Postanowienie TK z 8 marca 2004 r., Tw 38/03

Wydany

8 marca 2004 r.

Sąd

Trybunał Konstytucyjny

Sprawa

w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz. U. Nr 108, poz. 948 ze zm.) z art. 84 i art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 29 ust. 4 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm.); w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz. U. Nr 108, poz. 948 ze zm.) z art. 2, art. 32 i art. 51 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania wnioskowi dalszego biegu. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz. U. Nr 108, poz. 948 ze zm.; dalej rozporządzenie w sprawie kas rejestrujących) z art. 84 i art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 29 ust. 4 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej ustawa o podatku VAT) oraz § 5 ust. 2 pkt 1b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz. U. Nr 108, poz. 948 ze zm.) z art. 2, art. 32 i art. 51 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. w sprawie K. 20/98 (OTK ZU nr 1/1999, poz. 5), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że „powiązanie sprawy wnoszonej do Trybunału z określonym ustawowo zakresem działania wnioskodawcy należy interpretować w sposób ścisły. Oznacza to, że wniosek złożony do Trybunału musi być bezpośrednio związany z interesem prawnym danej organizacji jako takiej lub interesem prawnym członków tej organizacji, do którego reprezentowania organizacja została powołana”. Podobne stanowisko Trybunał zajął w orzeczeniu wydanym w sprawie U. 1/98 (OTK ZU nr 5/1998, poz. 66), gdzie uznał, że powoływanie się na realizację celów ogólnospołecznych i aktywność społeczno-gospodarczą związku zawodowego nie daje podstaw do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie zgodności kwestionowanych przepisów prawa z Konstytucją. w sprawie kas rejestrujących twierdzi, że dotyczą one spraw objętych zakresem działania wnioskodawcy. Przywołuje postanowienia art. 4, art. 6 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze zm.) oraz § 14 ust. 2, ust. 6, ust. 10 i ust. 12, a także § 15 ust. 1, ust. 7 i ust. 15 statutu Niezależnego Związku Zawodowego Kierowców. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, zdolność wnioskowa Niezależnego Związku Zawodowego Kierowców nie budzi wątpliwości w świetle art. 191 ust. 2 Konstytucji. w sprawie kas rejestrujących obliguje wszystkich jego adresatów do posiadania „kasy rejestrującej połączonej z taksometrem w sposób nierozłączny lub przez system złącza zabezpieczonego przed ingerencją użytkownika lub osób trzecich, zapewniający transmisję danych rejestrowanych przez taksometr do kasy, a odłączenie lub uszkodzenie kasy uniemożliwiające jej działanie musi powodować blokadę działania taksometru najpóźniej po wykonaniu operacji kończącej kurs”. Wnioskodawca dowodzi, że przepis ten nakłada na adresatów nieprzewidziany w ustawie obowiązek finansowy. Realność nowego ciężaru wynika z konieczności poniesienia wyższych kosztów związanych z zakupem, legalizacją czy zamontowaniem takiego urządzenia, w porównaniu do kosztów, jakie kreuje posiadanie kas rejestrujących przez adresatów prowadzących inną, niż świadczenie usług przewozu osób i ładunków taksówkami, działalność gospodarczą. Zdaniem wnioskodawcy, nałożenie obowiązku ponoszenia ciężaru finansowego w akcie podustawowym (kwestionowanym rozporządzeniu) narusza zasadę konstytucyjną, wyrażoną w art. 84. w sprawie kas rejestrujących polega na „samoistnym” (pierwotnym) ukształtowaniu nowego ciężaru publicznego w podustawowym akcie normatywnym. w sprawie limitów odliczeń kwot wydatkowanych na zakup kas o zastosowaniu specjalnym (Dz. U. Nr 50, poz. 425; dalej: rozporządzenie w sprawie limitów odliczeń kwot wydatkowanych na zakup kas o zastosowaniu specjalnym) ustalił dla podatników świadczących usługi w zakresie przewozu osób i ładunków taksówkami, którzy rozpoczną ewidencjonowanie w obowiązującym terminie, limit odliczeń od podatku należnego w wysokości: w sprawie kas rejestrujących, zintegrowanych w jednej obudowie lub połączonych złączem stałym z taksometrem (§ 1 ust. 1 pkt 1), albo w sprawie kas rejestrujących, o konstrukcji rozłącznej połączonych z taksometrem przez system złącza zabezpieczającego przed ingerencją użytkownika lub osób trzecich, w sposób określony w § 3 ust. 2 pkt 3a wymienionego rozporządzenia (§ 1 ust. 1 pkt 2). w sprawie kas rejestrujących narusza art. 84 Konstytucji. Okoliczność ta stanowi, zgodnie z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.; dalej: ustawa o Trybunale Konstytucyjnym), przesłankę odmowy nadania dalszego biegu wnioskowi w tym zakresie. w sprawie limitów odliczeń kwot wydatkowanych na zakup kas o zastosowaniu specjalnym jest oczywiste, jeśli porównać je z 50% odliczeniem przysługującym pozostałym podatnikom – nabywcom kas rejestrujących (art. 29 ust. 2b ustawy o podatku VAT). w sprawie kas rejestrujących sprowadza się do twierdzenia, iż treść tego przepisu nie realizuje wytycznych zawartych w upoważnieniu ustawowym (art. 29 ust. 4 pkt 1, 2 i 3 ustawy o VAT), przez co prowadzi do naruszenia art. 92 Konstytucji. W ocenie wnioskodawcy, przyjęte rozwiązania wykraczają, w szczególności poza wytyczną sformułowaną jako „uwzględnienie optymalnych, również dla danego typu obrotu, rozwiązań technicznych dotyczących konstrukcji kas” (art. 29 ust. 4 pkt 3 tejże ustawy). w sprawie kas rejestrujących, innych konkretnie wskazanych norm, zasad czy wartości konstytucyjnych. w sprawie kas rejestrujących w brzmieniu „podatnicy w zakresie świadczonych przez nich usług przewozu osób i ładunków taksówkami są obowiązani, jeżeli wykonują te usługi również w zakresie, w jakim odrębne przepisy nie określają obowiązku rozliczania się według wskazań taksometru – do stosowania kasy wyposażonej również w funkcję związaną ze stosowaniem cen umownych indywidualnie negocjowanych i do wydawania paragonu, który oprócz danych wymienionych w § 4 ust. 5, związanych z wyceną kursu według wskazań taksometru, powinien zawierać także imię i nazwisko lub nazwę skróconą nabywcy usługi oraz jego adres”, narusza, zdaniem wnioskodawcy, art. 2, art. 32 i art. 51 Konstytucji. w sprawie kas rejestrujących narusza wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadę demokratycznego państwa prawnego przez to, że w przypadku usługi rabatowej, podanie przez jej nabywcę fałszywych danych osobowych może prowadzić do odpowiedzialności karnej skarbowej taksówkarza. w sprawie kas rejestrujących nie zawiera bowiem żadnych materialnych rozstrzygnięć, które kształtowałyby odpowiedzialność karną skarbową jego adresatów. Z tego też względu, sugerowany przez wnioskodawcę brak konstytucyjności kwestionowanego przepisu, nie znajduje uzasadnienia w treści § 5 ust. 2 pkt 1b. w sprawie kas rejestrujących narusza zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji, powołuje w uzasadnieniu ten sam argument, tzn. możliwość poniesienia odpowiedzialności karnej skarbowej przez taksówkarza, w związku z podaniem przez nabywcę usługi rabatowej fałszywych danych osobowych. Wnioskodawca ocenia, iż w konsekwencji skarżony przepis wprowadza dyskryminację w życiu gospodarczym tych podatników, którzy świadczą usługi przewozu osób i ładunków taksówkami. w sprawie rozumienia konstytucyjnej zasady równości wszystkich wobec prawa (aktualność tego orzecznictwa na tle nowej ustawy zasadniczej potwierdzono wyrokiem z 16 grudnia 1997 r., sygn. K. 8/97, OTK ZU nr 5-6/1997, poz. 70). Sygnalizowana przez wnioskodawcę możliwość narażenia na odpowiedzialność karną skarbową osobę świadczącą przedmiotowe usługi nie uzasadnia, zdaniem Trybunału, twierdzenia, iż kwestionowany przepis narusza nakaz równego traktowania wszystkich przez organy władzy publicznej w procesie stosowania prawa (równość wobec prawa), jak też nie podważa nakazu uwzględniania zasady równości przy kształtowaniu treści obowiązującego prawa (równość w prawie). w sprawie kas rejestrujących „fakt wręczenia paragonu nabywcy usługi powinien być przez niego potwierdzony czytelnym podpisem na kopii paragonu”. Z przywołanego przepisu wynika jednoznacznie, że to nabywca usługi poświadcza swoim podpisem prawdziwość danych, o których mowa w § 5 ust. 2 pkt 1b skarżonego rozporządzenia. Jeżeli zatem w wyniku kontroli skarbowej zostałyby ujawnione wątpliwości odnoszące się do prawdziwości danych osobowych wpisanych na kopii paragonu, ich merytoryczne wyjaśnienie wymaga, w pierwszej kolejności, podjęcia przez urząd działań sprawdzających wobec nabywcy usługi, a nie podmiotu (taksówkarza), który świadczy usługi takiego rodzaju. w sprawie kas rejestrujących z art. 32 Konstytucji. w sprawie kas rejestrujących, nakładając na nabywcę usługi przewozu taksówką obowiązek ujawnienia swoich danych osobowych, narusza art. 51 Konstytucji, w myśl którego „nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby”. w sprawie kas rejestrujących z art. 51 Konstytucji.

Sentencja

1. § 3 ust. 2 pkt 3a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2002 r.
2. § 5 ust. 2 pkt 1b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2002 r. W dniu 18 listopada 2003 r. wpłynął do Trybunału Konstytucyjnego wniosek Niezależnego Związku Zawodowego Kierowców o stwierdzenie zgodności § 3 ust. 2 pkt 3a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2002 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji ogólnokrajowe organy związków zawodowych mogą wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie zgodności przepisów prawnych z przepisami mającymi wyższą rangę w hierarchicznie zbudowanym systemie źródeł prawa. Jednakże legitymacja tych podmiotów została – w porównaniu z uprawnieniami podmiotów wymienionych w art. 191 ust. 1 Konstytucji – ograniczona przez ustrojodawcę w ten sposób, że przedmiotem złożonego przez nie wniosku mogą być tylko takie przepisy, które dotyczą spraw objętych „zakresem działania wnioskodawcy” (art. 191 ust. 2 Konstytucji). Problem zakresu przedmiotowego legitymacji podmiotów wskazanych w art. 191 ust. 1 pkt 3-5 Konstytucji był wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. W orzeczeniu wydanym Legitymacja procesowa przewidziana dla ogólnokrajowych organów związków zawodowych doznaje – z mocy Konstytucji – dwojakiego rodzaju ograniczeń. Po pierwsze, z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego może wystąpić jedynie ogólnokrajowy organ związku zawodowego. Użyty w przepisie przymiotnik „ogólnokrajowy” w sposób istotny ogranicza grupę związków zawodowych uprawnionych do występowania z wnioskiem. Przymiotnik ten odnosi się wprawdzie do organu związku, jednak należy przyjąć, że ogólnokrajowe organy może mieć tylko taki związek zawodowy, który swym działaniem obejmuje obszar całego kraju. (por. postanowienia z: 30 marca 1999 r. i 29 kwietnia 1999 r., sygn. T 3/99, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 15 i 16; 12 lutego 2003 r., sygn. Tw 59/02, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 8; 25 marca 2003 r. i 17 grudnia 2003 r., sygn. Tw 75/02, OTK ZU nr 4/B/2003, poz. 199 i 200). Po drugie, przedmiot kontroli oraz powoływane wzorce kontroli muszą mieścić się w konstytucyjnie i ustawowo określonym katalogu spraw należących do zakresu działania samego ogólnokrajowego organu związku zawodowego.
2. Zarząd Krajowy Niezależnego Związku Zawodowego Kierowców uzasadniając legitymację w odniesieniu do kwestionowanych we wniosku przepisów rozporządzenia
3. Trybunał Konstytucyjny zwraca jednak uwagę, że zgodnie z art. 191 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 2 ustawy zasadniczej, badanie zdolności wnioskowej ogólnokrajowego organu związku zawodowego musi uwzględniać również spełnienie wymogu wskazania podstawy kontroli, mieszczącej się w zakresie działania wnioskodawcy.

1. Pierwszym wzorcem kontroli wskazanym przez Zarząd Krajowy Niezależnego Związku Zawodowego Kierowców jest art. 84 Konstytucji, zgodnie z którym „każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie”. Skarżony § 3 ust. 2 pkt 3a rozporządzenia Trybunał Konstytucyjny uznaje, iż powołany przez wnioskodawcę art. 84 ustawy zasadniczej jest wzorcem kontroli, mieszczącym się w zakresie działania Niezależnego Związku Zawodowego Kierowców. Natomiast ocenę, czy powołana podstawa kontroli jest adekwatna, tzn. merytorycznie zasadna, z punktu widzenia zaskarżonego przepisu, muszą poprzedzić następujące ustalenia. Przedmiotem obowiązku według art. 84 Konstytucji są ciężary i świadczenia publiczne, w tym podatki określone w ustawie. Pojęcie ciężarów i świadczeń publicznych, zgodnie ze specyfiką pojęć konstytucyjnych, należy uznać za zakresowo najszersze spośród używanych w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014 ze zm.). Kwalifikowaną kategorią świadczeń publicznych są daniny publiczne, do których stosownie do brzmienia art. 217 Konstytucji, należą podatki i inne daniny publiczne. Za daniny publiczne, zgodnie z nauką prawa i orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, uważa się świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie i pobierane na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych. Pojęcie podatków nie odbiega co do istoty od tej definicji. Władztwo daninowe państwa wykonywane jest w drodze stanowienia ustaw, a parlament ma dużą swobodę w kształtowaniu prawa daninowego. Według orzeczeń z 3 listopada 1998 r. (sygn. K. 12/98, OTK ZU nr 6/1998, poz. 98) i z 5 stycznia 1999 r. (sygn. K. 27/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 1), ustawodawca ma kompetencję do stanowienia prawa odpowiadającego założonym celom politycznym i gospodarczym, ma też (znaczną) swobodę wyboru pomiędzy różnymi konstrukcjami zobowiązań podatkowych, jeszcze swobodniej może stanowić o ulgach i zwolnieniach podatkowych, dlatego że o ich przedmiocie i zakresie nie decydują przesłanki prawne, lecz ekonomiczne i społeczne. Mając powyższe na uwadze, Trybunał Konstytucyjny podkreśla, że obowiązek prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących znajduje podstawę prawną w art. 29 ust. 1 ustawy o podatku VAT. Skoro zakup kasy rejestrującej pociąga za sobą koszty finansowe, które wnioskodawca utożsamia z ciężarami czy świadczeniami publicznymi, przewidzianymi w art. 84 Konstytucji, to, w ocenie Trybunału, nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z tymże przepisem, są one konsekwencją ustawowo określonego obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu urządzeń o takim przeznaczeniu. Trybunał Konstytucyjny nie podziela zatem argumentu wnioskodawcy, iż niekonstytucyjność zaskarżonego § 3 ust. 2 pkt 3a rozporządzenia Co szczególnie istotne w rozpatrywanej sprawie, art. 29 ust. 2b ustawy o podatku VAT przewiduje, że podatnicy, którzy rozpoczną ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego w obowiązujących terminach, mogą odliczyć od tego podatku kwotę wydatkowaną na zakup każdej z kas rejestrujących zgłoszonych na dzień rozpoczęcia (powstania obowiązku) ewidencjonowania w wysokości 50% jej ceny zakupu (bez podatku od towarów i usług), nie więcej jednak niż 2.500 zł. W takim przypadku urząd skarbowy dokonuje zwrotu powyższej kwoty na rachunek bankowy podatnika w terminie 25 dni od daty złożenia wniosku przez podatnika (art. 29 ust. 2c tejże ustawy). Ponadto, art. 29 ust. 3 pkt 1a ustawy o podatku VAT formułuje fakultatywne upoważnienie do wydania rozporządzenia dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych, który może określić inny, niż wymieniony w ust. 2b, limit odliczeń dla kas o zastosowaniu specjalnym, które programowo, funkcjonalnie i konstrukcyjnie są zintegrowane z innymi urządzeniami. Minister Finansów skorzystał z przyznanej ustawowo kompetencji prawotwórczej i w rozporządzeniu z dnia 17 marca 2003 r. – 61% ceny zakupu kasy (bez podatku od towarów i usług) – w przypadku kas rejestrujących o zastosowaniu specjalnym, w rozumieniu rozporządzenia – 79% ceny zakupu kasy (bez podatku od towarów i usług) – w przypadku kas rejestrujących o zastosowaniu specjalnym, w rozumieniu rozporządzenia Tak określone limity nie mogą przekroczyć kwoty 2.500 zł (§ 1 ust. 2). W świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy o VAT, zwłaszcza art. 29 ust. 3 pkt 1a i wydanego na jego podstawie rozporządzenia, Trybunał Konstytucyjny stwierdza oczywistą bezzasadność wniosku Niezależnego Związku Zawodowego Kierowców w odniesieniu do zarzutu, iż kwestionowany § 3 ust. 2 pkt 3a rozporządzenia Trybunał zauważa nadto, że wiedza ustawodawcy o kosztach, jakie poniosą podatnicy w związku z zakupem kas spełniających wymagania określone w § 3 ust. 2 pkt 3a skarżonego rozporządzenia, uzasadniła przyjęcie rozwiązań szczególnych, które zagwarantowały adresatom tego przepisu skorzystanie z odliczenia w wysokości 79% ceny zakupu kasy. Uprzywilejowanie wynikające z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia
2. Kolejny zarzut postawiony przez wnioskodawcę wobec § 3 ust. 2 pkt 3a rozporządzenia Trybunał Konstytucyjny zwraca w tym miejscu uwagę, że następstwem zasady podziału władz jest ograniczenie kompetencji Trybunału w zakresie orzekania o celowości zarówno poszczególnych rozwiązań ustawowych, jak i regulacji przyjętych w rozporządzeniach, wydawanych na podstawie i w celu wykonania ustawy. Badanie celowości kwestionowanego unormowania uzasadniałoby ingerencję Trybunału tylko wówczas, gdyby wnioskodawca przedstawił argumenty przekonujące o oczywistym naruszeniu, przez § 3 ust. 2 pkt 3a rozporządzenia Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że rozpatrywany wniosek nie formułuje zarzutów o takim charakterze, co przesądza o braku kognicji Trybunału do oceny w oparciu o kryterium celowości, rozwiązań merytorycznych przyjętych w zaskarżonym przepisie, będących konsekwencją realizacji wytycznych wskazanych w art. 29 ust. 4 pkt 1, 2 i 3 ustawy o podatku VAT. Wydanie orzeczenia w tym zakresie jest zatem niedopuszczalne w rozumieniu art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
3. Drugi z przepisów objętych wnioskiem, tzn. § 5 ust. 2 pkt 1b rozporządzenia

1. Niezależny Związek Zawodowy Kierowców dowodzi, że § 5 ust. 2 pkt 1b rozporządzenia Trybunał Konstytucyjny uznaje, że zgodnie z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, tak sformułowany zarzut jest oczywiście bezzasadny w odniesieniu do przywołanej przez wnioskodawcę, jako wzorzec kontroli, konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego i stanowi podstawę do odmowy nadania dalszego biegu wnioskowi w tym zakresie. Skarżony przepis rozporządzenia
2. Niezależny Związek Zawodowy Kierowców dowodząc, że § 5 ust. 2 pkt 1b rozporządzenia Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny podkreśla, że zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia Mając na uwadze powyższe, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym odmawia nadania dalszego biegu wnioskowi ze względu na jego oczywistą bezzasadność w zakresie, w jakim Niezależny Związek Zawodowy Kierowców zarzuca niezgodność § 5 ust. 2 pkt 1b rozporządzenia
3. Niezależny Związek Zawodowy Kierowców podnosi także, że § 5 ust. 2 pkt 1b rozporządzenia Trybunał Konstytucyjny uznaje, że tak określony przedmiot oraz wzorzec kontroli nie dotyczą spraw objętych zakresem działania Niezależnego Związku Zawodowego Kierowców. Wnioskodawca wnosząc o zbadanie zgodności § 5 ust. 2 pkt 1b skarżonego rozporządzenia z art. 51 Konstytucji, występuje wyłącznie w obronie konstytucyjnych praw nabywców świadczonych przez siebie usług, a nie interesu prawnego swoich członków, do reprezentowania którego Niezależny Związek Zawodowy Kierowców został powołany. Trybunał podkreśla, że inicjatywa, mająca w konsekwencji kontroli norm, osiągnąć cel o charakterze ogólnospołecznym, przysługuje, zgodnie z art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji, podmiotom legitymowanym generalnie (ogólnie). Trybunał Konstytucyjny stwierdza zatem, iż na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 2 ustawy zasadniczej, brak powiązania sprawy wniesionej do Trybunału przez Niezależny Związek Zawodowy Kierowców z ustawowo określonym zakresem działania wnioskodawcy, uzasadnia, na gruncie art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, odmowę nadania dalszego biegu wnioskowi, w odniesieniu do badania zgodności § 5 ust. 2 pkt 1b rozporządzenia W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji.

r.

Marian Zdyb po wstępnym rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Niezależnego Związku Zawodowego Kierowców o stwierdzenie zgodności: