Wyrok WSA w Warszawie z 12 stycznia 2004 r., I SA 1015/02

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 12 stycznia 2004 r. sprawa

Sprawa

ze skargi I. R. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 22 marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza stomatologa 1) uchyla zaskarżoną uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej i poprzedzającą ją uchwałę Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] 2) zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Naczelnej Rady Lekarskiej na rzecz skarżącej 400 (czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Joanna Runge – Lissowska Sędziowie WSA Daniela Kozłowska (spr.) NSA (del.) Anna Lech
Anna Jurak protokolant

Uzasadnienie

I SA 1015/02

Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W. uchwałą z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] odmówiło I. R. przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza stomatologa. Zdaniem Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej przedłożona przez zainteresowaną decyzja Wojewody [...] z dnia [...].11.2001 r. zezwala jej na,,bardzo krótki pobyt czasowy’’, tj. do 31.12.2002 r. i wobec tego nie ma uzasadnienia do przyznania stałego prawa wykonywania zawodu. Powołano przy tym art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (Dz.U. z 1997r. Nr 28, poz. 152 ze. zm.). Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W. stwierdziło także, że w przypadku otrzymania prawa stałego pobytu, I. R. może ponownie ubiegać się o przyznanie prawa wykonywania zawodu

1. R. złożyła odwołanie od tej uchwały, w którym podniosła m.in., że jest ona krzywdząca i narusza jej prawa. Odmowa wykonywania zawodu wydana została po raz kolejny. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił poprzednią krzywdzącą uchwałę. Podana przez Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej przyczyna odmowy –,,zbyt krótki pobyt czasowy" nie jest wymieniona wśród kryteriów udzielenia zgody na wykonywanie zawodu. Samorząd lekarski działa w ramach zadań scedowanych przez państwo i zadania te nie pokrywają się z zakresem uprawnień państwa do określania czasu, na jaki cudzoziemiec otrzyma prawo pobytu w Polsce.

Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą z dnia [...] marca 2002 r., nr [...], nie uwzględniło odwołania I. R. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W., że w przypadku otrzymania prawa stałego pobytu w Polsce zainteresowana będzie mogła ponownie ubiegać się o prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa.

Skargę do Naczelnego Sądu administracyjnego złożyła I. R., w której wniosła o stwierdzenie nieważności uchwał Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej i Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej. W skardze podniosła m.in., że zamieszkuje w Polsce od 1998 r. na podstawie odpowiednich pozwoleń. Naczelny Sąd Administracyjny uznał już w sprawie I SA 1520/00 nieważność uchwały samorządu lekarskiego obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Naczelna Rada Lekarska zarzuty skarżącej pozostawiła ocenie sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga, mimo iż wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Przewiduje to ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271). Artykuł 97 § 1 powyższej ustawy stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie orzekał już w sprawie przyznania prawa wykonywania zawodu I. R. i wyrokiem z dnia 15 stycznia 2001 r., sygn. I SA 1520/00, stwierdził nieważność uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2000 r., nr [...] i uchwały Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W. z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...], o odmowie przyznania. R. prawa wykonywania zawodu lekarza stomatologa. Sąd uznał, że uchwała Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W. z dnia [...].02.2000 r. zawiera wadę określoną w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Uchybienia tego nie dostrzegło Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej i utrzymując w mocy uchwałę rażąco naruszającą prawo, również rażąco naruszyło prawo.

Wobec powyższego wyroku wniosek Podkomisji Stomatologicznej Komisji Kształcenia Ustawicznego Okręgowej Izby Lekarskiej w W. z dnia [...] grudnia 1999 r.. o wydanie I. R. stałego prawa wykonywania zawodu lekarza stomatologa podlegał ponownemu rozpoznaniu. W wyniku tego postępowania wydane zostały uchwały ponownie orzekające o odmowie przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu.

Przechodząc do ocen zaskarżonych uchwał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że naruszają one przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (Dz.U. z 1997 r. Nr 28, poz. 152 ze. zm.) stanowi, że cudzoziemcowi można przyznać prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa na stałe albo na czas określony, jeżeli spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 2-5 i ust.

3. Wymienione przepisy szczegółowo określają, jakie warunki powinna spełnić osoba będąca cudzoziemcem, ubiegająca się o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza. Wśród tych warunków ustawa wymienia konieczność posiadania: dyplomu lekarza lub lekarza stomatologa wydanego przez polską szkołę wyższą lub uznanego w Rzeczpospolitej Polskiej za równorzędny; pełnej zdolności do czynności prawnych; stanu zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu; nienagannej postawy etycznej oraz odbycia stażu podyplomowego i złożenia z wynikiem pozytywnym państwowego egzaminu kończącego staż podyplomowy. Artykuł 7 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza przewiduje ponadto dla cudzoziemca, który nie ukończył studiów medycznych w języku polskim, obowiązek wykazania znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza, potwierdzonej egzaminem z języka polskiego. Egzamin taki, stosownie do art. 7 ust. 6 ustawy, przeprowadza Naczelna Rada Lekarska.

Do wniosku o wydanie I. R. prawa stałego wykonywania zawodu lekarza stomatologa dołączone zostały dokumenty mające świadczyć, że skarżąca spełnia warunki ustawowe, aby uzyskać prawo, o które się ubiega. Orzekające w sprawie Prezydia Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie i Naczelnej Rady Lekarskiej nie dokonały oceny tych dokumentów pod względem ich znaczenia dla pozytywnego lub negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonego wniosku. Od takiej oceny nie zwalnia przewidziana w art. 7 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza możliwość, a nie obowiązek, przyznania prawa.

Działając w ramach uznania administracyjnego wymienione Prezydia także miały, wynikający z art. 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a., obowiązek dokonania oceny zebranych w sprawie dowodów i ustalenia na ich podstawie, czy skarżąca spełnia ustawowe warunki do przyznania jej prawa wykonywania zawodu lekarza stomatologa.

Ocena, czy na podstawie zebranych dowodów można przyznać skarżącej prawo wykonywania zawodu powinna nastąpić dopiero po stwierdzeniu, czy skarżąca spełnia warunki ustawowe do uzyskania tego prawa. Oparcie decyzji na pozaustawowym warunku stałego bądź czasowego zezwolenia na pobyt w Polsce było zatem nieuzasadnione.

Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżone uchwały na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).

Na podstawie art. 152 powyższej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.