Uzasadnienie
- 1. Wnioskiem z 20 grudnia 2018 r. (data nadania) Federacja Związków Pracodawców-Dzierżawców i Właścicieli Rolnych (dalej:
wnioskodawca) wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 4 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 233, poz. 1382; dalej: ustawa zmieniająca) w zakresie, w jakim „ogranicza prawa majątkowe dzierżawców uprzednio nabyte na podstawie umów dzierżawy, które nie zawierały w swojej treści postanowienia o możliwości wyłączenia w trakcie jej trwania 30% powierzchni użytków rolnych oraz które zostały zawarte przed wejściem w życie ustawy zmieniającej i nadal obowiązywały w dacie jej wejścia w życie”, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast w zakresie, w jakim „ogranicza wolność działalności gospodarczej tych dzierżawców, którzy przed wejściem w życie ustawy zmieniającej zawarli umowy dzierżawy nie zawierające w swojej treści postanowienia o możliwości wyłączenia w trakcie jej trwania 30% powierzchni użytków rolnych”, jest niezgodny z art. 20 w związku z art. 22 w związku z art. 23 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 32 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji, zaś w zakresie, w jakim „inaczej traktuje dzierżawców nowych umów dzierżawy, tj. zawartych po wejściu w życie [u]stawy zmieniającej od dzierżawców związanych umowami dzierżawy przed wejściem w życie ustawy zmieniającej” jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Wnioskodawca wystąpił także o zbadanie zgodności art. 5 ustawy zmieniającej w zakresie, w jakim przepis ten „w sposób odmienny traktuje dzierżawców w zależności od łącznej powierzchni dzierżawionych gruntów oraz kategorii podmiotów, którzy są wspólnikami w spółkach będących dzierżawcami” z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji.
- 2. Postanowieniem z 14 lipca 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawcy 20 lipca 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), odmówił nadania wnioskowi dalszego biegu, stwierdziwszy, że ustalony przez Federację zakres zaskarżenia wykracza poza granice ograniczonej rzeczowo legitymacji procesowej, „konsumując” cechy wniosku, który mogą złożyć jedynie podmioty legitymowane ogólnie, wymienione w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji.
- 3. W zażaleniu złożonym 24 lipca 2020 r. (data nadania) wnioskodawca wniósł o nadanie wnioskowi dalszego biegu 4
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.
1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania wnioskowi dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Bada w szczególności, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania wnioskowi dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
6 7
- 2. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstawy odmowy nadania dalszego biegu wnioskowi.
- 3. Wnioskodawca dowodzi, że oceniając legitymację podmiotów wskazanych w art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji do złożenia wniosku o zbadanie konstytucyjności aktu normatywnego, należy odnieść się do wszystkich zadań przypisanych tym podmiotom, w tym do zadania polegającego na ochronie ich praw i interesów gospodarczych. W tym kontekście wnioskodawca zwraca uwagę, że przepis ten, a także jego ust. 2, nie zawężają prawa złożenia wniosku „wyłącznie do kwestii związanych z zatrudnieniem, uprawnieniami pracowniczymi i relacjami na poziomie pracodawca-pracownik”. Przepisy te stanowią bowiem o tym, że podmioty takie jak wnioskodawca mogą wystąpić z wnioskiem, jeżeli akt normatywny dotyczy spraw objętych ich zakresem działania. Skoro więc zarówno art. 5 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o organizacjach pracodawców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1809; dalej: ustawa o organizacjach pracodawców), jak i art. 3 Statutu wnioskodawcy (tj. unormowania określające zakres działania wnioskodawcy) stanowią o tym, że podstawowym jego zadaniem jest „reprezentowanie interesów, w tym gospodarczych”, to „zakres zaskarżenia zawarty we wniosku Federacji mieści się w zakresie ustawowych i statutowych zadań i celów, w tym ochrony praw i interesów gospodarczych członków [w]nioskodawcy”.
Niezależnie od powyższego wnioskodawca dowodzi, że zaskarżone przez niego przepisy „mające znaczenie dla prowadzenia działalności gospodarczej, ostatecznie wywierają wpływ na relację pracodawca-pracownik”. Skutkiem ich obowiązywania, jak zauważył, była konieczność poszukiwania przez dzierżawców sposobu na obniżenie kosztów działalności, co w konsekwencji prowadziło do redukcji zatrudnienia. Okoliczność ta miała „wpływ na uprawnienia pracodawcze takich dzierżawców i ich relacje z pracownikami”.
3.1. Odnośnie powyższych zarzutów Trybunał zwraca uwagę na to, że uprawnienie do kierowania wniosku do Trybunału Konstytucyjnego jest oparte na normie rangi konstytucyjnej. Pojęcie „pracodawcy” ma w Konstytucji (art. 191 ust. 1 pkt 4) znaczenie autonomiczne, dlatego nie może być utożsamiane z podobnym pojęciem użytym przez ustawodawcę w art. 5 ustawy o organizacjach pracodawców.
Uznając za słuszną tezę przedstawioną w zażaleniu należałoby przyjąć, że to nie Konstytucja, ale ustawa lub statut decydowałyby w istocie o przyznaniu uprawnienia do występowania z wnioskiem, o którym mowa w art. 191 ust. 2 Konstytucji.
3.2. Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie w pełni podtrzymuje ugruntowany w dotychczasowym orzecznictwie sądu konstytucyjnego pogląd, zgodnie z którym przyjęcie w Konstytucji nazwy „pracodawca”, a nie „osoba prowadząca działalność gospodarczą” lub „przedsiębiorca”, ma istotne znaczenie dla wyznaczenia kręgu podmiotów mających uprawnienie do występowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w roli wnioskodawcy. W postanowieniu z 28 stycznia 2004 r. (sygn. Tw 74/02, OTK ZU nr 1/B/2004, poz. 2) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że gdyby ustrojodawca chciał objąć interesy gospodarcze szczególną ochroną, wyrażającą się w możliwości kierowania wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, przyznałby takie uprawnienie organizacjom powołanym do reprezentowania właśnie takich interesów swoich członków (np. izbom gospodarczym). Skoro ustawodawca konstytucyjny nie przyjął powyższego rozwiązania, to zdolność wnioskowa organizacji pracodawców dotyczy tylko interesów ich członków jako pracodawców, tym bardziej że istnieją kategorie pracodawców, które z założenia nie mogą lub nie muszą prowadzić działalności gospodarczej.
3.3. Postanowienie o sygn. Tw 74/02 jest orzeczeniem pełnego składu Trybunału Konstytucyjnego. Wyraża ono pogląd prawny, którym związane są pozostałe składy orzekające. Kształtuje zatem orzecznictwo Trybunału w sprawach zainicjowanych wnioskami podmiotów wskazanych w art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji. Ocena prawna wyrażona w powyższej sprawie jest więc dla rozpatrywanego wniosku wiążąca (por. postanowienie TK z 12 września 2017 r., sygn. Tw 13/16, OTK ZU B/2017, poz. 246).
3.4. Odnosząc się natomiast do drugiego z zarzutów sformułowanych w zażaleniu należy zauważyć, że zakwestionowane przez wnioskodawcę przepisy regulują stosunki pomiędzy Agencją Nieruchomości Rolnych a dzierżawcami. Wprawdzie ich obowiązywanie może w dalszej perspektywie wiązać się z koniecznością redukcji zatrudnienia u dzierżawców gruntów, jednak okoliczność ta tym bardziej świadczy o tym, że przepisy te określają relacje pomiędzy pracownikami a przedsiębiorcami, nie zaś pracodawcami w znaczeniu konstytucyjnym.
4. Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że w postanowieniu z 14 lipca 2020 r. zasadnie przyjął, iż wnioskodawca występuje w obronie stanu posiadania członków Federacji jako dzierżawców, nie zaś w celu ochrony uprawnień członków Federacji jako pracodawców w ramach relacji łączącej ich z pracownikami. W związku z tym, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, prawidłowo odmówił nadania wnioskowi dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.
Postanowienie
z dnia 14 sierpnia 2020 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Krystyna Pawłowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Federacji Związków Pracodawców-Dzierżawców i Właścicieli Rolnych o zbadanie zgodności:
- 1) art. 4 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 233, poz. 1382) w zakresie, w jakim:
- a) „ogranicza prawa majątkowe dzierżawców uprzednio nabyte na podstawie umów dzierżawy, które nie zawierały w swojej treści postanowienia o możliwości wyłączenia w trakcie jej trwania 30% powierzchni użytków rolnych oraz które zostały zawarte przed wejściem w życie ustawy zmieniającej i nadal obowiązywały w dacie jej wejścia w życie” z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- b) „ogranicza wolność działalności gospodarczej tych dzierżawców, którzy przed wejściem w życie ustawy zmieniającej zawarli umowy dzierżawy nie zawierające w swojej treści postanowienia o możliwości wyłączenia w trakcie jej trwania 30% powierzchni użytków rolnych” z art. 20 w związku z art. 22 w związku z art. 23 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 32 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji,
- c) „inaczej traktuje dzierżawców nowych umów dzierżawy, tj. zawartych po wejściu w życie [u]stawy zmieniającej od dzierżawców związanych umowami dzierżawy przed wejściem w życie ustawy zmieniającej” z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji;
- 2) art. 5 ustawy powołanej w punkcie pierwszym w zakresie, w jakim „w sposób odmienny traktuje dzierżawców w zależności od łącznej powierzchni dzierżawionych gruntów oraz kategorii podmiotów, którzy są wspólnikami w spółkach będących dzierżawcami” z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu wnioskowi.
Uzasadnienie
Federacja Związków Pracodawców-Dzierżawców i Właścicieli Rolnych (dalej: wnioskodawca lub Federacja) 20 grudnia 2018 r. (data nadania) wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.
Zarządzeniem z 14 stycznia 2020 r. (doręczonym wnioskodawcy 20 stycznia 2020 r.), sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku, tj. do doręczenia oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza odpisu: statutu wnioskodawcy; uchwały z posiedzenia zjazdu Federacji z 11 lipca 2018 r. (Nr 15/2018), wraz z protokołem pozwalającym stwierdzić, że uchwała została podjęta zgodnie z przepisami prawa lub postanowieniami statutu; protokołu z posiedzenia zjazdu Zarządu Federacji pozwalającego stwierdzić, że uchwała tego organu z 29 listopada 2018 r. (Nr 1/11/2018) została podjęta zgodnie z przepisami prawa lub postanowieniami statutu.
3 24 stycznia 2020 r. (data nadania) wnioskodawca wykonał zarządzenie sędziego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK) skuteczne wszczęcie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym na podstawie wniosku możliwe jest wówczas, gdy złożony wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu. W rozpatrywanej sprawie uznanie podmiotu za uprawniony do inicjowania abstrakcyjnej kontroli norm uzależnione jest od spełnienia przesłanki podmiotowej – wniosek pochodzi od podmiotu wskazanego w art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji oraz przedmiotowej – kwestionowany przez wnioskodawcę akt normatywny dotyczy spraw objętych jego zakresem działania (tzw. ograniczona rzeczowo zdolność wnioskowa – art. 191 ust. 2 Konstytucji).
2. Trybunał Konstytucyjny zbadał, czy Federacja, kwestionując zgodność zaskarżonych przepisów, spełnia kryterium wyznaczone przez art. 191 ust. 2 Konstytucji, tzn. występuje o kontrolę aktów normatywnych, które dotyczą spraw objętych jej zakresem działania.
3. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego użyte w art. 191 ust. 2 Konstytucji pojęcie „spraw objętych zakresem działania” powinno być wykładane w sposób ścisły, a interpretacja rozszerzająca jest niedopuszczalna. Trybunał Konstytucyjny przypomina, że prawo organizacji pracodawców do składania wniosków do Trybunału Konstytucyjnego służy reprezentowaniu swoich członków w perspektywie obowiązków i uprawnień pracodawcy w ich relacji z pracownikami.
Uprawnienie to stanowi niejako odbicie uprawnień związków zawodowych, a wspólne wymienienie związków zawodowych (perspektywa pracownika) i organizacji pracodawców (perspektywa pracodawcy) w art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji potwierdza jednoznacznie, że wolą ustrojodawcy było ograniczenie zdolności wnioskowej tych podmiotów do spraw z zakresu stosunku pracy (zob. postanowienie TK z 5 czerwca 2012 r., sygn. Tw 19/12, OTK ZU nr 6/B/2012, poz. 476 i wskazane w nim orzeczenia).
Trzeba także zauważyć, że wystąpienie z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi szczególnego środka ochrony interesów gospodarczych organizacji pracodawców, choć interesy te są w naturalny sposób związane z funkcjonowaniem przedsiębiorców zrzeszonych w takiej organizacji (por. powołane postanowienie TK z 5 czerwca 2012 r., sygn. Tw 19/12 i wskazane w nim orzeczenia).
4. Przedmiotem rozpatrywanego wniosku są art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 233, poz. 1382; dalej: ustawa zmieniająca).
4.1. Analiza zaskarżonego art. 4 ustawy zmieniającej pozwala stwierdzić, że reguluje on stosunki pomiędzy Agencją Nieruchomości Rolnych (dalej: Agencja) a dzierżawcami. Zaskarżony przepis dotyczy przedstawiania dzierżawcom przez Agencję propozycji dokonania zmian umowy dzierżawy (zawartej przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej), przedmiotem której są nieruchomości wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, w zakresie wyłączenia z dzierżawy 30% powierzchni użytków rolnych będących przedmiotem dzierżawy (ust. 1). Odnosi się on także do takich kwestii, jak: przesyłanie projektu zmiany umowy dzierżawy przez Agencję (ust. 2); oświadczenie dzierżawcy o przyjęciu albo o odrzuceniu zaproponowanych przez Agencję zmian umowy dzierżawy zawartych w projekcie (ust. 3); niezłożenie oświadczenia w terminie (ust. 4); zmiana umowy dzierżawy dokonywana przez Agencję i dzierżawcę w formie pisemnej (ust. 5); zmniejszenie czynszu dzierżawnego (ust. 6); uprawnienie dzierżawcy do zakupu całości albo części nieruchomości, która pozostała przedmiotem dzierżawy, z zastosowaniem prawa pierwszeństwa (ust. 7); oświadczenie dzierżawcy o skorzystaniu z uprawnienia do zakupu (ust. 8); uprawnienie do zakupu nieruchomości przeznaczonej na cele nierolnicze (ust. 9); przeznaczanie przez Agencję do sprzedaży użytków rolnych wyłączonych z dzierżawy w wyniku zmiany umowy dzierżawy (ust. 10); termin wyłączenia użytków rolnych (ust. 12) określany na wniosek dzierżawcy (ust. 13), do którego dołącza się stosowne dokumenty (ust. 14); zasady mające zastosowanie do sprzedaży użytków rolnych (ust. 14).
4.2. Kwestionowany art. 5 ustawy zmieniającej określa przypadki, w których w odniesieniu do umów dzierżawy zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej nie stosuje się przepisów art. 4 tej ustawy (ust. 1), odnosi się do pisemnego oświadczenia dzierżawcy (ust. 2), jak również przewiduje, że osoba, która złożyła nieprawdziwe oświadczenie, podlega odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (ust. 3).
5. Federacja twierdzi, że zakwestionowane przepisy, w zakresach zaskarżonych w analizowanym wniosku, ingerują w zasady i warunki dotychczasowego funkcjonowania dzierżawców nieruchomości rolnych Skarbu Państwa.
5.1. Zarzuty wnioskodawcy koncentrują się na wykazaniu, że zaskarżone przez niego przepisy naruszają: art. 2 Konstytucji (zasadę demokratycznego państwa prawnego i wynikające z niej zasady: zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, ochrony praw nabytych i zakazu retroakcji prawa); art. 20, art. 22 i art. 23 Konstytucji (zasadę społecznej gospodarki rynkowej i wolność działalności gospodarczej); art. 31 ust. 3 Konstytucji (zasadę proporcjonalności); art. 32 Konstytucji (zasadę równości) oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji (zasadę równej dla wszystkich ochrony prawnej własności, innych praw majątkowych).
5.2. Federacja twierdzi, że „art. 4 ustawy zmieniającej doprowadził do ograniczenia dotychczas nabytych przez dzierżawców praw majątkowych oraz w sposób istotny wpływa na umowy dzierżawy zawarte przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, (…) jest niczym innym jak władczą ingerencją w stosunki prawne pod rządami poprzedniego prawa”. Jak dowodzi wnioskodawca, przepis ten arbitralnie pozbawił dzierżawców 30% najatrakcyjniejszych – dzierżawionych od Skarbu Państwa – użytków rolnych, nie bacząc na poczynione na tych gruntach nakłady finansowe, czy też zaciągnięte kredyty na rozwój i prowadzenie działalności rolniczej.
W przekonaniu wnioskodawcy, przewidziane w tym przepisie rozwiązania są „bardzo dotkliwą sankcj[ą], która może prowadzić do utraty możliwości prowadzenia działalności na dzierżawionych gruntach po zakończeniu umowy”.
Wnioskodawca wyraża przekonanie, że art. 4 ustawy zmieniającej i podjęte na jego podstawie działania stanowią „nieproporcjonalne, niespełniające przesłanki «ważnego interesu publicznego» i naruszające konstytucyjną zasadę równości wobec prawa ograniczenie wolności działalności gospodarczej (…)”. Zdaniem wnioskodawcy ustawodawca dopuścił się nadmiernej ingerencji w swobodę działalności gospodarczej, w szczególności negatywnie wpłynął na konkurencyjność gospodarstw rolnych, zmuszając prowadzących je przedsiębiorców do korekty ich planów rozwojowych związanych z prowadzonymi przedsięwzięciami gospodarczymi.
Odnośnie art. 5 ustawy zmieniającej Federacja sformułowała zarzut nierównego traktowania przedsiębiorców będących akcjonariuszami lub udziałowcami spółek z udziałem Skarbu Państwa i bez takiego udziału, zajmujących się działalnością rolniczą i dzierżawiących grunty rolne. Zdaniem Federacji nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości jest także różnicowanie przedsiębiorców ze względu na stan posiadania gruntów rolnych.
6. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zarówno treść kwestionowanych przepisów, jak również wzorce kontroli, które powołuje Federacja – art. 2, art. 20, art. 22, art. 23, art. 31 ust. 3, art. 32 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji – oraz uzasadnienie postawionych zarzutów, w szczególności przytoczona powyżej argumentacja, świadczą o tym, że wnioskodawca występuje w interesie swoich członków-przedsiębiorców i w obronie ich stanu posiadania (jako dzierżawców), nie zaś w celu ochrony uprawnień pracodawczych członków Federacji w ramach relacji łączącej ich z pracownikami (stosunek pracy).
W konsekwencji, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że ustalony przez Federację zakres zaskarżenia wykracza poza granice ograniczonej rzeczowo legitymacji procesowej, „konsumując” cechy wniosku, który mogą złożyć jedynie podmioty legitymowane ogólnie, wymienione w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji.
Wskazana okoliczność jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – podstawą odmowy nadania wnioskowi dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 22
Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK na postanowienie o odmowie nadania wnioskowi dalszego biegu wnioskodawcy przysługuje zażalenie do Trybunału w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego postanowienia.