Uzasadnienie
Dyrektor Wydziału Gospodarki Mieszkaniowej i Remontów decyzją z dnia 14 lipca 1988 r. nr OM-EM/8130-48/88 utrzymał w mocy decyzję Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Dzielnicowego w Ł., którą ustalono stawki czynszu za lokal mieszkalny zajmowany przez Annę Sz. przy ul. G. 53/55 m. 50 w Ł. składający się z dwóch pokoi i kuchni o ogólnej powierzchni 37,53 m2 /w tym jeden pokój o powierzchni 13,02 m2, a drugi 13,17 m2/, w taki sposób, że przyjęto 33 zł za 1 m2, z wyjątkiem powierzchni pokoju 13,17 m2 będącego nadwyżką powierzchni, odnośnie do którego ustalono stawkę czynszu w kwocie 99 zł za 1 m2 /ze zwyżką 200 proc./.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że trafne jest stanowisko organu I instancji, iż Anna Sz. zajmuje lokal mieszkalny, w którym występuje nadwyżka powierzchni mieszkalnej w postaci pokoju o powierzchni 13,17 m2. Powoływanie się w odwołaniu na przepis par. 10 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203/, który stanowi, że osoba samotna może otrzymać przydział lokalu o powierzchni odpowiadającej dwom normom zaludnienia, nie jest uzasadnione. Przepis ten bowiem odnosi się do przydziału lokalu, który następuje po wejściu w życie tego aktu, to jest po dniu 1 stycznia 1988 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Anna Sz. kwestionuje powyższą decyzję, zarzucając naruszenie par. 10 ust. 5 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r.; przepis ten, zdaniem skarżącej, na zastosowanie również do osób, które weszły w stosunek najmu przed 1 stycznia 1988 r. Prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, że w lokalu skarżącej nie ma nadwyżki powierzchni mieszkalnej, a co za tym idzie - brak jest podstaw prawnych do stosowania stawki czynszu podwyższonej o 200 proc. za jeden pokój.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.
Do stanowiska tego przyłączył się Prokurator, który zgłosił swój udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Regulacja prawna określająca, w jakich warunkach pokój stanowi nadwyżkę powierzchni mieszkalnej, znajduje się w par. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 40 poz. 230/.
Zgodnie z brzmieniem tego przepisu "pokój stanowi nadwyżkę, jeżeli w pozostałych pokojach najemca ma zapewnioną powierzchnię przysługującą według normy 10 m2 na osobę oraz z tytułu dodatkowej powierzchni mieszkalnej albo uprawnień do dodatkowych norm lub pokoi". W odniesieniu do osób samotnych, jaką jest skarżąca, przepisy prawa przewidują dwie normy zaludnienia. Wynika to z par. 10 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203/, który stanowi, że "osoba samotna może otrzymać przydział lokalu o powierzchni odpowiadającej dwom normom zaludnienia". Skoro zatem ustawodawca dopuszcza stosowanie dwóch norm zaludnienia w stosunku do osób samotnych, to należy przyjąć, że w świetle cyt. wyżej par. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r. skarżąca ma uprawnienie do dodatkowej normy i wobec tego, przy ogólnej powierzchni mieszkalnej 26,19 m2 - po odliczeniu dwóch norm, tj. 20 m2 - pozostały metraż nie stanowi odrębnego pokoju.
Brak jest więc podstaw do ustalania podwyższonego czynszu. Decyzje organów obu instancji zostały podjęte z naruszeniem par. 9 ust. 1 i 3 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r. Uzasadniało to z mocy art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylenie zaskarżonej decyzji, naruszenie bowiem powołanych przepisów prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy we własnym zakresie może rozstrzygnąć sprawę, kierując się wskazaniami interpretacyjnymi podanymi wyżej.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 208 Kpa.