Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 maja 2003 r., I SA 1010/01

Sprawa

sprawy ze skargi Spółki z o.o. "O." na decyzję Ministra Gospodarki z dnia 23 lutego 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy zaszeregowania obiektu "O." do kategorii "hotel" oraz odmowy nadania ww. obiektowi kategorii dwóch gwiazdek - oddala skargę.

Teza

Jeśli ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych /Dz.U. nr 133 poz. 884 ze zm./ indywidualizuje wymogi, po spełnieniu których obiekt /budynek/ może być uznany za hotel, winien on spełniać wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 2 ustawy dla wszystkich usług hotelarskich, świadczonych w obiektach hotelarskich oraz takie, które odnoszą się wyłącznie do hoteli, jako jednego z rodzajów obiektów hotelarskich /wielkość obiektu, jego wyposażenie, kwalifikacje personelu, a także zakres świadczonych usług, wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami/. Wymagania co do wielkości hotelu określono w ustawie liczbą 10 pokoi w jednym obiekcie /art. 36 pkt 1/.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Minister Gospodarki decyzją z dnia 23 lutego 2001 r. (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 36 i art. 37 w związku z art. 42 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych /Dz.U. nr 133 poz. 884 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Małgorzatę F. reprezentującą Hotel "O." Sp. z o.o. od decyzji Wojewody Ś. z dnia 19.12.2000 r. z dnia 19.12.2000 r. (...), odmawiającej zaszeregowania obiektu "O." położonego w T.-M. przy ul. N. J. 55, do rodzaju hotel i nadania kategorii "**" /dwie gwiazdki/ -utrzymał w mocy powyżej powołaną decyzję Wojewody Ś. W uzasadnieniu decyzji podano, że na podstawie przedstawionej dokumentacji przesłanej przez Wojewodę Ś. dotyczącej powołanej sprawy stwierdzono, że wspomniany powyżej obiekt nie spełnia wymagań określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 o usługach turystycznych /Dz.U. nr 133 poz. 884 ze zm./ dla wnioskowanego rodzaju i kategorii. Artykuł 36 pkt 1 ww. ustawy stanowi bowiem, że hotelem jest obiekt posiadający co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno i dwu osobowych, świadczących szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów. Zgodnie zaś z par. 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1999 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów w których świadczone są usługi hotelarskie /Dz.U. nr 11 poz. 87/ spełnienie wymagań dla obiektów hotelarskich w zakresie wymagań budowlanych dokumentuje się decyzjami przewidzianymi przez ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/. Odesłanie do prawa budowlanego w przepisach ww. rozporządzenia oznacza, że wyraz obiekt należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "a" pkt 2 przywołanej powyżej ustawy jako obiekt budowlany, tzn. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Obiekt "O." jest w rzeczywistości zespołem budynków składającym się z budynku głównego oraz z pięciu rzędów budynków szeregowych. Budynek główny obok recepcji, administracji, sali rekreacyjnej, sali klubowej z TV, jadalni oraz kuchni mieści tylko sześć pokoi mieszkalnych. Pozostała część pokoi mieszkalnych znajduje się w budynkach szeregowych położonych obok głównego budynku. Umieszczenie części mieszkalnej w odrębnych budynkach, zlokalizowanych poza budynkiem głównym mieszczącym ogólnodostępną część usługową, powoduje niedogodność dla osób korzystających ze świadczonych usług. Jednocześnie lokalizacja tylko 6 pomieszczeń mieszkalnych w budynku głównym w świetle art. 35 ust. 1 oraz 36 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych - uniemożliwia uzyskanie przez przedsiębiorcę wnioskowanego rodzaju dla tego obiektu.

Zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych - usługi hotelarskie mogą być świadczone również w innych obiektach, jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4 ww. ustawy oraz wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt 2, ale wówczas nie można używać nazwy rodzajowej /w tym konkretnym przypadku hotel/, która jest prawnie chroniona i może być używana dopiero po spełnieniu wymagań dla rodzaju hotel i wnioskowanej przez stronę kategorii.

Powyższą decyzję /w imieniu Zarządu P.P.U Hotel "O." sp. z o.o. w T.-M./ wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Małgorzata F. W skardze podano, że w związku z upływem z dniem 17.03.2001 r. terminu ważności decyzji Wojewody B. z dnia 18.03.1998 r. (...) zaszeregowującej obiekty spółki do rodzaju

• "hotel" i kategorii "**" /dwie gwiazdki/, skarżący ze stosownym wyprzedzeniem podjął starania o przedłużenie na dalszy okres posiadanej kategoryzacji. Zdaniem skarżącej dokonana przez Wojewodę Ś. oraz Ministra Gospodarki interpretacja art. 36 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych jest nieprawidłowa. Fakt dokumentowania decyzjami administracyjnymi - wymaganymi przepisami Prawa budowlanego - jak stanowi się w par. 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów nie uprawnia do twierdzenia, że zastosowane w ustawie o usługach turystycznych pojęcia, są zdefiniowane przepisami budowlanymi. W ocenie skarżącej wykładnia gramatyczna art. 36 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych nie pozostawia żadnych wątpliwości, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "obiekty"
• w liczbie mnogiej, nie daje podstaw do wniosku, iż intencją ustawodawcy było zastosowanie pojęć zaczerpniętych bezpośrednio z przepisów Prawa budowlanego. W rozumieniu skarżącego użyte w art. 36 pkt 1 ustawy sformułowanie "hotele-obiekty" wskazuje, że hotelem jest zarówno pojedynczy budynek jak i każdy obiekt składający się z kompleksu budynków stanowiących funkcjonalną całość, posiadający co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc itd. jak w treści przepisu. Skarżący posiada należycie zorganizowany kompleks hotelowy. Skoro z usług świadczonych przez skarżącą z zadowoleniem korzystają stali klienci bez względu na pogodę i porę roku /chociaż lokalizacja w miejscowości górskiej uwarunkowuje pobyt gości przede wszystkim tymi czynnikami/ - stanowi to dowód, że oferowane gościom warunki pobytu muszą ich satysfakcjonować.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zaskarżona decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa w świetle przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 36 pkt 1 powołanej i obowiązującej w chwili wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych. W świetle treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają "wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia, kwalifikacji personelu oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany". Zbieg cytowanego przepisu, zwłaszcza określenia "wielkości obiektu" z art. 36 pkt 1 dot. rodzajów obiektów hotelarskich, w szczególności zapisu ustawy, że za hotele należy przyjmować "obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno i dwuosobowych, świadczących szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów prowadzić musi do wniosku, że wymóg lokalizacji 10 pokoi dotyczy jednego "obiektu". Przyjęcie zaś definicji "obiektu" /obiektu budowlanego/ w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ nie narusza ustawy o usługach hotelarskich. Ustawa o usługach hotelarskich użytego pojęcia "obiektu" normatywnie nie definiuje. Trafnie wywodzi więc Minister Gospodarki w aspekcie art. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, iż hotel - jako obiekt budowlany - odpowiada tej definicji, bowiem jest budynkiem, który musi być wyposażony w instalacje i urządzenia techniczne niezbędne, umożliwiające zamieszkanie gości - konsumentów usług hotelarskich.

Jeśli więc ustawa o usługach turystycznych indywidualizuje wymogi, po spełnieniu których obiekt /budynek/ może być uznany za hotel, winien on spełniać wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 2 ustawy dla wszystkich usług hotelarskich, świadczonych w obiektach hotelarskich oraz takie, które odnoszą się wyłącznie do hoteli, jako jednego z rodzajów obiektów hotelarskich /wielkość obiektu, jego wyposażenie, kwalifikacje personelu, a także zakres świadczonych usług, wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami/. Wymagania co do wielkości hotelu określono w ustawie liczbą 10 pokoi w jednym obiekcie /art. 36 pkt 1/. Wykładnia w omawianym zakresie odpowiada normatywnym wymogom określonym w wówczas obowiązujących przepisach rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1999 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie /Dz.U. nr 10 poz. 87/.

Okoliczność, że usługi świadczone przez skarżącą Spółkę są na dobrym, zresztą pożądanym poziomie, nie mogą wpłynąć na wynik sprawy i dlatego z poniesionych powyżej względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze m./ skarga podlega oddaleniu.