Teza
- Cofnięcie prawa jazdy żołnierzom w czynnej służbie wojskowej /par. 214 ust. 2 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych - Dz.U. nr 27 poz. 183 ze zm./ następuje na wniosek właściwego organu wojskowego, a funkcjonariuszom Milicji Obywatelskiej - na wniosek właściwego organu MO.
- Postępowanie w sprawie cofnięcia prawa jazdy żołnierzowi w czynnej służbie wojskowej /wynikające z przepisu będącego przepisem z zakresu postępowania administracyjnego/ wszczyna się na wniosek właściwego organu wojskowego, funkcjonariuszowi MO - na wniosek właściwego organu MO.
Tylko w wyniku takiego postępowania może być wydana decyzja o cofnięciu prawa jazdy. Skoro bowiem organ administracji państwowej ma rozstrzygnąć sprawę w drodze decyzji administracyjnej, to winien w pełni stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności w celu ustalenia, czy w danym stanie faktycznym mogą mieć zastosowanie określone normy prawa materialnego. W żadnym zaś razie podstawą do wydania decyzji nie może być sam wniosek, o którym mowa w par. 214 ust. cyt. rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych.
- Nie daje żadnej możliwości do realizacji art. 107 par. 3 Kpa - jeżeli organ wojskowy bądź organ MO wraz z wnioskiem, o którym mowa w par. 214 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych nie prześle organowi administracji państwowej kompletny materiał dowodowy, na którym oparty został wniosek, zaś organ administracji państwowej ma nie tylko prawo, ale i obowiązek przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, jeżeli zachodzi taka potrzeba. Stosowanie w tym przedmiocie odrębnej praktyki, sprowadzałoby się w istocie do tego, że organy wojskowe, czy organy MO, same rozstrzygałyby sprawy nie udostępniając nawet żadnego materiału dowodowego, zaś organy administracji państwowej dopełniałyby jedynie formalności dotyczących cofnięcia prawa jazdy.
Art. 107 par. 3 Kpa zaś mówi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.