Postanowienie o nadaniu biegu TK z 13 maja 2026 r., Ts 94/24

Wydany

13 maja 2026 r.

Sentencja

18. sygn. akt Ts 94/24 Komparycja Tenor postanawia

Uzasadnienie

• część historyczna
• uzasadnienie prawne

Metryka orzeczenia

Rodzaj orzeczenia

Postanowienie o nadaniu biegu

Data 13 maja 2026

Miejsce publikacji

OTK ZU B/2026, poz. 172

Skład

Sędzia Funkcja

Wojciech Sych 172/B/2026

Postanowienie

z dnia 13 maja 2026 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Wojciech Sych, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej K.W. o zbadanie zgodności:

art. 394 2 § 1 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 7 listopada 2019 r. nadanym ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1469) „w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji, wydanego w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, w zakresie zawartego w nim wydanego po raz pierwszy przez sąd odwoławczy rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym”, z art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 2 i art. 78 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 oraz w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawia:

nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 maja 2024 r. (data nadania) K.W. (dalej: skarżący) – w imieniu własnym – wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego.

Skarżący K.W., adwokat, został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu J.S., tj. powódki w postępowaniu o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności.

Postanowieniem z 20 września 2023 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w W. II Wydział Cywilny Odwoławczy – na skutek złożonych przez powódkę zażaleń – w punkcie pierwszym zmienił postanowienie zawarte w punktach II i III wyroku Sądu Rejonowego w W. w ten sposób, że odstąpił od obciążania powódki kosztami procesu na rzecz pozwanych; w punkcie drugim odstąpił od obciążenia pozwanych kosztami postępowania zażaleniowego, zaś w punkcie trzecim zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w W. na rzecz adwokata K.W. kwotę 450 zł wraz z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Na punkt III powyższego rozstrzygnięcia, powódka – za pośrednictwem pełnomocnika z urzędu – złożyła zażalenie, które Sąd Okręgowy w W. II Wydział Cywilny Odwoławczy postanowieniem z 25 października 2023 r. (sygn. akt […]) odrzucił jako niedopuszczalne.

Na przedmiotowe orzeczenie powódka także wniosła zażalenie, które Sąd Okręgowy w W. II Wydział Cywilny Odwoławczy oddalił postanowieniem z 14 lutego 2024 r. (sygn. akt […]).

Orzeczenie to, doręczone pełnomocnikowi 24 lutego 2024 r., wskazane zostało jako ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.

W ocenie skarżącego „brak możliwości zaskarżania przez pełnomocnika z urzędu wydanych po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji rozstrzygnięć w sprawie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej stanowi ograniczenie konstytucyjnego prawa do sądu, wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz związanego z nim prawa zaskarżenia takich rozstrzygnięć, wynikającego z art. 78 Konstytucji w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Brak jakiejkolwiek możliwości kontroli tego orzeczenia należy ocenić jako nie spełniający standardu należytej procedury sądowej, gdyż orzeczenie w sprawie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu dotyczy istotnych praw majątkowych pełnomocnika” (s. 5 skargi).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom.
2. W ocenie Trybunału skarga konstytucyjna spełnia przesłanki przekazania jej do merytorycznego rozpoznania, ponieważ:

1. została sporządzona przez adwokata występującego we własnym imieniu (art. 44 u.o.t.p.TK), 11
2. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z 14 lutego 2024 r. (sygn. akt […]), wskazanego jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, nie przysługuje zwyczajny środek zaskarżenia, a skarżący poinformował, że nie wniósł od niego także nadzwyczajnego środka zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p.TK), 12
3. dochowany został trzymiesięczny termin wniesienia skargi, zastrzeżony w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK (ostateczne orzeczenie doręczono skarżącemu 24 lutego 2024 r., zaś skargę konstytucyjną wniesiono 21 maja 2024 r.), 13
4. określony został przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK), 14
5. wskazano, które konstytucyjne wolności i prawa oraz w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK), 15
6. przedstawiono uzasadnienie sformułowanych w skardze zarzutów (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK).

3. W ocenie Trybunału analizowana skarga konstytucyjna nie jest obarczona nieusuwalnymi brakami formalnymi, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, ani oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK.

Jednocześnie należy zauważyć, że zakwestionowany w niniejszej skardze przepis był już przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Trybunałem. W wyroku z 8 maja 2024 r., sygn. akt SK 59/21 (OTK ZU nr 46/A/2024) Trybunał orzekł, że art. 394 2 § 1 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2023 r., w zakresie, w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia oddalającego wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej od apelacji wydanego przez sąd drugiej instancji, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2, art. 78, art. 176 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ocena, czy w związku z tym wyrokiem w niniejszej sprawie zachodzi ujemna przesłanka procesowa ne bis in idem wykracza jednak poza zakres wstępnej kontroli.

Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK, postanowił nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.

Created by Łukasz Baranek Internetowy Portal Orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego 1.7.5 [Internet-B:ipo]

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Twoja sesja wygasła!

Twoja sesja wygasła musisz odświeżyć stronę klikając na przycisk poniżej