Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2002r. nr. [...] wezwał E. S. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr. [...] przy ul. [...] w K. do dnia [...] lutego 2002r. Jako podstawę prawną żądania opróżnienia lokalu organ I instancji powołał przepis paragrafu 7- go ust.1 pkt.5 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001r. (Dz.U.Nr.131 poz.1468).
Od decyzji tej pełnomocnik E.S. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i zarzucając wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Odwołująca się podniosła, że lokal skarżącej znajduje się w zasobie mieszkaniowym Gminy K. wobec czego organa Policji nie są właściwe do orzekania w sprawie tego lokalu. Nadto organ I instancji rażąco naruszył przepisy art.7 i 77 par.1 kpa wskutek pominięcia w ocenie stanu faktycznego okoliczności i przepisów przesądzających o powrocie lokalu do zasobu mieszkaniowego Gminy K. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. Nr. [...] na podstawie art.138 par.1 pkt.2, art.105 par.1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.97 ust.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. nr.7 poz.58) uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
Odnosząc się do zarzutu iż przedmiotowy lokal należy do mieszkaniowego zasobu gminy organ wyjaśnił, że pozostaje on nadal w dyspozycji organów Policji i mają do niego zastosowanie przepisy rozdziału 8-go ustawy o Policji.
Natomiast stanowiący podstawę wydania przez organ I instancji zaskarżonej decyzji par.7 ust.1 pkt. 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, nie ma zastosowania do odwołującej się. Zgodnie z tym przepisem decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w razie uzyskania przez policjanta lub jego małżonka w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej innego lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej przysługującym policjantowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia. E. S. nie jest, ani też nigdy nie była funkcjonariuszem, nie posiada również policyjnych uprawnień emerytalnych. Wskazane w decyzji organu I instancji przepisy nie mogą zatem być stosowane w omawianej sprawie.
Skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła za pośrednictwem swojego pełnomocnika E. S. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.
Skarżąca ponownie podniosła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i stwierdziła, że decyzja organu II instancji pomimo uwzględnienia odwołania jest w istocie dla niej niekorzystna, bo jej uzasadnienie zawiera błędne i niekorzystne ustalenia faktyczne co do statusu zajmowanego przez nią lokalu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i zajął stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art.97 paragraf 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr.153 poz.1271) sprawy w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według tych przepisów właściwy do rozpoznania omawianej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (art.13 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Zaskarżona decyzja nie narusza prawa co czyni skargę bezzasadną.
Organ odwoławczy trafnie uznał, że przepisy wskazane przez organ I instancji będące podstawą wydania decyzji nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie i decyzję tę uchylił oraz umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne.
Wydany na podstawie art.97 ust.1 ustawy o Policji przepis par.7 ust.1 pkt.5 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001r.(Dz.U.Nr.131 poz.1469) dotyczy opróżnienia lokalu mieszkalnego w przypadku uzyskania przez policjanta lub jego małżonka w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej innego lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej przysługującym policjantowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia. Skarżąca nie była i nie jest funkcjonariuszem policji nie ma też policyjnych uprawnień emerytalnych. Zasadny zatem, z oczywistych względów, jest pogląd, że przepis ten nie może w stosunku do skarżącej znaleźć zastosowania.
Nie ma również racji skarżąca twierdząc, iż w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zaliczył E.S. do "osób nieuprawnionych" do których znajdują zastosowanie przepisy par.7 ust.1 pkt.8 i 11 w/w rozporządzenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zawarto takiego stwierdzenia, organ wskazał jedynie na konkretne uregulowania prawne dotyczące wskazanych w tych przepisach podmiotów.
W istocie skarga i zawarte w niej zarzuty dotyczą nie merytorycznej decyzji organu II instancji tylko sformułowań zawartych w uzasadnieniu tej decyzji. Skarżąca zmierza do ustalenia tą drogą, że zajmowany przez nią lokal mieszkalny nie pozostaje w dyspozycji organów policji lecz mieści się w zasobach mieszkaniowych Gminy K. Jednak ustalenie takie nie powinno być dokonane w ramach niniejszego postępowania, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Z tych względów w oparciu o przepis art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr.153 poz.1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.