Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 28 czerwca 1988 r., sygn. akt I SA 1059/87

Teza

1. Orzekanie o utrzymaniu w mocy decyzji o cofnięciu stronie uprawnienia /art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa/ przez organ świadomy, że przyznanie uprawnienia nastąpiło decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa, jest naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
2. Redakcja zwrotu otwierającego art. 156 par. 1 Kpa nakazuje uznać, że w okolicznościach wskazanych w tym artykule właściwy organ ma obowiązek stwierdzić nieważność wadliwej decyzji, chyba że jest to decyzja objęta postępowaniem odwoławczym przed tym organem.
3. Jeżeli w toku postępowania o cofnięcie uprawnień, organ właściwy do orzekania zarówno jako organ odwoławczy w trybie zwykłym, jak i do orzekania w trybie nadzoru, ustalił, że uprawnienie to zostało przyznane z naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji uprawniającej, organ ten powinien przyznać pierwszeństwo postępowaniu w trybie nadzoru w sprawie decyzji uprawniającej i po jego zakończeniu decyzją ostateczną odpowiednio rozstrzygnąć sprawę cofnięcia uprawnienia.