Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 czerwca 1987 nr L-III.817/523/87/M Dyrektor Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Łodzi utrzymał w mocy decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego w Z. z dnia 27 kwietnia 1987 nr SL-8174r/20/87, którą na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ organ ten przydzielił Janowi i Kazimierze małżonkom Ż. lokal mieszkalny nr 36 w domu nr 3 przy ul. T. w Z., składający się z 3 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 60,33 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 54,25 m2. Do zajmowania tego lokalu uprawnione były także ich córki: Marzenna Ż.-K. oraz Jadwiga Ż. Powyższą decyzję organu stopnia wojewódzkiego Marzenna Ż.-K. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji i skierowanie jej do spółdzielni mieszkaniowej w celu przydzielenia lokalu spółdzielczego wybudowanego w ramach nakładów przekazanych przez organ administracji państwowej na podstawie art. 43 ust. 1 prawa lokalowego. Skarżąca podniosła, że z mocy art. 43 ust. 1 prawa lokalowego jest uprawniona do uzyskania przydziału lokalu spółdzielczego, gdyż jest kandydatem i ma zgromadzony wkład na mieszkanie spółdzielcze. Podała też, że zgodnie z art. 34 ust. 1 prawa lokalowego samodzielny lokal mieszkalny, odpowiadający normatywom projektowania mieszkań, nie może być przydzielony więcej niż jednemu najemcy, chyba że taki przydział nastąpi na zgodny wniosek osób zainteresowanych. Ani skarżąca, ani jej rodzice nie wyrażali zgody na przydział jednego wspólnego lokalu.
W odpowiedzi na skargę organ administracji państwowej wniósł o jej oddalenie, wywodząc, że przepis art. 43 prawa lokalowego nie nakłada na organ administracji państwowej obowiązku przydzielenia kilku lokali zamiennych dla poszczególnych członków rodziny najemcy. Ponadto podniesiono, że zgodnie z art. 28 Kpa skarżąca nie jest najemcą lokalu, a więc nie jest stroną postępowania i nie przysługuje jej prawo do kwestionowania decyzji przyznającej lokal zamienny jej rodzicom.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należało rozważać kwestię podniesioną w odpowiedzi na skargę, dotyczącą przysługiwania Marzennie Ż.-K. praw strony, a w konsekwencji - dopuszczalności wniesienia przez nią skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozważając tę kwestię należało wziąć pod uwagę, że Marzenna Ż.-K. występowała do organu I instancji z wnioskiem o przydzielenie na jej rzecz odrębnego lokalu mieszkalnego, jak również wnosiła odwołanie od decyzji organu I instancji, w której została uwzględniona jedynie jako osoba uprawniona do wspólnego zamieszkiwania w lokalu przydzielonym rodzicom. W odwołaniu kwestionowała takie rozstrzygnięcie sprawy i domagała się przydzielenia lokalu samodzielnego, w którym byłby również uwzględniony jej mąż. Odwołanie to było przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy, który, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazał na motywy, z których powodu nie uwzględnił tego odwołania. Z powyższego wynika, że skoro Marzenna Ż.-K. występowała z odrębnym wnioskiem o przydział lokalu oraz brała czynny udział w toku postępowania administracyjnego, domagając się przydzielenia lokalu dla siebie i męża, to była stroną postępowania administracyjnego i zachowała to prawo także w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Uznając jednak skargę Marzenny Ż.-K. za dopuszczalną, Sąd nie podzielił zarzutów w niej podniesionych. Użyte w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ określenie "osobie uprawnionej do jego zajmowania" oznacza osobę, której przysługuje samodzielny organ prawny do zajmowania lokalu, a nie jedynie zamieszkiwania w lokalu wspólnie z najemcą.
W ustawie tej jest wyraźne rozgraniczenie statusu osób uprawnionych do zajmowania lokalu od statusu osób uprawnionych do wspólnego zamieszkiwania z najemcą. Znalazło to wyraz na przykład w art. 14 ust. 2 i art. 41 ust. 1 prawa lokalowego. Skoro zaś skarżąca była jedynie osobą uprawnioną do wspólnego zamieszkiwania z najemcą lokalu nr 13 w domu nr 3 przy ul. K. w Z., to nie miał do niej zastosowania art. 43 ust. 1 prawa lokalowego i nie przysługiwało jej prawo do uzyskania odrębnego lokalu w związku z rozbiórką wyżej podanego budynku ze względu na jego zły stan techniczny.
Należało zatem podzielić stanowisko organów administracji państwowej, które nie uwzględniły wniosku skarżącej i objęły ją decyzją o przydziale lokalu zamiennego na rzecz rodziców jako najemców poprzednio zajmowanego lokalu.
Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 prawa lokalowego. Zakaz wynikający z tego przepisu odnosi się do przydzielenia lokalu samodzielnego, odpowiadającego normatywom projektowania, dwóm lub więcej najemcom, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Z decyzji bowiem wynika, że cały lokal nr 36 w domu nr 3 przy ul. T. w Z., obejmujący 3 pokoje z kuchnią, przydzielony został jednemu najemcy, to jest Janowi i Kazimierze małżonkom Ż. - rodzicom skarżącej.
Nie dopatrując się sprzeczności zaskarżonej decyzji z prawem, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej, zgodnie z art. 207 par. 5 Kpa.