Prosto w prawo Dla profesjonalistyPro

Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą)z 2 kwietnia 1997 r., sygn. akt I SA 1171/96

Teza

Okoliczność, że zawarte w zaskarżonej decyzji pouczenie mówi o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu, nie może przesądzać o prawie do skorzystania z tej drogi bez spełnienia wymogu z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

O dopuszczalności skargi nie może stanowić wola organu administracyjnego, względnie niewłaściwe rozumienie przepisów i wynikające stąd błędne pouczenie w decyzji.

Na przeszkodzie takiemu rozumieniu i stosowania art. 34 powyższej ustawy nie stoi również przepis art. 112 Kpa.

Przepis ten nie obowiązuje wprost w postępowaniu przed sądem administracyjnym, gdyż art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie odsyła do art. 112 Kpa.

Praktyczne konsekwencje przepisu art. 112 Kpa mogą być takie, że skarżący skorzysta z przysługującego mu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy /art. 127 par. 3 Kpa/ w wyniku przywrócenia terminu do złożenia tego wniosku.

Sentencja

  1. postanawia odrzucić skargę.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.