Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 5

Postanowienie o odmowie Trybunału Konstytucyjnegoz 14 lutego 2018 r., sygn. akt Ts 92/16

Metryka

Wydany
5 marca 2018 r.
Sąd
Trybunał Konstytucyjny
Skład
Mariusz Muszyński
Rozpoznanie
na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 14 lutego 2018 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej B.W.
Publikacja
OTK ZU B/2018, poz. 93

Piotr Pszczółkowski - przewodniczący i sprawozdawca

Małgorzata Pyziak-Szafnicka,

Sentencja

postanawia:

  1. nie uwzględnić zażalenia.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 maja 2016 r. (data nadania) B.W. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, ze zm.; dalej: ustawa nacjonalizacyjna) z art. 2, art. 20 i art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175, ze zm.; dalej: Protokół nr 1 do Konwencji).

Skarżący zakwestionował także zgodność art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej w zakresie, w jakim stanowi materialnoprawną podstawę wpisu prawa własności Skarbu Państwa w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 147, ze zm.; dalej: u.k.w.h.) z art. 2, art. 64 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji. Ponadto skarżący zakwestionował zgodność art. 10 u.k.w.h. z Preambułą i art. 2 Konstytucji.

Zdaniem skarżącego art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej jest niezgodny z: art. 2 Konstytucji i wyrażoną w nim zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, ponieważ,,dopuszcza pozbawienie prawa własności obywateli w celach sprzecznych z podstawowymi zasadami ustrojowymi państwa i realizacji celów »planowej gospodarki socjalistycznej«”;

art. 20 Konstytucji, gdyż,,pozostaje w jaskrawej sprzeczności z podstawami ustrojowymi gospodarki państwa”; art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji, ponieważ godzi w zasadę ochrony prawa własności i,,narusza dopuszczalne konstytucyjne granice wywłaszczenia”, a także z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji, ponieważ,,narusza gwarantowaną tą Konwencją ochronę prawa własności”.

Ponadto – jak podnosi skarżący – art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej w zakresie, w jakim stanowi materialnoprawną podstawę wpisu prawa własności Skarbu Państwa w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 10 u.k.w.h., jest niezgodny z: art. 2 Konstytucji i,,wyrażoną w tym przepisie zasadą demokratycznego państwa prawnego i zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, bowiem dopuszcza zastosowanie przepisu art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej w postępowaniu wszczętym w trybie art. 10 [u.k.w.h.] i tym samym obejście zakazu czasowego wszczynania postępowań nacjonalizacyjnych określonego w art. 3 ust. 6” tej ustawy; art. 64 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji,,poprzez dopuszczenie do pozbawienia właściciela nieruchomości przejętej na własność państwa w trybie ustawy nacjonalizacyjnej, a następnie zwróconej właścicielowi prawomocną decyzją administracyjną, tytułu prawnego do nieruchomości, na rzecz Skarbu Państwa bez ograniczeń w czasie”; art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji i statuowaną w tym przepisie ochronę prawa własności.

Skarżący wyraża również przekonanie, że art. 10 u.k.w.h. w zakresie, w jakim dopuszcza w postępowaniach wszczętych po dniu wejścia w życie Konstytucji ujawnianie w księgach wieczystych praw Skarbu Państwa nabytych na podstawie art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej, a do dnia wejścia w życie Konstytucji nieujawnionych, jest niezgodny z wyrażoną w Preambule do Konstytucji,,dezaprobatą dla totalitarnych metod i praktyk działania komunistycznego aparatu państwa i wynikającą zeń zasadą dyskontynuacji metod prawnych właściwych systemowi totalitarnemu” oraz zasadą sprawiedliwości społecznej wynikającą z art. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 14 lutego 2018 r. (błędnie wskazanym w zażaleniu jako postanowienie z 15 lutego 2018 r.), doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 19 lutego 2018 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał zwrócił uwagę na to, że zakwestionowany w skardze art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej nie był podstawą wydania wyroku Sądu Okręgowego w P. z grudnia 2015 r., wskazanego przez skarżącego jako orzeczenie ostatecznie rozstrzygające o jego prawach. Trybunał stwierdził także, że w odniesieniu do zakwestionowanego art. 10 u.k.w.h. skarżący powołał wzorce, które nie mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej.

W zażaleniu z 26 lutego 2018 r. (data nadania) na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 14 lutego 2018 r. skarżący zarzucił Trybunałowi obrazę art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK polegającą na,,ustaleniu w zaskarżonym postanowieniu, że podstawą prawną orzeczenia – wyroku Sądu Rejonowego w P. z sierpnia 2014 r. – na którym Sąd orzekł ostatecznie o prawach skarżącego jest przepis art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, gdy w istocie podstawę tę stanowi art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3 poz. 17, ze zm. […]) a nadto przyjęcie, że zastosowanie przez sąd tego przepisu nie narusza prawa podmiotowego skarżącego, gdy w istocie orzeczenie sądu pozbawiło skarżącego prawa własności”.

Skarżący zarzucił także obrazę art. 61 ust. 1 u.o.t.p. TK polegającą na,,przekroczeniu w zaskarżonym postanowieniu granic kontroli wstępnej określonej tym przepisem, poprzez rozstrzygnięcie jaki przepis ustawy stanowił podstawę orzeczenia sądu z sierpnia 2014 r.”.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.

  1. 1. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Trybunałem Konstytucyjnym wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy u.o.t.p. TK.
  2. 2. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
  3. 3. Zdaniem Trybunału kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
  4. 4. Zarzuty skarżącego dotyczą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie, w jakim skarżący zakwestionował konstytucyjność art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, ze zm.; dalej: ustawa nacjonalizacyjna). Trybunał ustalił, że art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej nie był podstawą wydania orzeczenia, które skarżący uczynił podstawą wniesienia skargi konstytucyjnej, natomiast był nią drugi z zakwestionowanych przepisów, tj. art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2003 r. poz. 707, ze zm.;

dalej: u.k.w.h.). Zdaniem skarżącego,,rozstrzygnięcie” przez Trybunał w zaskarżonym postanowieniu, jaki przepis ustawy stanowił podstawę ostatecznego orzeczenia, jest przekroczeniem granic kontroli wstępnej określonej w art. 61 ust. 1 u.o.t.p. TK.

Odnosząc się do powyższego, Trybunał przypomina, że skarżący w skardze konstytucyjnej zakwestionował art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej i art. 10 u.k.w.h., wskazując, że przepisy te stanowiły podstawę wydania wyroku Sądu Rejonowego w P. z sierpnia 2014 r. oraz wyroku Sądu Okręgowego w P. z grudnia 2015 r. wskazanego przez skarżącego jako ostateczne orzeczenie stanowiące podstawę wniesienia skargi konstytucyjnej.

Jednocześnie skarga konstytucyjna musi spełniać przesłanki jej dopuszczalności, które zasadniczo zostały określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowane w art. 53 u.o.t.p. TK. W myśl tych przepisów przedmiotem skargi może być tylko taki przepis (norma prawna), na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekły ostatecznie o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. Wstępna kontrola skargi konstytucyjnej ma na celu zbadanie, czy skarga odpowiada warunkom wynikającym z Konstytucji oraz u.o.t.p. TK. W zaskarżonym postanowieniu Trybunał Konstytucyjny nie prowadził jakichkolwiek rozważań, które nie pozostawałyby w związku z przesłankami dopuszczalności skargi. Przeciwnie, wywody zawarte w orzeczeniu miały na celu wykazanie, że skarga nie spełnia niezbędnego warunku jej prawidłowości – jeden z przepisów zakwestionowanych przez skarżącego nie stanowił podstawy wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, z którym skarżący wiązał naruszenie swoich konstytucyjnych wolności lub praw.

Nie można uznać – jak oczekuje skarżący – że merytorycznej kontroli w drodze skargi konstytucyjnej będzie poddany każdy przepis, który zdaniem skarżącego stanowił podstawę wydania ostatecznego rozstrzygnięcia.

Zakwestionowany przez skarżącego art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej był podstawą wydania decyzji administracyjnych stanowiących materiał dowodowy, na podstawie którego sądy badały rzeczywisty stan prawny nieruchomości. Decyzje te pozostawały w obrocie prawnym, orzekające sądy były nimi związane i to one stanowiły podstawę ustalenia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości.

W związku z powyższym Trybunał przypomina, że nie jest dopuszczalne twierdzenie – z punktu widzenia spełnienia przesłanki konstytucyjnej kontroli w trybie skargi – że podstawę prawną ostatecznego rozstrzygnięcia, z którym wiązane jest naruszenie konstytucyjnych wolności i praw, stanowią przepisy, które stały się podstawą prawną rozstrzygnięć administracyjnych stanowiących materiał dowodowy mający wykazać niezgodność między treścią księgi wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości (zob. postanowienie TK z 26 maja 2015 r., sygn. SK 19/13, OTK ZU nr 5/A/2015, poz. 77).

5. Skarżący zarzucił także przyjęcie w zaskarżonym postanowieniu, że,,zastosowanie przez sąd tego przepisu [art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej] nie narusza prawa podmiotowego skarżącego, gdy w istocie orzeczenie sądu pozbawiło skarżącego prawa własności”.

Trybunał stwierdza, że taki zarzut nie ma uzasadnienia, gdyż w zaskarżonym postanowieniu Trybunał nie wypowiadał się w kwestii naruszenia praw podmiotowych skarżącego.

Mając powyższe na względzie, Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – nie uwzględnił zażalenia.

Postanowienie

z dnia 14 lutego 2018 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Julia Przyłębska, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej B.W. w sprawie zgodności:

  1. 1) art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, ze zm.) z art. 2, art. 20 i art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175, ze zm.),
  2. 2) art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, ze zm.) z art. 2 i art. 64 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175, ze zm.),
  3. 3) art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 707, ze zm.) z Preambułą i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

postanawia:

  1. 1) podjąć zawieszone postępowanie,
  2. 2) odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 maja 2016 r. (data nadania) B.W. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, ze zm.; dalej: ustawa nacjonalizacyjna) z art. 2, art. 20 i art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175, ze zm.; dalej: Protokół nr 1 do konwencji).

Skarżący zakwestionował także zgodność art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej w zakresie w jakim stanowi materialnoprawną podstawę wpisu prawa własności Skarbu Państwa w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 707, ze zm.; dalej: u.k.w.h.) z art. 2, art. 64 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do konwencji. Ponadto skarżący zakwestionował zgodność art. 10 u.k.w.h. z Preambułą i art. 2 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Wyrokiem z sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy w P., po rozpoznaniu sprawy z powództwa Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta P. o uzgodnienie treści księgi wieczystej, nakazał wpisanie w dziale II księgi wieczystej prawa własności na rzecz Skarbu Państwa w całości i wykreślenie wpisów praw własności na rzecz dotychczasowych właścicieli nieruchomości, w tym skarżącego. Od tego wyroku skarżący wraz z innym pozwanym złożyli apelację, którą Sąd Okręgowy w P. (dalej: Sąd Okręgowy w P.), oddalił wyrokiem z grudnia 2015 r. Orzeczenie to wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu 16 lutego 2016 r. 3

Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego oraz skargę o wznowienie postępowania do Sądu Okręgowego w P. 4

Postanowieniem z 30 czerwca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny zawiesił postępowanie w przedmiocie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia obu skarg.

Postanowieniem z lutego 2017 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej. Odpis tego orzeczenia został nadesłany do Trybunału 7 marca 2017 r. 6

Postanowieniem z września 2017 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Odpis tego orzeczenia został nadesłany do Trybunału 16 stycznia 2018 r. 7

Zdaniem skarżącego art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej jest niezgodny z: art. 2 Konstytucji i wyrażoną w nim zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, ponieważ,,dopuszcza pozbawienie prawa własności obywateli w celach sprzecznych z podstawowymi zasadami ustrojowymi państwa i realizacji celów »planowej gospodarki socjalistycznej«”;

art. 20 Konstytucji, gdyż pozostaje w jaskrawej sprzeczności z podstawami ustrojowymi gospodarki państwa; art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji, ponieważ godzi w zasadę ochrony prawa własności i narusza dopuszczalne konstytucyjnie granice wywłaszczenia, a także z art. 1 Protokołu nr 1 do konwencji, ponieważ „narusza gwarantowaną tą Konwencją ochronę prawa własności”.

Ponadto – jak podnosi skarżący – art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej w zakresie, w jakim stanowi materialnoprawną podstawę wpisu prawa własności Skarbu Państwa w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 10 u.k.w.h., jest niezgodny z: art. 2 Konstytucji i „wyrażoną w tym przepisie zasadą demokratycznego państwa prawnego i zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, bowiem dopuszcza zastosowanie przepisu art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej w postępowaniu wszczętym w trybie art. 10 [u.k.w.h.] i tym samym obejście zakazu czasowego wszczynania postępowań nacjonalizacyjnych określonego w art. 3 ust. 6” tej ustawy; art. 64 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji „poprzez dopuszczenie do pozbawienia właściciela nieruchomości przejętej na własność państwa w trybie ustawy nacjonalizacyjnej, a następnie zwróconej właścicielowi prawomocną decyzją administracyjną, tytułu prawnego do nieruchomości, na rzecz Skarbu Państwa bez ograniczenia w czasie”; art. 1 Protokołu nr 1 do konwencji i statuowaną w tym przepisie ochroną prawa własności.

Skarżący wyraża również przekonanie, że art. 10 u.k.w.h. w zakresie, w jakim dopuszcza w postępowaniach wszczętych po dniu wejścia w życie Konstytucji ujawnianie w księgach wieczystych praw Skarbu Państwa nabytych na podstawie art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej, a do dnia wejścia w życie Konstytucji nieujawnionych, jest niezgodny z wyrażoną w Preambule do Konstytucji „dezaprobatą dla totalitarnych metod i praktyk działania komunistycznego aparatu państwa i wynikającą zeń zasadą dyskontynuacji metod prawnych właściwych systemowi totalitarnemu” oraz z zasadą sprawiedliwości społecznej wynikającą z art. 2 Konstytucji.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.

1. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Trybunałem Konstytucyjnym wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają przepisy u.o.t.p. TK.

2. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.o.t.p. TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia.

Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2-4 u.o.t.p. TK.

3. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Dlatego art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK zobowiązuje skarżącego do wskazania kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego.

3.1. Skarżący poddał kontroli Trybunału art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, ze zm.; dalej: ustawa nacjonalizacyjna) określający, które przedsiębiorstwa podlegały przejęciu na własność przez Państwo za odszkodowaniem oraz art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 707, ze zm.; dalej: u.k.w.h.) stanowiący o możliwości usunięcia niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym.

3.2. Jako ostateczne orzeczenie skarżący wskazał wyrok Sądu Okręgowego w P. z grudnia 2015 r. oddalający apelację skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w P. z sierpnia 2014 r. Trybunał stwierdza, że podstawą wydania tego orzeczenia był art. 10 u.k.w.h.

Nie był nim natomiast zakwestionowany przez skarżącego art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej. Sąd Okręgowy, rozstrzygając sprawę, w związku z którą została wniesiona skarga konstytucyjna, ustalił, czy treść wpisów w księdze wieczystej odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości i w tym celu badał, czy w sposób prawidłowy została przeprowadzona procedura nacjonalizacyjna.

Należy podkreślić, że Sąd Okręgowy w P. nie stosował – co podnosił skarżący w uzasadnieniu skargi – art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej, a jedynie orzekał, będąc związany pozostającymi w obrocie prawnym ostatecznymi rozstrzygnięciami administracyjnymi, które zostały wydane na podstawie ustawy nacjonalizacyjnej. Trybunał wskazywał w swoim orzecznictwie, że niedopuszczalne – z punktu widzenia spełnienia przesłanki konstytucyjnej kontroli w trybie skargi – jest twierdzenie, że podstawę prawną ostatecznego rozstrzygnięcia, z którym wiązane jest naruszenie konstytucyjnych wolności i praw, stanowią w istocie wszystkie przepisy, które stały się podstawą prawną każdego z rozstrzygnięć administracyjnych stanowiących materiał dowodowy mający wykazać niezgodność między treścią księgi wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości (zob. postanowienie TK z 26 maja 2015 r., sygn. SK 19/13 OTK ZU nr 5/A/2015, poz. 77).

  1. 3.3. Mając powyższe na względzie, Trybunał stwierdza, że rozpatrywana skarga nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 53 ust. 1 u.o.t.p. TK.

Okoliczność ta jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – podstawą odmowy nadania analizowanej skardze dalszego biegu w zakresach, w jakich skarżący kwestionuje konstytucyjność art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej.

4. Trybunał przypomina również, że wzorcami kontroli w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej mogą być jedynie przepisy Konstytucji wyrażające prawa lub wolności skarżącego o charakterze podmiotowym (art. 79 ust. 1 ustawy zasadniczej).

W stosunku do zaskarżonego art. 10 u.k.w.h. wzorcami kontroli skarżący uczynił wyrażoną w Preambule Konstytucji,,dezaprobatę dla totalitarnych metod i praktyk działania komunistycznego aparatu państwa i wynikającą zeń zasadę dyskontynuacji metod prawnych właściwych systemowi totalitarnemu” oraz zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Preambuła do Konstytucji nie stanowi źródła praw ani wolności jednostki, a tylko takie przepisy ustawy zasadniczej mogą być wzorcami kontroli w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej (zob. postanowienie TK z 20 września 2013 r., sygn. Ts 71/12, OTK ZU nr 2/B/2014, poz. 104).

Z tego powodu także art. 2 Konstytucji nie może być samoistnym wzorcem kontroli (zob. postanowienie TK z 23 stycznia 2002 r., sygn. Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60), wyraża on bowiem zespół zasad ustrojowych, nie jest jednak źródłem wolności lub praw podmiotowych. Powołanie się przez skarżącego na wywodzoną z niego zasadę sprawiedliwości społecznej nie może zatem stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej (zob. postanowienie TK z 15 grudnia 2014 r., sygn. Ts 199/14, OTK ZU nr 3/B/2015, poz. 266).

  1. 4.1. Mając powyższe na względzie, Trybunał stwierdza, że rozpatrywana skarga nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK.

Okoliczność ta jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – podstawą odmowy nadania analizowanej skardze dalszego biegu w zakresie, w jakim skarżący kwestionuje konstytucyjność art. 10 u.k.w.h.

5. Tylko na marginesie Trybunał zwraca uwagę, że zgodnie ze wskazanym powyżej wymogiem wynikającym z art. 79 Konstytucji, według którego podstawą skargi może być wyłącznie naruszenie przez zaskarżone przepisy konstytucyjnych praw lub wolności, niedopuszczalne jest badanie – w trybie skargi konstytucyjnej – zgodności zaskarżonego przepisu z normami konwencji międzynarodowych, nawet gdy normy te są odpowiednikami gwarancji zawartych w Konstytucji. Przepisy Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175) nie mogą zatem być wzorcem kontroli w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej (zob. wyrok TK z 17 grudnia 2003 r., sygn. SK 15/02, OTK ZU nr 9/A/2003, poz. 103).

Z tych przyczyn Trybunał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie.

POUCZENIE 25

Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.

Pod tą sygnaturą także: dokument z 14 lutego 2018 r.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.