Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 11 lutego 1986 r., I SA 1052/85

Teza

Przepis art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ ma zastosowanie jedynie do najemcy lokalu i nie stwarza uprawnień do uzyskania samodzielnego tytułu prawnego do zwolnionej części lokalu przez członków rodziny tego najemcy.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Mariana L. na decyzję Dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 12 listopada 1984 r. w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego.

Uzasadnienie

Dyrektor Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, po rozpatrzeniu odwołania Mariana L., decyzją z dnia 12 listopada 1984 nr SL.III.565/836/84 utrzymał w mocy decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 1984 nr L.1.I.8191/109/84 o przydziale Małgorzacie i Dariuszowi małżonkom O. - jako pomieszczenia zastępczego na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze - pokoju o powierzchni 38,07 m2 z używalnością pomieszczeń przynależnych to jest łazienki i w.c., w lokalu nr 5 w domu nr 16 przy ul. N. w Warszawie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji podał, że Marian L. jest najemcą trzech izb /o powierzchni 38,16 m2, 20,07 m2 i 16,53 m2/, przy czym najmniejsza z nich jest przeznaczona na kuchnię. Powierzchnia mieszkalna zajmowana przez sześcioosobową rodzinę Mariana L. wynosi 58,23 m2, a więc mieści się w granicach obowiązujących norm zaludnienia, na jedną osobę przypada bowiem 9,7 m2. W tej sytuacji przydzielenie dodatkowo na rzecz tej rodziny - jak domagał się tego Marian L. w odwołaniu - opróżnionej części lokalu nie znajdowało podstaw w art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/. Przydzielenie spornej części lokalu na rzecz trzyosobowej rodziny O., jako pomieszczenia zastępczego na czas oczekiwania na przydział lokalu spółdzielczego, znajdowało podstawę w art. 35 ust. 2 prawa lokalowego.

Decyzję organu II instancji Marian L. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze podał, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż kuchnia zajmowana przez jego rodzinę została urządzona w pomieszczeniu o powierzchni 16,53 m2. Faktycznie kuchnia jest urządzona w pomieszczeniu o powierzchni 20,07 m2, które na ten cel zostało przydzielone decyzją Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych byłego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia 22 stycznia 1969 nr L1/A/VI-59/69. W tym stanie trzyosobowa rodzina córki zajmuje pokój o powierzchni 16,53 m2, a więc powierzchnia mieszkalna na jedną osobę wynosi 5,51 m2, czyli znacznie poniżej normy 7 m2 na jedną osobę. Skarżący podał także, iż organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, że w zajmowanej przez niego części lokalu zamieszkują dwie rodziny nie prowadzące wspólnego gospodarstwa domowego. W tej sytuacji przydzielenie spornej części lokalu na rzecz rodziny O. pogarsza sytuację mieszkaniową jego rodziny, w tym także rodziny jego córki, która ubiegała się o przydział tej części lokalu, lecz wniosek nie został uwzględniony.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odwołanie, stwierdzając, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przyjmując wyjaśnienie podane w skardze, że kuchnią w lokalu nr 5 w domu nr 16 przy ul. N. w Warszawie jest pomieszczenie o powierzchni 20,07 m2, należało stwierdzić, iż sześcioosobowa rodzina Mariana L. zajmuje łącznie 54,69 m2 powierzchni mieszkalnej. Na każdą z uprawnionych osób zatem wypada ponad 9 m2 powierzchni mieszkalnej. Powoływany w decyzjach organów administracji państwowej przepis art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, stanowi, że jeżeli w lokalu zajmowanym przez więcej niż jednego najemcę zostanie opróżniona część tego lokalu, prawo do jej przydzielenia przysługuje najemcy, który zajmuje powierzchnię mniejszą od przysługującej mu według norm zaludnienia. Powierzchnią zaś mniejszą od przysługującej na podstawie norm zaludnienia jest powierzchnia mniejsza niż 7 m2 na każdą z uprawnionych osób /par. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego - Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./. Skoro dotychczas zajmowana powierzchnia mieszkalna na każdą z uprawnionych osób w rodzinie skarżącego wynosi ponad 9 m2, to zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że Marianowi L. nie przysługiwało prawo do uzyskania przydziału spornej części lokalu. Należy przy tym dodać, że stanowisko skarżącego co do zajmowania przez rodzinę córki powierzchni mieszkalnej w granicach 5,51 m2 na jedną osobę, a więc poniżej norm zaludnienia; nie wpływa na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Kwestia bowiem faktycznego korzystania z określonych pomieszczeń przez członków rodziny najemcy jest sprawą wewnętrznych ustaleń tych osób. Powoływany zaś przepis art. 34 ust. 3 prawa lokalowego odnosi się do najemcy lokalu i nie daje żadnych uprawnień do uzyskania samodzielnego tytułu prawnego do zwolnionej części lokalu przez członków jego rodziny.

W tej sytuacji zadysponowanie zwolnioną częścią lokalu nr 5 w domu nr 16 przy ul. N. na rzecz Małgorzaty i Dariusza małżonków O. w postaci przydziału pomieszczenia zastępczego na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze było prawnie uzasadnione. Należy nadmienić, że z akt wynika, iż przydział ten nastąpił z zachowaniem trybu określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 2 marca 1981 r. w sprawie zasad i trybu przydziału lokali mieszkalnych /Dz.U. 1985 nr 40 poz. 196/.

Skoro więc sąd nie dopatrzył się niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, to na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.