Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2003r. Nr [...] Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Pracy Centralnego [...] [...] "[...]" w W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2000r. Nr [...] w sprawie stwierdzenia nabycia przez Związek Dzielnic – Gmin W. nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] o powierzchni [...] m² stanowiącej działkę ewid.
Nr [...] umorzyła postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt. 3 KPA).
W uzasadnieniu powyższej decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podała, że, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2002r.
(sygn. akt I SA 785/01) po rozpatrzeniu skargi Prezydenta m. W., Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2000r. Nr [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2000r. Nr [...] w przedmiocie komunalizacji nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] o powierzchni [...] m² uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990r. – przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 ze zm.) stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa i właściwa gmina oraz te przedsiębiorstwa, zakłady i jednostki, które posiadały w dniu 27 maja 1990r. tytuł prawny do nieruchomości wynikający z aktu właściwego organu.
Natomiast Spółdzielnia Pracy Centralnego [...] [...] "[...]" w W. nie posiada tytułu prawnego do tej nieruchomości, bowiem decyzją z dnia [...] marca 1979r. Urzędu Dzielnicy P. zostało wygaszone służące jej prawo użytkowania terenu przy ul. [...]. Faktu tego spółdzielnia nie negowała. Brak tytułu prawnego do nieruchomości przesądza, iż Spółdzielnia Pracy Centralnego [...] [...] "[...]" w W. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu komunalizacyjnym,
I SA 1001/03 zatem, złożone odwołanie nie mogło wywołać takiego skutku jakby pochodziło od podmiotu o którym mowa w art. 127 § 1 KPA.
Dlatego Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa ponownie rozpatrując sprawę związana ww. wyrokiem nie rozstrzygnęła sprawy merytorycznie, lecz uznała, że odwołanie w postępowaniu komunalizacyjnym zostało złożone przez podmiot niemający przymiotu strony i na tej podstawie orzekła jak w sentencji decyzji.
Skargę do NSA na powyższą decyzję, Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2003r. złożyła Spółdzielnia Pracy Centralnego [...] [...] "[...]" W. zarzucając decyzji naruszenie prawa materialnego: art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. przez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość stanowi własność ogólnonarodową, a nie Skarbu Państwa – Ministra Obrony Narodowej, art. 33-37 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości przez przyjęcie, ze nieruchomość przy ul. [...] była w dniu 27 maja 1990r. w zarządzie Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] wobec uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 1989r. wydanej przez Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy P. decyzją z dnia [...] marca 1991r. oraz sprzeczność decyzji z treścią zebranego w sprawie materiału przez przyjęcie, że Miejskie Przedsiębiorstwo [...] posiadało w dniu 27 maja 1990r. tytuł prawny do nieruchomości i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu podniosła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, iż nie posiada przymiotu strony w postępowaniu komunalizacyjnym, ponieważ przedmiotową nieruchomość otrzymała w 1957r. od Ministra Obrony Narodowej i włada nią do chwili obecnej.
Natomiast Miejskie Przedsiębiorstwo [...] nigdy nie było w jej posiadaniu.
Spółdzielnia Pracy Centralnego [...] [...] "[...]" w W. dokonała tam inwestycji znacznie przekraczających wartość nieruchomości i nie z jej winy nie został uregulowany stan prawny.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podtrzymała swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosła o jej oddalenie.
I SA 1001/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Organ rozpatrujący odwołanie zasadnie uznał, że skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu komunalizacyjnym dotyczącym uwłaszczenia na nieruchomości Związku Dzielnic – Gmin [...], ponieważ w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej nie posiadała tytułu prawnego do nieruchomości, której dotyczy komunalizacja.
Ponadto zgodnie z treścią art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r. wiąże w sprawie sąd wojewódzki oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia". W wyroku z dnia 18 listopada 2002r. NSA (I SA 785/01) uznał, że Spółdzielnia Pracy Centralnego [...] [...] "[...]" w W. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu komunalizacyjnym dotyczącym nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].
W takiej sytuacji organ prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze wywołane wnioskiem pochodzącym od nieuprawnionego podmiotu.
Spółdzielnia Pracy Centralnego [...][...] "[...]" w W., wobec braku przymiotu strony nie posiada bowiem legitymacji do kwestionowania decyzji komunalizacyjnej.
I SA 1001/03
Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.