę demokratycznego państwa prawa i narusza zaufanie obywateli do państwa (art. 2 Konstytucji).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia merytorycznego.

Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub jest oczywiście bezzasadna.

2. Po przeprowadzeniu rozpoznania wstępnego przedmiotowej skargi Trybunał Konstytucyjny ustalił, że nie spełnia ona warunków dopuszczenia do rozpoznania merytorycznego z uwagi na nieusunięcie braków formalnych wymienionych w zarządzeniu Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 2 czerwca 2022 r. oraz w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 22 września 2022 r. 12

3. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji jednym z podstawowych wymagań dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest to, by była ona wniesiona po wydaniu ostatecznego orzeczenia o wolnościach, prawach lub obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji na podstawie przepisu, który został zakwestionowany w skardze. Dlatego w regulacjach u.o.t.p.TK wskazujących przesłanki, jakie powinna spełniać skarga konstytucyjna, przewidziano obowiązek dołączenia do skargi wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie zakwestionowanego przepisu (art. 53 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p.TK), jak również wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, o której mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK (art. 53 ust. 2 pkt 2 u.o.t.p.TK).

4. W związku z powyższym oraz mając na uwadze, że skarga zawierała liczne braki formalne, zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 2 czerwca 2022 r. – na podstawie art. 57 ust. 1 u.o.t.p.TK – skarżący został wezwany do poinformowania, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia, a także do doręczenia odpisów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem (wraz z ich czterema kopiami) wskazanych tam literalnie rozstrzygnięć. Na podstawie art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK skarżący zobowiązany jest do doręczenia ostatecznego orzeczenia wydanego w jego sprawie oraz rozstrzygnięć mających na celu potwierdzenie wyczerpania drogi prawnej.

4.1. W piśmie procesowym z 27 czerwca 2022 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego odniósł się do zarządzenia. Poinformował, że od wyroku NSA nie został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia. Stwierdził również, że nie istnieje norma nakazująca poświadczać za zgodność z oryginałem na każdej stronie przesłanego dokumentu czy też na nim samym i odmówił poświadczenia za zgodność załączonych do skargi kopii wyroków. Zaznaczył, że nie widział oryginałów decyzji administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie, ponieważ posiada je skarżący, dlatego też nie może poświadczyć zgodności nadesłanych kopii. Jednocześnie zwrócił się do Trybunału o uznanie tych kopii, ponieważ ich treść wynika z nadesłanych orzeczeń, co świadczy o tym, że odpowiadają one oryginałom.

Skarżący 28 czerwca 2022 r. (data nadania) przesłał do Trybunału oryginały decyzji administracyjnych wydanych w jego sprawie.

4.2. Następnie, zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 22 września 2022 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w tym ponownie do doręczenia odpisów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii wskazanych wyroków.

4.3. Pełnomocnik skarżącego odniósł się do tego zarządzenia pismem z 18 października 2022 r. (data nadania). Doprecyzował, że chociaż jego zdaniem cały art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541) jest niekonstytucyjny, to przedmiotem kontroli jest art. 7 ust. 1 pkt 2. Wyjaśnił też, że art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.) narusza prawo skarżącego do równego traktowania poprzez brak kontroli sądowej decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, podczas gdy w przypadku innych przestępstw popełnionych w ruchu drogowym w zakresie zatrzymania prawa jazdy decyzję podejmuje sąd. W pozostałym zakresie pełnomocnik skarżącego nie usunął braków skargi. Odnosząc się do ponownego wezwania do doręczenia odpisów lub poręczonych za zgodność kopii wyroków w piśmie procesowym z 18 października 2022 r. (data nadania), powtórzył swoje oświadczenie zawarte w odpowiedzi z 27 czerwca 2022 r. na zarządzenie Prezesa TK.

W zakresie wezwania do doprecyzowania uzasadnienia skargi przypomnieć należy, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK na skarżącym ciąży obowiązek uzasadnienia zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie, zaś na podstawie art. 67 ust. 1 u.o.t.p.TK Trybunał jest związany granicami skargi konstytucyjnej w kształcie zakreślonym przez skarżącego i nie jest uprawniony, by z urzędu uwolnić skarżącego od dopełnienia powyższego obowiązku (por. postanowienie TK z 14 stycznia 2009 r., Ts 21/07, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 91). Mimo tego skarżący na stronie 6 skargi odmówił wskazania wszystkich argumentów na poparcie podniesionych zarzutów, tłumacząc, że nie będzie powielał argumentów podniesionych w innych sprawach złożonych w Trybunale. Podkreślić należy, że niedopuszczalne jest samodzielne konstruowanie przez Trybunał uzasadnienia skargi, a tym bardziej uzasadnianie ogólnikowo sformułowanych zarzutów niezgodności z Konstytucją kwestionowanych przepisów (por. wyroki TK z: 28 czerwca 2018 r., sygn. SK 4/17, OTK ZU A/2018, poz. 43; 23 kwietnia 2020 r., sygn. SK 66/19 OTK ZU A/2020, poz. 13).

Konkludując, Trybunał nie może samodzielnie wybierać z innych spraw podniesionych w nich argumentów i dopasowywać ich do niniejszej skargi, bowiem obowiązek uzasadnienia złożonej skargi spoczywa tylko i wyłącznie na skarżącym.

4.4. W związku z powyższym Trybunał stwierdził, że skarżący nie usunął braków skargi w zakresie określonym w punkcie 2 lit. a zarządzenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 2 czerwca 2021 r. i mimo ponownego wezwania nie usunął braków wskazanych w punkcie 1 lit. a i b zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 22 września 2022 r. Podkreślić należy, że jak wynika wprost z art. 36 u.o.t.p.TK, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.; dalej: k.p.c.). Z kolei art. 129 § 3 k.p.c. stanowi, że tylko poświadczenie za zgodność zawarte w odpisie dokumentu nadaje mu charakter dokumentu urzędowego. Trybunał zwraca więc uwagę, że oświadczenia pełnomocnika zawarte w treści skargi oraz w pismach z 27 czerwca i z 18 października 2022 r. (daty nadania), że załączone do skargi odpisy wyroków są zgodne z oryginałami, nie mogą być potraktowane jako poświadczenie za zgodność kopii wyroków. Zatem przedstawione przez pełnomocnika skarżącego niepoświadczone za zgodność z oryginałem odpisy wyroków nie spełniają wymogu określonego w art. 53 ust. 2 pkt 2 u.o.t.p.TK, bowiem skarżący jest zobowiązany do przedłożenia wyroku wydanego na podstawie kwestionowanego przepisu, a ustawa nie przewiduje wyjątków, na podstawie których skarżący mógłby być zwolniony z tego obowiązku.

Trybunał stwierdził ponadto, że skarżący nie usunął braku wskazanego w punkcie 4 zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 22 września 2022 r., ponieważ odniósł się do jednej z wymienionych w skardze kwestii zamiast wskazać te argumenty, które są istotne w rozpoznawanej sprawie, a które, jak wspomniał, podniósł w innych toczących się przed Trybunałem sprawach.

5. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, jeżeli skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w ustawie a usunięcie braków jest możliwe, wyznaczony do rozpoznania wstępnego sędzia Trybunału wydaje zarządzenie, w którym wzywa do ich usunięcia w terminie siedmiu dni. Trybunał stwierdził, że skarżący był prawidłowo wezwany do usunięcia braków na etapie kontroli przeprowadzonej przez Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 57 ust. 1 u.o.t.p.TK oraz kontroli przeprowadzonej przez sędziego Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK. Oznacza to, że Trybunał poprzestaje na ustaleniu, że skarżący, mimo dwukrotnego wezwania, nie doręczył rozstrzygnięć wskazanych w punkcie 2 lit. a zarządzenia Prezesa TK z 2 czerwca 2022 r. oraz w punkcie 1 lit. a i b zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 22 września 2022 r., a nadto nie wskazał wszystkich argumentów lub dowodów na poparcie przedstawionych zarzutów. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie usunął braków formalnych skargi konstytucyjnej.

Z tych przyczyn Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.

POUCZENIE 24

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.